บทที่ 6 ร้านอาหารระดับไฮเอนด์ สองคนจ่ายไปสองหมื่นหยวน!

ฟางหมิงและหวังต้าไห่เดินตามพนักงานผ่านเส้นทางที่ตกแต่งราวกับสวนโบราณในเมืองซูโจว จนในที่สุดก็เข้ามาถึงภายในร้านอาหารหรงซินจี้ที่ตั้งอยู่ใจกลางสวนนั้น

“คุณชายคะ รับประทานอาหารในห้องนี้สะดวกไหมคะ?”

พนักงานหญิงคนหนึ่งพาทั้งคู่มาที่ห้องส่วนตัวที่ยังไม่มีแขกพร้อมเอ่ยถามอย่างสุภาพ

ภายในห้องตกแต่งสไตล์โบราณให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในพระราชวัง ด้านหนึ่งเป็นหน้าต่างกระจกบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดานที่สามารถมองเห็นทัศนียภาพของสวนด้านนอกได้อย่างเต็มตา

ฟางหมิงพอใจมาก “ได้ กินห้องนี้แหละ!”

พนักงานดึงเก้าอี้ให้ฟางหมิงและหวังต้าไห่นั่งลงอย่างใส่ใจ การบริการดีเยี่ยมจนไร้ที่ติ

“คุณชายคะ เล่มนี้คือรายการเครื่องดื่ม (Wine List) ส่วนอีกเล่มคือเมนูอาหารตามฤดูกาลของเรา เชิญทั้งสองท่านเลือกดูได้เลยค่ะว่าต้องการรับประทานอะไร”

พนักงานยื่นเมนูสองเล่มให้

ฟางหมิงหยิบเมนูอาหารขึ้นมาดูก่อน เฮ้ย... เชื่อไหม.. ว่าเขาเริ่มรู้สึกไปไม่เป็น

มันไม่เหมือนตอนสั่งอาหารที่ร้านข้างทางหรือร้านอาหารตามสั่งที่เขาเคยไป

ในเมนูของหรงซินจี้จะแบ่งเป็น เมนูแนะนำประจำฤดูกาล, อาหารเรียกน้ำย่อย, อาหารทะเลสดประจำวัน, ของหวาน และอื่นๆ

สำหรับคนที่เพิ่งเคยเข้าร้านอาหารระดับสูงครั้งแรกอย่างฟางหมิง มันค่อนข้างจะเกินขอบเขตความรู้ของเขาไปหน่อย

แต่ก็นั่นแหละ ช่างมันสิ

ตอนนี้ฟางหมิงมีเงิน เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา

ในเมื่อตัวเองไม่มีประสบการณ์ ก็แค่ยกหน้าที่ให้มืออาชีพจัดการไปก็จบ

เขาวางเมนูลงแล้วหันไปพูดกับพนักงานโดยตรง “เอาแบบนี้แล้วกัน เธอช่วยจัดอาหารที่เป็นเมนูเด็ดของทางร้านมาให้เราเลย”

“เรื่องราคาไม่ใช่ปัญหา เธอเข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม?”

“เข้าใจค่ะคุณชาย งั้นฉันจะจัดการให้นะคะ ส่วนเครื่องดื่มรับเป็นอะไรดีคะ?”

“เครื่องดื่มไม่ต้องหรอกครับ พวกเราขับรถมา!” หวังต้าไห่พูดแทรกขึ้น

ฟางหมิงพยักหน้าเห็นด้วย

ดื่มไม่ขับ ขับไม่ดื่ม!

เพื่อความปลอดภัยของตัวเองและคนอื่น มื้อเที่ยงแบบนี้ไม่ดื่มจะดีกว่า

กินข้าวแบบเรียบง่ายก็พอ

แต่ถึงแม้จะไม่ดื่ม ฟางหมิงก็ยังแอบเหลือบมองเมนูไวน์สักหน่อย ไม่มองก็แล้วไป แต่มองแล้วถึงกับผงะ

เขาเห็นไวน์แดงชื่อดังที่เคยได้ยินในหนังของโจวซิงฉืออย่าง "โรมาเน-กงติ" ปี 1997 ราคาขายต่อขวดสูงถึง 280,000 หยวน

แม้ว่าสำหรับฟางหมิงในตอนนี้เงิน 280,000 หยวนจะเหมือนเศษเงิน

แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะอุทานในใจว่า นี่แหละคือความแตกต่างของชนชั้นในโลกใบนี้

ราคาไวน์ขวดเดียว ถ้าเป็นตัวเขาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ไม่รู้ว่าต้องทำงานนานแค่ไหนถึงจะมีเงินเก็บเท่านี้?

“ได้ค่ะคุณชาย งั้นทั้งสองท่านรอสักครู่นะคะ อาหารจะรีบนำมาเสิร์ฟ หากมีอะไรเรียกฉันได้ตลอดเวลาค่ะ!”

พนักงานถอยออกจากห้องไปเพื่อให้ฟางหมิงและหวังต้าไห่มีพื้นที่ส่วนตัว

“สมกับเป็นร้านระดับมิชลินและแบล็กเพิร์ลจริงๆ การบริการและสภาพแวดล้อมนี่สุดยอดมาก!”

“วันนี้ฉัน หวังต้าไห่ ก็ได้ใช้ชีวิตชั้นสูง กินอาหารหน้าตาสวยๆ กับเขาบ้างแล้ว!”

พอพนักงานออกไป หวังต้าไห่ก็เริ่มพรรณนาทันที

“บรรยากาศกับการบริการน่ะเจ๋งจริง แต่คนในเน็ตเขาว่าร้านแบบนี้รสชาติสู้ร้านข้างทางไม่ได้หรอก”

“วันนี้ฉันจะคอยดูว่ามันจะแน่แค่ไหน!” ฟางหมิงเริ่มตั้งตารออาหารมื้อนี้

ผ่านไปครู่หนึ่ง

พนักงานก็ยกอาหารเรียกน้ำย่อยเข้ามาเสิร์ฟ

ปลาหมึกกรอบทองคำจานละ 298 หยวน, หอยโข่งโคลนเหลืองจานละ 298 หยวน และผักกาดขาวเจียวโจวผัดพริกราคา 128 หยวน

ฟางหมิงและหวังต้าไห่รีบหยิบตะเกียบขึ้นมาชิมทันที

หวังต้าไห่: “อืม... ปลาหมึกนี่รสชาติเหมือนปลาหมึกจริงๆ ด้วยว่ะ!”

ฟางหมิง: “แกพูดเป็นเล่นไป หอยนี่ก็รสชาติเหมือนหอย ผักกาดนี่ก็รสชาติเหมือนผักกาดนั่นแหละ!”

หลังจากทานอาหารเรียกน้ำย่อยเสร็จ

พนักงานก็ทยอยยกอาหารจานหลักต่างๆ เข้ามา

เป๋าฮื้อสามหัวตุ๋นราคาตัวละ 3,480 หยวน, ปลาเหลืองจิ๋วเกรดพรีเมียมราคาครึ่งกิโลกรัมละ 2,880 หยวน และหัวห่านพะโล้ราคาหัวละ 2,280 หยวน

กุ้งมังกรทอดพริกเกลือราคาตัวละ 1,288 หยวน, ปลาคอดทรัฟเฟิลดำ, ปูม้า, ตะพาบ และอื่นๆ อีกมากมาย....

ฟางหมิงและหวังต้าไห่เริ่มเข้าสู่โหมดการกินอย่างบ้าคลั่งสำหรับอาหารระดับสูงที่พวกเขาไม่เคยทานมาก่อน

พร้อมกับแลกเปลี่ยนความเห็นของแต่ละจาน

ฟางหมิง: “นี่เหรอเป๋าฮื้อเกรดพรีเมียม รสชาติมันสดชื่นจริงๆ!”

หวังต้าไห่: “อืม... เป๋าฮื้อดำตัวใหญ่นี่สดจริง แต่รู้สึกว่าเค็มไปนิด!”

“ถ้าเทียบกันแล้ว ฉันชอบกินปลาเหลืองจิ๋วที่แพงกว่าทองนี่มากกว่า!”

ฟางหมิง: “ปลาเหลืองนี่ของท็อปจริงๆ มีเหตุผลที่มันแพงนะ รสชาติคนละชั้นกับปลาคาร์พตัวใหญ่ที่เรากินที่โรงอาหารมหาลัยเลย!”

หวังต้าไห่: “กุ้งกั้งนี่ตัวเกือบเท่าแขนฉันเลยว่ะ โหดจริง!”

ฟางหมิง: “ต้าไห่ ตะพาบหม้อดินนี่เขาว่าบำรุงกำลังได้ดีมากนะ แกกินเยอะๆ สิ!”

หวังต้าไห่: “มีสรรพคุณแบบนั้นด้วยเหรอ? งั้นแกไม่ต้องกินเลยนะ จานนี้ฉันขอเหมาคนเดียว!”

ทั้งคู่คุยไปกินไป เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงอย่างรวดเร็ว

ซุปเข้มข้นราคาหลักร้อยต่อคำถูกดื่มลงท้อง เป็นสัญญาณว่ามื้อเที่ยงนี้ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว

ฟางหมิงและหวังต้าไห่สรุปความเห็นสำหรับมื้อนี้ว่า

ของแพงมันก็มีเหตุผลของมัน ไม่ได้เหมือนข่าวลือในเน็ตที่ว่าสู้ร้านข้างทางไม่ได้

มันมีจุดเด่นคนละแบบ ถือว่าเสมอกันแล้วกัน

“เช็กบิล!”

ฟางหมิงเรียกพนักงานมาหลังจากอิ่มหนำสำราญ

“คุณชายคะ นี่คือใบเสร็จค่ะ ทั้งหมด 18,900 หยวนค่ะ”

พนักงานยื่นใบเสร็จให้ฟางหมิงตรวจสอบอย่างสุภาพ

นี่เป็นครั้งแรกที่ฟางหมิงกินข้าวไปเกือบสองหมื่นหยวน ในใจเขาก็ยังแอบประหลาดใจอยู่บ้าง

เพราะเงินมื้อนี้มื้อเดียวพอที่จะให้เขาและหวังต้าไห่กินอยู่ไปได้ครึ่งปีเลยทีเดียว

แต่สำหรับฟางหมิงในตอนนี้ การกินข้าวมื้อละแค่นี้ไม่ระคายเคืองยอดเงินในระบบของเขาเลยสักนิด

เขาจ่ายไป 20,000 หยวนโดยตรง ส่วนที่เกินถือเป็นทิป

ระหว่างเดินออกจากร้านเพื่อไปที่ลานจอดรถ ฟางหมิงก็เปิดระบบขึ้นมาดู

【ภารกิจย่อย: โปรดใช้เงินให้ครบ 50 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 350 ล้านหยวน) ภายใน 72 ชั่วโมง เหลือเวลาอีก 66 ชั่วโมง โฮสต์ยังต้องใช้เงินอีกอย่างน้อย 320,098,000 หยวน เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ】

“เหลือเวลาอีก 66 ชั่วโมง ต่อจากนี้จะใช้เงินสามร้อยกว่าล้านหยวนให้หมดได้ยังไงกันนะ?”

ฟางหมิงเริ่มกลุ้มใจ เมื่อก่อนไม่มีเงินจะใช้ ตอนนี้เงินเยอะเกินไปจนไม่รู้จะใช้ยังไง

“อ้อ นึกออกแล้ว รถมีแล้วก็ต้องซื้อบ้านสิ!”

จู่ๆ เขาก็นึกวิธีใช้เงินออกอีกอย่าง

บ้านและรถคือเป้าหมายในชีวิตของผู้ชายธรรมดาส่วนใหญ่ ก่อนหน้านี้เขาเคยฝันอยากมีคอนโดหรูริมแม่น้ำเป็นของตัวเอง

ตอนนี้มีความสามารถแล้ว ไม่ใช่เวลาที่จะทำให้ความฝันเป็นความจริงหรอกเหรอ?

คิดได้ดังนั้น

เมื่อถึงลานจอดรถ ฟางหมิงก็นั่งลงในเฟอร์รารี่ SF90 XX สไปเดอร์ สีเงินขาวของเขาแล้วเปิดมือถือค้นหาทันที

“คอนโดหรูริมแม่น้ำที่ดีที่สุดในหางโจว!”

วินาทีต่อมา

วิดีโอของบล็อกเกอร์รีวิวบ้านชื่อ "ต้าไป๋จิง" (วาฬขาว) ก็ปรากฏขึ้น

【เนื้อหาวิดีโอ: ท่านประธานคะ เชื่อไหมคะว่าใช้เงินเพียง 70 ล้านหยวน ก็สามารถเป็นเจ้าของเพนต์เฮาส์หรูริมแม่น้ำที่ฉันยืนอยู่นี้ได้แล้ว...!】

“เพนต์เฮาส์ริมแม่น้ำห้องนี้ดูไม่เลวเลย ตัดสินใจเอาห้องนี้แหละ!”

หลังจากดูรีวิวของบล็อกเกอร์จบ ฟางหมิงก็ตัดสินใจทันทีว่าจะจัดเพนต์เฮาส์หรูริมแม่น้ำที่อยู่ในคลิปนั้นมาครอง

บรึ้ม!

เครื่องยนต์ SF90 XX สไปเดอร์ ส่งเสียงคำราม ฟางหมิงหันไปมองหวังต้าไห่ที่นั่งอยู่ในเฟอร์รารี่ข้างๆ

“ต้าไห่ ไปกันเถอะ!”

หวังต้าไห่: “ไปไหนอีกล่ะ?”

ฟางหมิงมาดท่านประธานเข้าสิง: “พี่ชายจะพาแกไปซื้อเพนต์เฮาส์ริมแม่น้ำที่ดีที่สุดในหางโจว!”

หวังต้าไห่ตกตะลึง: “เชี่ย! ท่านพ่อครับ!!!”

(จบตอน)