บทที่ 1 ลืมตาก็เข้าสอน หลับตาก็ยังต้องสอน?
บทที่ 1 ลืมตาก็เข้าสอน หลับตาก็ยังต้องสอน?
ชาติก่อนฆ่าหมู ชาตินี้เป็นครูสอนสั่ง
ชาติก่อนฆ่าคน ชาตินี้สอนภาษา
ชาติก่อนฆ่าคนแล้วไม่ยอมรับ ชาตินี้เลยต้องเป็นครูประจำชั้นทุกปี
“ถ้าจะพูดถึงทางแถบตะวันออกเฉียงเหนือ จะมีความเชื่อที่เรียกว่า ‘ชูหม่า’ หมายถึงการที่สามารถละทิ้งร่างเนื้อไว้ที่เดิม แล้วดวงวิญญาณออกจากร่างไป...”
ทันใดนั้น เหล่า “นักตกปลา” ที่พากันก้มหน้าสัปหงกงกเงิ่นอยู่ ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกันด้วยความเร็วที่มองตามแทบไม่ทัน
นักตกปลาในที่นี้หมายถึงเหล่าเด็กนักเรียนที่สัปหงกตอนที่อาจารย์เยวี่ยนอิ้นกำลังอ่านบทความ
หายง่วงแล้ว! ไม่ก้มหน้าแล้ว!
แต่ละคนดูขะมักเขม้น! ตั้งอกตั้งใจ! ดวงตาเบิกกว้าง!
ดวงตาที่กลมโตราวกับกระดิ่งทองเหลืองจ้องมองไปที่เยวี่ยนอิ้นบนแท่นหน้าห้องอย่างเป็นประกาย
เยวี่ยนอิ้นพยายามควบคุมตัวเองให้ปั้นหน้าขรึม ไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ
“ซึ่งการที่ดวงวิญญาณออกจากร่างนั้นก็มีหลักการของมันอยู่ คือสามารถสื่อสารกับโลกหยินหยางได้ แต่มีข้อแม้เพียงอย่างเดียวคือห้ามไปไกลเกินไป...”
พอคิดถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังจะพูดต่อ เยวี่ยนอิ้นก็แทบจะหลุดขำออกมา
“แต่ฉันว่านั่นยังเป็นเรื่องจิ๊บ ๆ เพราะเมื่อกี้ฉันเพิ่งค้นพบอะไรบางอย่างเข้า...”
เยวี่ยนอิ้นลากเสียงยาวอย่างจงใจ พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ
ดีมาก ทุกสายตามารวมอยู่ที่ตัวเธอคนเดียวแล้ว
“วิญญาณของเฉิงจื่อหานห้องเราเนี่ย ล่องลอยไปไกลกว่านั้นอีก! น่าจะไปถึงมหาสมุทรแปซิฟิกแล้วมั้ง? พวกชูหม่าเซียนพวกนั้นจะมาเทียบติดได้ยังไง?” (แซวเด็กที่หลับ)
ห้องเรียนเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่วินาทีต่อมาจะระเบิดเสียงดังสนั่นแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นในคาบเรียนมาก่อน
“ฮ่าๆๆๆ สุดยอดไปเลยครับ—”
“อาจารย์ครับ อาจารย์จะแซะแรงไปไหน!!”
“โอ้โห อย่างเฟี้ยวเลยครับอาจารย์~”
“เฉิงจื่อหาน นายเจ๋งชะมัด รับฉันเป็นศิษย์แล้วสอนฉันหน่อยสิ!!!”
เฉิงจื่อหาน ผู้ตกเป็นศูนย์กลางสายตาของทุกคน ใบหน้าดูจะแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ...
เขายกมือขึ้น มือขวากำหมัดวางลงบนฝ่ามือซ้าย ทำท่าคำนับขอบคุณไปทางเยวี่ยนอิ้น
“ชมเกินไปแล้วครับ อาจารย์ชมผมเกินไปแล้ว”
จากนั้นเขาก็หันไปประสานมือคารวะคนรอบข้าง “ขอโทษด้วยนะทุกคน ผมไม่รับศิษย์! ไม่รับศิษย์!”
เยวี่ยนอิ้นถึงกับพูดไม่ออกจนอยากจะขำ
เวลาสอนละก็ แต่ละคนทำตัวราวกับเข้าสู่ห้วงสมาธิอันว่างเปล่าไร้ผู้คน พอเป็นเรื่องตลกเข้าหน่อยถึงจะยอมลดตัวลงมาสู่โลกมนุษย์ได้
“กริ๊งงง—”
“เอาละ เลิกเรียนได้!”
เยวี่ยนอิ้นหนีบหนังสือเรียนเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว เธอหยิบกุญแจรถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าคู่ใจแล้วบึ่งตรงกลับบ้านทันที
พูดเป็นเล่นไป เลิกงานแล้วไม่กระตือรือร้น แสดงว่าทัศนคติมีปัญหา!
พอถึงบ้าน เยวี่ยนอิ้นก็ปิดประตูเสียงดัง “ปัง” ก่อนจะสลัดเสื้อผ้าที่พันธนาการร่างกายออกอย่างรวดเร็วแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
เธอเปิดฝักบัว มือข้างหนึ่งถูใยขัดตัว ส่วนอีกข้างหนึ่งกดปุ่มเปลี่ยนเสียงพูดเป็นข้อความในโทรศัพท์สำหรับทำงาน
“คุณแม่ของเสวียนเสวียนสวัสดีตอนบ่ายนะคะ วันนี้เสวียนเสวียนตั้งใจเรียนดีมากเลยค่ะ...”
“คุณแม่ของเซวียนเซวียนสวัสดีตอนบ่ายนะคะ เซวียนเซวียนเป็นเด็กฉลาดมากค่ะ แค่ใจยังไม่ค่อยจดจ่อกับการเรียนเท่าไหร่...”
“คุณแม่ของเสวียนเสวียนสวัสดีตอนบ่ายนะคะ วันนี้เสวียนเสวียนแอบเหม่อลอยตอนเรียนนิดหน่อยค่ะ ครูเรียกชื่อไปหลายครั้งเลย กลับไปต้องให้น้องพักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ...”
พอปิดฝักบัว เยวี่ยนอิ้นก็โยนโทรศัพท์ทำงานทิ้งไป แล้วมุดตัวเข้าไปในผ้าห่ม นอนหรี่ตาอย่างสบายอารมณ์
ถ้าถามว่างานอดิเรกยามว่างของครูคืออะไร?
แน่นอนว่าคือการนอน!
บนโต๊ะข้างเตียง มีกระถางกำยานขนาดจิ๋วส่งควันลอยเอื่อย ๆ ออกมา กลิ่นหอมของกำยาน ‘เอ้อหลีจ้างจง’ ค่อย ๆ อบอวลไปทั่วห้องสีเหลืองนวลตามควันที่ลอยฟุ้ง
ดวงวิญญาณที่จางใสของเยวี่ยนอิ้นลอยขึ้นมาจากร่างบนเตียง ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้นช้า ๆ ราวกับกลุ่มควัน
ในจังหวะที่เกือบจะแตะเพดาน ทันใดนั้นมันกลับดิ่งวูบลงด้านล่าง จมหายลงไปในพื้นดินและลับตาไป
“กริ๊งงง—”
ความรู้สึกเหมือนตกจากที่สูงนั้นรุนแรงมาก จนเยวี่ยนอิ้นถึงกับเซไปวูบหนึ่ง
เธอเพิ่งจะเลิกเรียนไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงกลับมาที่นี่อีกแล้วล่ะ?
เยวี่ยนอิ้นถือชอล์กอยู่ในมือ เมื่อเพ่งมองดูดี ๆ ตัวอักษรที่ “ตัวเอง” เพิ่งเขียนลงไปคือคำว่า—เยวี่ยน
เยวี่ยนอิ้นพลันแค่นหัวเราะออกมา
ฝันว่ากำลังเข้าสอนงั้นเหรอ?
ฮ่า ๆ ลืมตาก็เข้าสอน หลับตาก็ยังต้องสอนสินะ!
ทันใดนั้น ในสมองก็มีเสียงจักรกลดังขึ้นมา
【ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งการไลฟ์สด...】
(จบตอน)