บทที่ 31 ความมั่นคงของชาติโทรมา: พ่อหนุ่ม เธอทำความดีครั้งใหญ่แล้ว

เวลาตีสอง ณ อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำเมืองเจียงหลิน

ป่ากกที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศกดดันอันน่าขนลุก เฉินเย่นั่งอยู่ข้างๆ โดรนสำรวจใต้น้ำที่ยังคงมีแสงสีน้ำเงินกะพริบถี่ๆ เขาถือโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา

"ฮัลโหล... ผู้กองจางครับ"

ปลายสายคือจางกั๋วต้งที่ดูเหมือนจะเพิ่งตื่น เสียงเขายังติดอารมณ์หงุดหงิดจากการโดนปลุก "เฉินเย่! ถ้าแกกล้าบอกว่าไปตกเจอคนตายที่คูน้ำไหนอีกละก็ ฉันจะคลานตามสายแลนไปบีบคอแกเดี๋ยวนี้แหละ"

"ผู้กองจางครับ รอบนี้ไม่มีคนตายจริงๆ ครับ" เฉินเย่เหลือบมองไอ้เครื่องมือไฮเทคที่ส่งเสียงซ่าๆ อยู่แทบเท้า "แต่ดูเหมือนว่า... ผมจะตกได้เรือดำน้ำที่มีกล้องติดมาด้วยตัวหนึ่งครับ"

"อะไรนะ?" จางกั๋วต้งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเคร่งขรึมจัด "พูดให้ชัดๆ! เรือดำน้ำแบบไหน? อยู่ที่ไหน?"

"อยู่ตรงลำคลองเปลี่ยวๆ ในอุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำครับ ของชิ้นนี้ยาวประมาณสองเมตร สีดำ รูปร่างเหมือนตอร์ปิโด ด้านหน้ามีกล้องสีน้ำเงิน แถมยังขยับเองได้ด้วย..."

"อย่าเพิ่งวางสาย! ยืนรออยู่ตรงนั้นห้ามไปไหน! ห้ามให้ใครเข้าใกล้เด็ดขาด! ปิดไลฟ์สดเดี๋ยวนี้! เดี๋ยวเน้!"

จางกั๋วต้งแทบจะตะโกนออกมา ในฐานะตำรวจสืบสวนมือเก๋า เขารู้ดีว่าสิ่งนี้หมายถึงอะไร โดรนสำรวจใต้น้ำไร้คนขับที่มีอุปกรณ์สอดแนมโผล่มาในระบบน้ำจืดตอนดึกสงัดแบบนี้ ไม่ใช่เครื่องมือวิจัยทั่วไปแน่นอน!

"ด... ได้ครับ" เฉินเย่รีบปิดไลฟ์สดอย่างลนลาน

ผ่านไปเพียงยี่สิบนาที รถตำรวจที่เฉินเย่จินตนาการไว้กลับไม่ปรากฏขึ้น

สิ่งที่มาแทนคือรถเอสยูวีสีดำสนิทสามคันที่ไม่มีสัญลักษณ์ใดๆ พวกมันเคลื่อนตัวผ่านป่ากกเข้ามาเงียบเชียบราวกับวิญญาณ ก่อนจะมาจอดตรงหน้าเฉินเย่

ประตูรถเปิดออก คนที่ลงมาไม่ใช่ตำรวจในเครื่องแบบ แต่เป็นชายฉกรรจ์ในชุดเวสต์ยุทธวิธีสีดำพร้อมอาวุธครบมือ ในมือของพวกเขาไม่ใช่กุญแจมือทั่วไป แต่เป็นอุปกรณ์ตรวจจับเฉพาะทางที่เฉินเย่ไม่รู้จักชื่อ

สุดท้าย รถเก๋งป้ายทะเบียนพิเศษคันหนึ่งก็จอดลง จางกั๋วต้งเดินลงมาพร้อมกับชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานที่สวมแว่นกรอบทอง

สิ่งที่ทำให้เฉินเย่ประหลาดใจคือ ผู้กองจางที่ปกติจะเด็ดขาดและเป็นใหญ่ในสถานี กลับเดินตามหลังชายคนนี้ด้วยท่าทีสำรวมอย่างยิ่ง

"คือไอ้นี่เหรอ?" ชายวัยกลางคนเดินไปหยุดตรงหน้าเครื่องยนต์ใต้น้ำ เขาขยับแว่นพลางมองด้วยสายตาเป็นประกาย

เขาหยิบอุปกรณ์ชนิดหนึ่งออกมาสแกนที่ตัวเครื่อง

ติ๊ด—— อุปกรณ์ส่งเสียงเตือนแหลมสูง

"เป็นเจ้านี่จริงๆ ด้วย" ชายคนนั้นแค่นยิ้มเย็น ก่อนจะหันมามองเฉินเย่ด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง "พ่อหนุ่ม เธอชื่อเฉินเย่ใช่ไหม?"

"ค... ครับ" เฉินเย่ถูมือไปมาด้วยความประหม่า "ท่านครับ ผมแค่มาตกปลา... เจ้านี่มันมาฮุบเบ็ดเองจริงๆ นะครับ ไม่เกี่ยวกับผมเลย"

"ฮ่าๆ ไม่เกี่ยวหรอก แต่ต้องขอบใจเธอมากกว่านะ" เขาตบไหล่เฉินเย่เบาๆ "ขอแนะนำตัวหน่อย ฉันมาจากสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติประจำมณฑล แซ่หลี่ เรียกว่าหัวหน้าหลี่ก็ได้"

"คะ... ความมั่นคงแห่งชาติ?!" จ้าวตัวอวี๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับยืนตัวตรงแหน็วด้วยความหวาดกลัว

หัวหน้าหลี่นั่งลงข้างๆ โดรนตัวนั้นแล้วเริ่มอธิบายให้ทุกคนฟัง "นี่คือ 'เครื่องร่อนพลังงานคลื่น' (Wave Glider) ที่ถูกพรางตาไว้ และเป็นอุปกรณ์จารกรรมรุ่นล่าสุดจากต่างประเทศ

มันใช้พลังงานคลื่นและโซลาร์เซลล์ทำให้ซุ่มอยู่ใต้น้ำได้นานหลายเดือน หน้าที่ของมันคือขโมยข้อมูลทางอุทกวิทยา ทำแผนที่ใต้น้ำ หรือแม้แต่ทำหน้าที่เป็น 'ผู้นำทาง' ให้เรือดำน้ำ"

หัวหน้าหลี่ชี้ไปยังปากแม่น้ำที่เชื่อมต่อกับแม่น้ำแยงซีที่อยู่ไม่ไกล

"ตรงนี้คือทางเข้าสาขาของแม่น้ำแยงซี ถ้าย้อนขึ้นไปทางต้นน้ำ จะเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญทั้งเขื่อนและฐานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ถ้าปล่อยให้เจ้านี่ส่งข้อมูลกลับไปได้ ผลที่ตามมาจะประเมินค่าไม่ได้เลย"

พูดจบ หัวหน้าหลี่ก็ยืนขึ้นแล้วจับมือเฉินเย่อย่างเป็นทางการ

"พ่อหนุ่ม การเหวี่ยงเบ็ดของเธอครั้งนี้ ไม่ใช่แค่ตกได้ก้อนเหล็กขึ้นมา แต่มันเท่ากับว่าเธอได้ช่วยปกป้องแนวป้องกันใต้น้ำของเมืองเจียงหลิน รวมถึงลุ่มแม่น้ำทั้งหมดเอาไว้เลยนะ! เธอทำความดีครั้งใหญ่แล้ว!"

เฉินเย่ยืนอึ้งไปเลย สรุปว่านี่เขาไม่ได้แค่ตกปลา แต่เขากำลังอยู่บนแนวหน้าของการต่อต้านข่าวกรองงั้นเหรอ!

"งั้น... แบบนี้ถือว่าผมลักลอบตกปลาผิดกฎระเบียบไหมครับ?" เฉินเย่ถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ผิดกฎระเบียบเหรอ? ก็เหมือนจะใช่นะ แตต่ใครจะกล้าว่าแก!" จางกั๋วต้งแทรกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ "นี่เขาเรียกว่าให้ความร่วมมือกับหน่วยงานความมั่นคงปฏิบัติภารกิจ! กรณีพิเศษแบบนี้ต้องยกเว้น!"

หัวหน้าหลี่ยิ้มพลางหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

"เนื่องจากอุปกรณ์นี้มีมูลค่าทางข่าวกรองสูงมาก รวมถึงการที่เธอแจ้งเหตุได้ทันท่วงทีและช่วยรักษาที่เกิดเหตุ ตามระเบียบการให้รางวัลของ 'กฎหมายต่อต้านการจารกรรม' เราจึงตัดสินใจมอบเงินรางวัลในระดับสูงสุดให้แก่เธอ"

เขาชูมือขึ้นหนึ่งข้างแล้วพลิกฝ่ามือให้ดู

"ห... ห้าพันเหรอครับ?" เฉินเย่หยั่งเชิงถาม

"ห้าแสน" หัวหน้าหลี่พูดเรียบๆ "แถมยังเป็นเงินปลอดภาษี พรุ่งนี้จะโอนเข้าบัญชีเธอโดยตรง"

ตูม——!

เฉินเย่รู้สึกเหมือนมีพลุระเบิดอยู่ในหัว ห้าแสนหยวน?! รวมกับเงินเก็บก่อนหน้านี้และอุปกรณ์ที่จ้าวตัวอวี๋ให้มา ทรัพย์สินของเขาตอนนี้... พุ่งทะยานสู่หลักล้านแล้ว!

"ขอบคุณท่านมากครับ! ขอบคุณประเทศชาติ!" เฉินเย่ตื่นเต้นจนพูดไม่เป็นภาษา "เอ่อ... วันหลังถ้ามีงานแบบนี้อีก เรียกใช้ผมได้ตลอดเลยนะ! ต่อให้ผมต้องแห้วไปทั้งชีวิต ผมก็จะตกไอ้พวกหนูน้ำพวกนี้ขึ้นมาให้เกลี้ยงเลย!"

ทุกคนพากันหัวเราะกับคำพูดของเขา บรรยากาศที่เคร่งเครียดเริ่มผ่อนคลายลง

ขณะที่เจ้าหน้าที่เฉพาะทางกำลังบรรจุเครื่องร่อนใต้น้ำลงในกล่องนิรภัยเพื่อขนย้าย หัวหน้าหลี่และจางกั๋วต้งก็เตรียมตัวกลับ ก่อนจะไป จางกั๋วต้งมองเฉินเย่ด้วยสายตาที่ลุ่มลึก

"เฉินเย่เอ๊ย"

"ครับผู้กอง"

"ถึงครั้งนี้แกจะทำความดีความชอบไว้มาก แต่ฉันก็ยังอยากจะบอกสักคำ..." จางกั๋วต้งชี้ไปยังผิวน้ำที่มืดสนิท

"ดวงของแกน่ะ มันกู่ไม่กลับแล้วจริงๆ วันหลังจะไปตกปลาที่ไหน หัดเช็กปฏิทินดูฤกษ์ดูยามบ้าง หรือไม่ก็... ไปหาพระให้ท่านเจิมหน้าผากให้หน่อยเถอะ"

เฉินเย่มองขบวนรถที่ขับจากไปจนลับสายตา ก่อนจะก้มมองข้อความแจ้งเตือนเงินโอนล่วงหน้าในมือถือแล้วยิ้มกว้าง

"จะเจิมทำไมล่ะครับ"

"ในโลกนี้จะมีแสงมงคลไหนศักดิ์สิทธิ์ไปกว่า 'ห้าแสนหยวน' อีกเหรอ?"

เขาหันไปมองจ้าวตัวอวี๋ที่ยังยืนอึ้งอยู่ "ลูกศิษย์ เก็บเบ็ด! กลับบ้าน!"

"อาจารย์ครับ เราไม่ตกปลาต่อแล้วเหรอ?"

"ตกกะผีน่ะสิ! มีเงินห้าแสนขนาดนี้ ปลาแบบไหนก็ซื้อกินได้ทั้งนั้นแหละ!"

คืนนี้ แม้เฉินเย่จะแห้วอีกตามเคย และแกงปลาก็กลายเป็นกระทิงแดง (ที่เจ้าหน้าที่ความมั่นคงให้มา) แต่เขาคิดว่านี่คือคืนที่รุ่งโรจน์ที่สุดในชีวิตการตกปลาของเขา

และแล้วเสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นตามนัด:

[สรุปภารกิจ: จับโดรนจารกรรมต่างชาติได้สำเร็จ (ระดับสีม่วงเข้ม/พิเศษ)]

[รางวัลแต้มสะสม: 5,000 แต้ม]

[ได้รับฉายาใหม่: ผู้พิทักษ์ประตูเมือง (เมื่อสวมใส่ฉายานี้ในขณะตกปลาแถบชายแดนหรือน่านน้ำที่อ่อนไหว จะมีโอกาสสูงมากที่จะเกิดเหตุการณ์พิเศษ)]

เฉินเย่มองฉายาใหม่แล้วมุมปากกระตุก

ไอ้ระบบ แกกลัวฉันงานไม่ยุ่งพอใช่ไหมเนี่ย?

แต่เมื่อมองดูแต้มสะสมและยอดเงินที่พุ่งกระฉูด เฉินเย่ก็ตัดสินใจ—ยอมทนก็ได้วะ!

(จบตอน)