บทที่ 22 แผนที่เดินเรือที่ปล้นมาคุ้มค่าเกินไป
บทที่ 22 แผนที่เดินเรือที่ปล้นมาคุ้มค่าเกินไป
ข้อความนี้สร้างความตกตะลึงให้หม่าสวินอย่างมาก ครู่หนึ่งถึงตอบกลับมาด้วยเครื่องหมายคำถามสามตัว
"ท่านเทพ...ท่านนี่แหละคือของจริงที่ปราบปีศาจได้หลายตัวแล้วก็สยบมารได้หลายตน เริ่มจากพ่างเหยียนหยาง ตามด้วยเส้าฮวน หมี่หาว แม้แต่ทังเฉิงอี้ก็ยังฆ่าซะได้ ประสิทธิภาพนี่มัน—"
"ประสิทธิภาพเป็นยังไง?" ซูจื่อถามอย่างเข้าขา
"สูงลิ่วเลยครับ! ลูกศรที่ยิงออกไปยังไม่เร็วเท่าท่านเลย! แถมยังไม่แม่นเท่าท่านอีกด้วย!!"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."
หลังจากหัวเราะเสร็จ ซูจื่อก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
เขาสนใจนักทำนายที่หม่าสวินพูดถึงโดยไม่ได้ตั้งใจเป็นอย่างมาก
"นักทำนายที่คุณพูดถึงเป็นอะไร NPC หรอ?"
คราวนี้ข้อความตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว หม่าสวินส่งข้อความมาเป็นชุด: "ไม่ใช่ เป็นเรือลำหนึ่ง เป็นผู้เอาชีวิตรอดเหมือนกัน บนเรือของคนคนนั้นมีลูกแก้วคริสตัล ว่ากันว่าสามารถทำนายอนาคตได้ในช่วงเวลาสั้นๆ เธอเรียกตัวเองว่านักทำนาย"
"เมื่อวานตอนเที่ยง เธอแชทส่วนตัวมาหาผม ให้ผมเอาเนื้อไปตกปลา บอกว่าของบางอย่างในทะเลไม่สามารถตกได้ด้วยเหยื่อปลาธรรมดา บอกว่าถ้าผมตกอะไรได้จริงๆ ให้เอาไปให้เธอดู"
"ผมคิดว่ามันไม่ขาดทุน เผื่อผมจะตกปลาขึ้นมาได้ ผมก็เอามันไปเป็นเหยื่อตกปลาต่อ ผลปรากฏว่าตกปลาไม่ได้ ตกได้กระดาษเปล่าแผ่นหนึ่งแทน พอเอาไปให้นักทำนายดู เธอบอกว่าเป็นแผนที่ขุมทรัพย์ แต่ชี้นำไม่ชัดเจน ประมาณว่าเอาไว้หลอกคน"
"ผมเห็นว่าเธอไม่เอาแล้ว ผมก็เลยแลกมาด้วยทรัพยากร ก็คือแผนที่ขุมทรัพย์ที่อยู่ในมือท่านตอนนี้"
ซูจื่อก้มลงมอง
พูดอีกอย่างก็คือ นักทำนายเปลี่ยนกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่งให้กลายเป็นแผนที่ขุมทรัพย์?
ทำได้ยังไง อาศัยลูกแก้วคริสตัล หรือยาบางชนิด หรือว่าเธอมีพรสวรรค์พิเศษ?
"เดี๋ยวๆ..." ซูจื่อสังเกตเห็นบางสิ่งที่แปลก "หมี่หาวรู้ได้ยังไงว่านายมีแผนที่ขุมทรัพย์?"
จากข้อมูลที่หม่าสวินส่งมา จะเห็นได้ว่าเขาไม่ได้บอกเรื่องแผนที่ขุมทรัพย์ให้คนอื่นรู้ อย่างนั้นหมี่หาวรู้ได้ยังไง?
เขาไม่ใช่ลูกแก้วคริสตัลนี่นา
หม่าสวินส่งเครื่องหมายอัศเจรีย์มาให้หลังจากรู้ตัว
"จะไม่ใช่ว่า...นักทำนายบอกเหรอ?"
น่าจะเป็นแบบนั้น
เขาเกาหัว ไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้นักทำนายบอกหมี่หาวไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร?
แต่ตอนนี้การมาถกประเด็นเรื่องนี้ก็ไม่มีความหมายแล้ว หมี่หาวตายไปแล้ว
แต่พฤติกรรมของนักทำนายนี่ทำให้รู้สึกขยะแขยงจริงๆ
ฉันร่วมมือกับแก แต่แกกลับเอาเรื่องระหว่างความร่วมมือของเราไปบอกคนอื่นงั้นหรอ
ที่นี่ไม่ใช่สังคมในชีวิตจริง ทุกคนไม่ได้เป็นเพื่อนบ้านกันนี่นา ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนแบบไหน พูดจาไม่คิดหน้าคิดหลังเหรอ อะไรๆ ก็เอาไปบอกคนอื่นหมด
แถมยังเป็นแผนที่ขุมทรัพย์ที่เป็นสิ่งของที่ไม่รู้ผลประโยชน์อีกด้วย
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหมี่หาวถึงมาถามกับเขาโดยตรง
เมื่อคืนหม่าสวินด่ากับหมี่หาวจนขึ้นสมองไปแล้ว ไม่ได้ตระหนักถึงปัญหาข้อนี้ ตอนนี้พอได้รับการเตือนก็รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาทันที
นักทำนายคนนี้...มีจิตใจที่ไม่ซื่อตรง!
เมื่อเทียบกับหม่าสวินที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ซูจื่อสนใจแผนที่ขุมทรัพย์เองมากกว่า
เขารู้สึกว่าแผนที่ขุมทรัพย์นี้ต้องมีอะไรบางอย่าง
แต่จะวิเคราะห์แผนที่เดินเรือที่ดูเหมือนจะไม่มีเหตุผลนี้ยังไง?
ซูจื่อคิดถึงแผนที่เดินเรือของตัวเอง ของสิ่งนั้นเคยดูดแผนที่เดินเรือแบบกำหนดตำแหน่งมาแล้ว ทำให้ไอคอนที่แสดงอยู่บนแผนที่เดินเรือแบบกำหนดตำแหน่งปรากฏอยู่บนแผนที่เดินเรือ
มันอำนวยความสะดวกให้ซูจื่ออย่างมาก
บางที...มันอาจจะดูดแผนที่ขุมทรัพย์ได้?
ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นแค่กระดาษ ความแตกต่างไม่มาก
ต่อให้ไม่ได้ผลก็ไม่ขาดทุนอะไร
คิดแบบนั้น ซูจื่อก็หยิบแผนที่เดินเรือออกมา วางแผนที่ขุมทรัพย์ไว้เหนือแผนที่เดินเรือ
วินาทีต่อมา แผนที่ขุมทรัพย์ก็ปล่อยควันสีขาวออกมา พร้อมกับเสียงซู่ๆ ที่ทำให้รู้สึกเสียวฟัน
แผนที่ขุมทรัพย์หายไปแล้ว
ซูจื่อถึงขั้นมองไม่ทันว่าหายไปได้ยังไง
พอมองไปที่แผนที่เดินเรืออีกครั้ง เส้นประโค้งเส้นหนึ่งก็เริ่มต้นจากจุดศูนย์กลาง แล้วทอดยาวไปจนถึงมุมซ้ายบน
ตรงนั้นมีสัญลักษณ์หัวกะโหลกไขว้เล็กๆ อันหนึ่ง
ซูจื่อดีใจ ใช่จริงๆ ด้วย!!
ข้อมูลของแผนที่ขุมทรัพย์ได้ปรากฏอยู่บนแผนที่เดินเรือแล้ว!
แผนที่เดินเรือที่ปล้นมาคุ้มค่าเกินไปแล้ว!
ซูจื่อรีบเปลี่ยนทิศทางการเดินเรือของเรือ มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งที่แผนที่ขุมทรัพย์ทำเครื่องหมายไว้
พร้อมกับเปิดกระเป๋าตรวจนับอาวุธของตัวเอง
"ปืนพกมีกระสุนสิบเจ็ดนัด น้ำศักดิ์สิทธิ์สามขวด ค่าสติสัมปชัญญะเต็มหลอด แถมยังมีน้ำยาฟื้นฟูหนึ่งขวด ของในกล่องยาก็ครบครัน"
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซูจื่อก็เปิดหน้าซื้อขายของระบบขึ้นมา หลังจากเอาชีวิตรอดมาได้หลายวัน หลายคนก็ตระหนักถึงความสำคัญของการซื้อขายสิ่งของ
ก็มีหลายคนที่เอาของที่ตัวเองไม่ได้ใช้มาวางขายบนหน้าซื้อขาย
หวังว่าจะมีคนเอาของไร้สาระพวกนี้ไป แลกเปลี่ยนเป็นทรัพยากรสำคัญ
ในหน้าซื้อขายมีของเยอะแยะมากมายจนตาลาย
ซูจื่อเลื่อนไปอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาลงไปอย่างรวดเร็ว
เขาอยากจะหาอาวุธ
แต่คนที่ได้อาวุธมามีไม่มากนัก ซูจื่อก็แค่มาดูที่นี่ด้วยความคิดที่จะลองดู
เผื่อเขาจะได้เจอของดีเข้าสักชิ้น
ตอนที่กำลังจะเลื่อนไปถึงด้านล่างสุดของหน้า สิ่งของชิ้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของซูจื่ออย่างกะทันหัน
[ดาวตกเปื้อนเลือด]
[ประเภท: วัตถุต้องสาป]
[คำอธิบาย: ค้อนดาวตกที่เปื้อนเลือดประหลาด รวบรวมจากสิ่งของที่แข็งกระด้างใต้ทะเล เชื่อผมสิ คุณจะต้องตกตะลึงกับความแข็งของมัน]
[ระวังอย่าทำร้ายตัวเองผิด มันตีคนเจ็บมาก]
ภาพประกอบเป็นค้อนที่ประกอบขึ้นจากปะการัง กระดูก หอยสังข์ ปลายเปลือกหอยที่แตกหัก กระดูกปลา ฯลฯ พื้นผิวมีส่วนที่ยื่นออกมาแหลมคมมากมาย ด้านบนมีรอยเลือดสีแดงติดอยู่
**** ค้อนดาวตก : ง่ายๆ ก็คือลูกเหล็กสองลูก ผู้ติดกันด้วยเชือก ใช้เหวี่ยง ส่วนในเรื่องแทนลูกเหล็กสองลูกด้วยก้อนของจากทะเลแทน ชื่อภาษาต่างประเทศถ้าแปลตรงตัวมันแปลว่า “ค้อน”ดาวตก แต่ขออธิบายให้เข้าใจว่ารูปลักษณ์มันไม่ใช่ค้อนแบบที่เราคิด ****
ดูเหมือนว่าจะมีพลังไม่น้อย
ซูจื่อดูอาวุธอื่นๆ อีก เทียบกันดูแล้วก็มีแค่ดาวตกเปื้อนเลือดชิ้นนี้ที่ดีกว่า
เมื่อมองไปที่ความต้องการในการแลกเปลี่ยน ซึ่งใช้เพียงขนมปังกรอบ หรืออาหาร น้ำจืดอื่นๆ แลกเปลี่ยน
ซูจื่อรีบแลกเปลี่ยนมาทันที
พอของมาอยู่ในมือ หัวค้อนของดาวตกเปื้อนเลือดก็มีขนาดประมาณสามกำปั้น พื้นผิวขรุขระ รอยเลือดที่เปื้อนก็ล้างไม่ออก
เชือกเป็นเชือกใยยาวประมาณเมตรครึ่ง เส้นใหญ่มาก แข็งแรงมาก
พอหยิบขึ้นมาเหวี่ยงสองที หัวค้อนของดาวตกเปื้อนเลือดก็ตีใส่ตัวซูจื่อเหมือนเป็นบ้า
บางทียังบิดออกเป็นมุมที่แปลกประหลาด ตีเข้าที่ขาของซูจื่อในสถานการณ์ที่ไม่สมเหตุสมผล
ตอนแรกก็ยังไม่ทันสังเกต แต่พอมีครั้งที่สอง ซูจื่อก็เริ่มฉุนขึ้นมาแล้ว
เขาหยิบปืนพกออกมา ยิงใส่หัวค้อนของดาวตกเปื้อนเลือดสามนัดรวด
ให้ตายสิ ฉันไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน
พอยิงไปสามนัด ดาวตกเปื้อนเลือดก็เงียบลงทันที หดตัวลงไปหมอบอยู่ที่พื้น กลัวว่าจะโดนกินกระสุนเข้าไปอีก
"แบบนี้ค่อยน่าคบหน่อย"
ซูจื่อหยิบดาวตกเปื้อนเลือดขึ้นมา แล้วก็เหวี่ยงวงใหญ่ต่อไป ฝึกความรู้สึก
อีกฝั่งหนึ่ง หม่าสวินกำลังเฝ้าคันเบ็ดรอปลาติด มองช่องแชทสาธารณะเพลินๆ
จู่ๆ เขาก็เห็นคนส่งข้อความส่วนตัวมาหาเขา
พอกดเข้าไปดูก็เป็นนักทำนายที่จิตใจไม่ซื่อตรง
นักทำนาย: "เอาแผนที่ขุมทรัพย์มา ให้ฉันใช้"
หม่าสวินคนเดิมตอนที่เห็นคำเหล่านี้คงจะไม่รู้สึกอะไรมาก อย่างมากก็แค่รู้สึกว่าอีกฝ่ายหยิ่งๆ ไม่เต็มใจจะพูดอะไรออกมามากกว่าสองคำ
แต่ตอนนี้ พอมองเห็นนักทำนาย หม่าสวินก็หงุดหงิด
แกแอ๊บทำไม
ดังนั้นเขาจึงไม่คิดที่จะตอบกลับอะไรเลย
ผลปรากฏว่าอีกฝ่ายส่งขนมปังกรอบและน้ำที่ดื่มไปครึ่งขวดมาให้: "แลกเปลี่ยน"
หม่าสวินที่กำลังจะเอาน้ำแร่ในมือขึ้นมาดื่มก็หยุดชะงัก
ไม่ถูกต้องแล้ว
ในแผนที่ขุมทรัพย์นี้มีอะไรไม่ชอบมาพากลแล้ว
"ก่อนหน้านี้เธอบอกไม่ใช่หรอว่าไม่สำคัญเหรอ ทำไมตอนนี้ถึงอยากได้แล้ว?"
นักทำนาย: "การทำนายผิดพลาด สถานที่ที่แผนที่ขุมทรัพย์ชี้ไปมีสมบัติล้ำค่า เอาแผนที่ขุมทรัพย์มาให้ฉัน รอฉันหาเจอแล้วจะแบ่งให้แกนิดหน่อย"
หม่าสวินหัวเราะออกมา เธอถึงกับวาดวิมานในอากาศให้เขาแล้ว
ในขณะเดียวกันในใจก็รู้สึกยินดี ยังดีที่เอาแผนที่ขุมทรัพย์ให้ท่านเทพไปแล้ว
ท่านเทพมีอะไรก็ให้จริง ไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย ส่วนแก นักทำนายจะทำได้เหรอ?
นักทำนาย: "เอาแผนที่ขุมทรัพย์มาให้ฉัน"
หม่าสวิน: "ไม่ให้"
(จบตอน)