บทที่ 5 "มือใหม่" หัดไลฟ์ ณ หนองน้ำร่ำไห้

เวลาบ่ายสามโมงตรง

รถแท็กซี่คันหนึ่งจอดสนิทตรงสุดปลายถนนลูกรังที่มุ่งหน้าเข้าสู่เขตภูเขาทางตะวันตกเฉียงใต้

"น้องชาย ถนนข้างหน้ามันแย่เกินไป รถพี่เข้าไปไม่ไหวแล้วล่ะ นายเดินต่อเข้าไปเองหน่อยนะ"

คนขับรถมองหมุดหมายปลายทางบนระบบนำทาง สลับกับมองอุปกรณ์พะรุงพะรังของเฉินเย่ด้วยสายตาแปลกๆ

"นี่นายจะไปตกปลาที่หนองน้ำร่ำไห้จริงๆ เหรอน่ะ?"

"ใช่ครับพี่" เฉินเย่พยักหน้าพลางขนของลงจากรถ "มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

"ที่นั่นมัน... ไม่ค่อยสะอาดน่ะสิ" คนขับลดเสียงต่ำลงพลางทำหน้าจริงจัง "พวกคนท้องถิ่นเขาเล่ากันว่าสระน้ำนั่นมันลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ทุกปีจะมีคนตกลงไปตายแบบไร้สาเหตุ แถมตอนกลางคืนยังชอบมีเสียงเหมือนคนร้องไห้ออกมาด้วย นายไปคนเดียวก็ระวังตัวไว้หน่อยแล้วกัน"

พูดจบ พี่คนขับก็เหยียบคันเร่งกลับรถหนีไปอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบ

เฉินเย่มองตามท้ายรถพลางรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาเสียดื้อๆ

ให้ตายสิ คนมันยิ่งซวยๆ อยู่ ยังจะมาพูดให้กลัวกันอีก

แต่พอลูบคันเบ็ด 'เวฟดราก้อน' ราคาเฉียดสามพันบนหลัง และมองจุดสีแดงเข้มที่ดูเย้ายวนในแผนที่ระบบ ความกล้าก็ฮึดกลับมาอีกหลายส่วน

"กลัวอะไรกัน! ขนาดศพฉันก็เกี่ยวขึ้นมาแล้ว จะไปกลัวผีสางที่ไหนอีก!"

เขาแบกสัมภาระเดินลัดเลาะไปตามทางเดินแค็ๆ ที่เต็มไปด้วยวัชพืชรกชัฏอยู่สิบกว่านาที ในที่สุด "หนองน้ำร่ำไห้" ในตำนานก็ปรากฏแก่สายตา

มันคือทะเลสาบกลางหุบเขาที่ถูกโอบล้อมด้วยขุนเขาสามด้าน น้ำในสระมีสีเขียวเข้มจัดจนดูน่าเกรงขามและลึกลับ รอบบริเวณเงียบสงัดไร้แม้เสียงนกร้อง นานๆ ครั้งจะมีลมพัดผ่านซอกเขาจนเกิดเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงสะอื้นไห้

"สมชื่อหนองน้ำร่ำไห้จริงๆ..."

เฉินเย่กลืนน้ำลายลงคอพลางมองหาโขดหินที่ราบเรียบใกล้กับทิศทางของจุดสีแดงบนแผนที่ จากนั้นจึงเริ่มจัดแจงอุปกรณ์ไลฟ์สด

เขาตั้งขาตั้ง ติดโทรศัพท์ เปิดโหมดบิวตี้จัดเต็ม แล้วเริ่มเปิดไลฟ์ทันที

เนื่องจากเป็นบัญชีใหม่เอี่ยม ห้องไลฟ์จึงดูเงียบเหงา มีเพียงยูสเซอร์ขาจรสองสามคนที่ระบบสุ่มแนะนำเข้ามา

[ผู้ใช้ 8823 เข้าสู่ห้องไลฟ์สด]

[สายสามชั้นตุ๋น เข้าสู่ห้องไลฟ์สด]

"แฮ่มๆ ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ห้องไลฟ์ของ 'ปรมาจารย์เฉิน' ครับ!"

เฉินเย่ทักทายกล้องด้วยมาดเคร่งขรึม "วันนี้ผมพามาบุกหนองน้ำร่ำไห้ แหล่งน้ำในตำนานของเมืองเจียงหลิน เพื่อท้าทายสัตว์ประหลาดหนักร้อยกิโล! ทุกคนดูสีน้ำสิครับ ดูสภาพแวดล้อมสิ นี่มันแหล่งกบดานของ 'ของใหญ่' ชัดๆ!"

ตัวหนังสือคอมเมนต์เริ่มลอยผ่านหน้าจอ

[สายสามชั้นตุ๋น: พ่อหนุ่ม ที่นี่ดูวังเวงพิกล นายมาตกปลาหรือมาขุดศพกันแน่?]

[คนเดินถนน ก: แค่นี้เหรอจะมาเป็นปรมาจารย์? หนองน้ำร่ำไห้ไม่มีปลาหรอกหนู มีแต่มนุษย์น้ำ ระวังโดนลากลงไปเป็นตัวตายตัวแทนนะ]

เฉินเย่มองข้อความที่ไม่ค่อยเป็นมิตรเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ "มนุษย์น้ำเหรอ? ถ้ามีจริงๆ ผมจะเกี่ยวขึ้นมาหมุนเล่นให้ดู!"

พูดจบเขาก็เริ่มโชว์ออฟอุปกรณ์ใหม่ทันที

"เห็นนี่ไหมครับ! ดาว่าเวฟดราก้อน 2,888 หยวน! วันนี้มาเพื่อพิชิตของใหญ่ก้นสระโดยเฉพาะ!"

เฉินเย่เริ่มผสมเหยื่อและปรับทุ่นอย่างคล่องแคล่ว เขาเลือกใช้สายเอ็นหนาพิเศษและเบ็ดเบอร์ 12 สำหรับตกปลาไซส์ยักษ์โดยเฉพาะ

ตามแผนที่ระบบ จุดสีแดงเข้มนั้นอยู่ห่างจากฝั่งไปประมาณ 20 เมตรในบริเวณน้ำลึก

"ในฐานะนักตกปลามือโปร เคล็ดลับที่จะดึงดูดสัตว์ประหลาดได้ก็คือการอ่อยเหยื่อครับ"

เฉินเย่ปรับมุมกล้องไปที่ถุงพลาสติกสีดำใบโต ซึ่งบรรจุเมล็ดข้าวโพดไว้ถึง 20 กิโลกรัม! นี่คือสิ่งที่เขาเหมามาจากตลาดก่อนมาที่นี่ โดยเจ้าของร้านการันตีหนักแน่นว่าถ้าลงเหยื่อนี้ สัตว์ประหลาดแถวนี้ต้องแห่กันมาแน่นอน

"พี่น้องครับ ดูนี่นะ!"

[สายสามชั้นตุ๋น: ขำว่ะ นี่มาตกปลาหรือมาให้อาหารปลาการกุศลเนี่ย?]

[คนเดินถนน ก: ไม่หรอก นักไลฟ์คนนี้มืออาชีพแน่ๆ ฉันศึกษามา มนุษย์น้ำชอบกินข้าวโพดที่สุด นี่มันแผนล่อเหยื่อระดับเทพ ฮ่าๆๆ!]

[0267: ทรงนี้ปลาคงอิ่มก่อนติดเบ็ดแน่ๆ]

เฉินเย่เหลือบเห็นคอมเมนต์แล้วถึงกับหน้าร้อนผ่าว ไอ้เจ้าของร้านนั่นมันหลอกฉันชัดๆ!!

"แฮ่ม... เอาเป็นว่าคอยดูกันต่อไปแล้วกันครับ"

เขารีบแก้เก้อด้วยการตักเมล็ดข้าวโพดโยนลงไปทีละช้อนอย่างต่อเนื่อง

ผ่านไปสิบนาที เฉินเย่เหงื่อท่วมตัว

ให้ตายสิ การอ่อยเหยื่อนี่มันเหนื่อยกว่าที่คิดแฮะ

สุดท้ายเขาก็หยิบคันเบ็ดขึ้นมาเสียที เพราะถ้าขืนยังไม่เริ่มตก มีหวังคนในห้องไลฟ์ได้หนีหายหมดแน่ เฉินเย่สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเหวี่ยงเบ็ดออกไปสุดแรง!

"ฟิ้วววว——"

เหยื่อตกลงสู่จุดที่อยู่เหนือจุดสีแดงอย่างแม่นยำ

จากนั้นคือการรอคอยที่แสนยาวนาน เวลาผ่านไปทีละนาที พระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า แสงสว่างในหุบเขาเริ่มมอดดับลง หมอกบางๆ เริ่มลอยเด่นเหนือผิวน้ำ อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนรู้สึกเย็นเยือก

จำนวนคนในห้องไลฟ์เพิ่มขึ้นเป็น 50 กว่าคน ซึ่งส่วนใหญ่เข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

[นักไลฟ์คนนี้ใจถึงว่ะ ฟ้ามืดขนาดนี้ยังไม่กลับอีก?]

[ฉันเคยได้ยินเสียงคนร้องไห้จากที่นี่จริงๆ นะ รีบหนีเถอะน้อง]

[คนแถวนี้คอนเฟิร์ม ที่นี่มันแรงจริงๆ นะ]

[จะติดอะไรไหมน่ะ? ทุ่นนิ่งสนิทมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ]

เฉินเย่กระชับเสื้อกันลมให้แน่นขึ้น สายตาจ้องเขม็งไปที่ทุ่นเรืองแสง

เอาเข้าจริงเขาก็อยากจะโกยใจจะขาดเหมือนกัน บรรยากาศมันชวนขนลุกแปลกๆ เหมือนมีใครมายืนเป่าลมเย็นใส่หลังตลอดเวลา แต่จุดสีแดงในระบบยังคงอยู่ตรงนั้น แถมยังขยับเขยื้อนเล็กน้อย แสดงว่าสิ่งที่อยู่ใต้น้ำต้องมีชีวิต หรืออย่างน้อยก็ต้องเป็นวัตถุที่กำลังขยับ

"ทุกคนใจเย็นๆ ครับ ปลาใหญ่มักจะเริ่มหากินตอนกลางคืน"

เฉินเย่เพิ่งพูดโม้จบ ทันใดนั้น ทุ่นเรืองแสงบนผิวน้ำก็สั่นไหวอย่างรุนแรง

เขาสะดุ้งเฮือก พลันตื่นตัวขึ้นทันที

"มาแล้ว!"

เขาลดเสียงต่ำลงพลางกระซิบกับกล้อง "เห็นไหมครับ! สัญญาณมาแล้ว!"

ยังไม่ทันขาดคำ ทุ่นเรืองแสงที่เคยสั่นไหวก็จมหายวับลงไปใต้ผิวน้ำสีดำสนิทอย่างเด็ดขาด!

มันคือการ "จมมิดทุ่น" แบบไม่มีการรีรอ!

เฉินเย่ไม่เสียเวลาคิด ร่างกายของเขาตอบสนองตามสัญชาตญาณนักตกปลาทันที

วัดเบ็ด!

"เปรี้ยง——!!!"

ครั้งนี้ เสียงสายเบ็ดตัดอากาศดังสนั่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ แถมยังมีเสียงสั่นเครือที่ฟังดูคล้ายเสียงโลหะเสียดสีกัน

คันเบ็ด 'เวฟดราก้อน' ในมือโค้งงอจนกลายเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวทันที เสียงคาร์บอนลั่น "เอี๊ยดๆ" ทำเอาคนฟังถึงกับเสียวฟัน

แรงมหาศาลมหาศาลเกินคำบรรยายส่งผ่านจากปลายเบ็ดมาถึงตัว จนเฉินเย่ถูกฉุดถลาไปข้างหน้าสองก้าว เกือบจะหน้าทิ่มลงไปในหนองน้ำ

"ว้อทเดอะ...!"

ห้องไลฟ์ระเบิดคอมเมนต์ทันที

[เชี้ย! ติดปลาจริงดิ?]

[คันเบ็ดโค้งขนาดนั้น! แรงขนาดนี้! นี่ไปเกี่ยวเอาเรือดำน้ำขึ้นมาป่ะเนี่ย?]

[นักไลฟ์ใจเย็นๆ! อย่าฝืนชักเย่อ! นี่มันของใหญ่ของจริง!]

ในนาทีนี้ เฉินเย่ไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจคอมเมนต์อีกต่อไป เขาใช้สองมือกอดคันเบ็ดไว้แน่น เอาด้ามกดไว้ที่หน้าท้อง สีหน้าแดงก่ำจากการออกแรงสุดตัว

"นี่มัน... ตัวอะไรกันวะเนี่ย?!"

มันหนัก! หนักจนน่าเหลือเชื่อ!

แรงที่ส่งมามันไม่เหมือนการดิ้นรนของปลาเลยสักนิด

แต่มันเหมือนเขากำลังพยายามลากรถบรรทุกที่จมอยู่ใต้น้ำขึ้นมามากกว่า!

(จบตอน)