บทที่ 7 ผู้กองจางครับ... คราวนี้ไม่ต้องตามนิติเวชมานะ

ณ กองบังคับการสืบสวนสอบสวนคดีอาญา เมืองเจียงหลิน

ผู้กองจางกั๋วต้งเพิ่งจะจัดการปิดสำนวนคดีหนึ่งเสร็จสิ้น เขากำลังเตรียมจะล้มตัวลงงีบสักพักบนเตียงพับภายในห้องทำงาน แต่ทว่าทันทีที่เอนหลังลง เสียงโทรศัพท์เจ้ากรรมก็แผดจ้าขึ้นมาเสียก่อน

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ: [เฉินเย่ (เจ้าหนุ่มตกศพ)]

ทันทีที่เห็นชื่อนี้ เปลือกตาของผู้กองจางก็กระตุกถถี่ขึ้นมาสองสามครั้งด้วยสังหรณ์ใจแปลกๆ

"เฉินเย่?" เขาพึมพำกับตัวเอง

เจ้าหนูนี่เพิ่งจะได้เงินรางวัลไปเสวยสุขไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงมีเรื่องมาหาเขาอีกแล้ว?

"ฮัลโหล?" จางกั๋วต้งรับสายด้วยน้ำเสียงระแวดระวังขั้นสุด "แกอย่าบอกพี่นะว่าแกตกศพขึ้นมาได้อีกแล้วน่ะ"

เสียงที่ฟังดูจนปัญญาของเฉินเย่ดังมาจากปลายสาย "ผู้กองจางครับ คราวนี้ไม่มีคนตายจริงๆ เชื่อผมเถอะ ผมไม่ได้หลอกคุณ"

จางกั๋วต้งพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก "เออ ไม่มีคนตายก็ดี แล้วมีเรื่องอะไรอีกล่ะ? ไปมีเรื่องชกต่อยกับใครมาหรือไง?"

"ก็ไม่ใช่ครับ..." เฉินเย่เว้นจังหวะเล็กน้อย พลางก้มมองวัตถุขนาดใหญ่ที่วางอยู่แทบเท้า "คือว่า... ผมเหมือนจะตก 'เครื่องบิน' ได้น่ะครับ"

"หา?! อะไรนะ?" จางกั๋วต้งแคะหูพลางสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า "เครื่องบินเนี่ยนะ? แกไปตกแถวไหนมา? ริมคูเมืองข้างรันเวย์สนามบินหรือไง?"

"เปล่าครับ ผมอยู่ที่หนองน้ำร่ำไห้ ในตัวเครื่องบินมันมีกล่องใบใหญ่ติดอยู่ด้วย ดูทรงแล้วของข้างในน่าจะไม่ธรรมดา ผมว่านี่ไม่ใช่เครื่องบินพลเรือนปกติแน่ๆ ครับ"

เฉินเย่รีบเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ รวมถึงสถานการณ์ในห้องไลฟ์สดที่กำลังแตกตื่น จางกั๋วต้งดีดตัวขึ้นจากเตียงทันที สัญชาตญาณตำรวจทำงานอย่างรวดเร็ว

หนองน้ำร่ำไห้? เขตภูเขาตะวันตกเฉียงใต้?

พื้นที่ตรงนั้นคือรอยต่อระหว่างเมืองเจียงหลินกับจังหวัดใกล้เคียง ภูมิประเทศซับซ้อนและเป็นจุดอับสายตาที่ตำรวจเฝ้าระวังมาโดยตลอด

"แกห้ามไปแตะต้องกล่องนั่นเด็ดขาด! ยืนรออยู่ตรงนั้น ห้ามขยับไปไหน! ปิดไลฟ์สดเดี๋ยวนี้เลย! พี่จะรีบพากำลังไปหาเดี๋ยวนี้!"

...

สี่สิบนาทีต่อมา

เสียงไซเรนหวีดหวิวฉีกกระชากความเงียบงันของหุบเขา เนื่องจากสภาพถนนที่ทุรกันดาร ช่วงสุดท้ายจางกั๋วต้งจึงต้องนำทีมตำรวจหนุ่มวิ่งเท้าเปล่าลุยเข้าไป

เมื่อพวกเขามาถึงหน้าหาดหินและเห็นโดรนสีเทาขนาดมหึมาที่มีปีกกว้างกว่าหนึ่งเมตรนอนสงบนิ่งอยู่ ทุกคนต่างก็สูดหายใจเข้าด้วยความตกตะลึง

"ให้ตายสิ..."

จางกั๋วต้งเดินวนสำรวจรอบตัวโดรนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "นี่มันโครงเครื่องอุตสาหกรรมตระกูล DJI ซีรีส์ T ที่ถูกดัดแปลงมาขนานใหญ่ ถอดถังยาฉีดพ่นออก แล้วเสริมแบตเตอรี่กับมอเตอร์เพิ่มเข้าไป เพื่อให้มันบรรทุกของหนักบินได้ในระยะไกล"

ในฐานะที่เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญโดรนตัวยง เขาจึงจำรุ่นของมันได้ทันที

เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิครีบเข้ามาตรวจสอบกล่องพลาสติกสีดำอย่างระมัดระวัง

เมื่อยืนยันว่าไม่มีกับระเบิดหรืออุปกรณ์อันตราย จึงทำการตัดแถบผนึกและเปิดฝาออก

วินาทีนั้น แสงสะท้อนสีทองวาววับหลายจุดก็แยงตาผู้คนที่มุงดูอยู่ภายใต้แสงไฟฉาย

"ทองเหรอครับ?" เฉินเย่ชะเง้อคอถามด้วยความตื่นเต้น

"แพงกว่าทองอีกเจ้าหนู"

ภายในกล่องมีแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์สีทองเรียงรายอยู่เป็นระเบียบ

"นี่มันคือชิป" หลี่ เจ้าหน้าที่เทคนิคหยิบขึ้นมาแผ่นหนึ่ง "มันคือชิประดับไฮเอนด์ที่กำลังถูกควบคุมการนำเข้าในตลาดตอนนี้ แค่กล่องนี้กล่องเดียว... มูลค่าไม่ต่ำกว่าหลายล้านหยวน! นี่มันขบวนการลักลอบขนส่งชัดๆ!"

"ลักลอบขนชิปงั้นเหรอ?" จางกั๋วต้งขมวดคิ้วมุ่น

ช่วงนี้เขามีกระแสข่าวเรื่องกลุ่มอาชญากรใช้โดรนบินข้ามพรมแดนในเขตป่าเขาจริงๆ ไม่นึกเลยว่ามันจะร่วงลงมาในหนองน้ำร่ำไห้แบบนี้ จางกั๋วต้งหันมองเฉินเย่ที่นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางใสซื่อ

"แกนี่นะ..." จางกั๋วต้งชี้หน้าเฉินเย่พลางส่ายหัวจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่ "นี่แกมีสายอยู่ในวงการมืดหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมที่ไหนมีคดีใหญ่ แกต้องไปปรากฏตัวที่นั่นทุกที?"

เฉินเย่รีบยกมือขึ้นสองข้างทำท่าเหมือนถูกใส่ร้าย "ผู้กองจางครับ ฟ้าดินเป็นพยาน! ผมแค่อยากมาตกปลาเงียบๆ! ใครมันจะไปรู้ว่าไอ้เครื่องบินเฮงซวยนี่จะร่วงลงมาในน้ำตรงที่ผมเหวี่ยงเบ็ดพอดีล่ะครับ!"

ครั้งก่อนตกได้ศพ ครั้งนี้ตกได้โดรนเถื่อน... ดวงนี่มันระดับมหากาฬจริงๆ

จางกั๋วต้งถอนหายใจยาวพลางโบกมือเรียกทีมงาน "เอาของทั้งหมดกลับไปตรวจสอบ ส่วนเฉินเย่... แกไปกับพวกพี่ด้วย ไปให้ปากคำที่โรงพัก"

เฉินเย่เริ่มเก็บคันเบ็ดอย่างชำนาญพลางเอ่ยขอร้อง "ได้เลยครับผู้กอง แต่คราวนี้ขอนั่งเบาะหน้านะครับ เบาะหลังรถตำรวจมันแข็งจนผมปวดหลังไปหมดแล้ว"

จางกั๋วต้ง: "..."

ในคืนนั้น แม้ว่าไลฟ์สดของเฉินเย่จะถูกตัดไปกลางคัน แต่คลิปวิดีโอช่วงที่เขากำลังกู้ซากโดรนลักลอบขนส่งกลับแพร่กระจายไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ตราวกับไวรัส

โดยเฉพาะประโยคตัดพ้อของเขาที่ว่า..

"ผมบอกแล้วว่าข้างใต้น้ำมันมีของ พวกคุณไม่เชื่อ หาว่าเป็นผีน้ำ"

..ก็ได้กลายเป็นวลีเด็ดติดเทรนด์โซเชียลไปเพียงชั่วข้ามคืน

(จบตอน)