บทที่ 19 จะหลอกซูจื่อ? ไม่ฟังอะไรเลย

ตอนที่หมี่หาวได้รับข่าว เขายังคงดวลกับคนในช่องแชทส่วนตัว อีกฝ่ายพูดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจว่าเขาตกแผนที่ขุมทรัพย์ได้ แต่ดูไม่ออก

เขาคิดว่านั่นเป็นของดี ถ้าอยู่ในมือของคนที่ดูไม่ออกก็เท่ากับเป็นการทำลายของ

ดังนั้นจึงอยากให้อีกฝ่ายให้มา แต่ฝั่งตรงข้ามเป็นคนดื้อรั้น ไม่ยอมปล่อยปากง่ายๆ

ไม่ว่าหมี่หาวจะเสนอราคาอะไร สุดท้ายถึงกับโมโหด่าอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อยปาก

หมี่หาวโกรธจนสมองสั่น

แล้วเขาก็ได้รับข้อความขอความช่วยเหลือจากเส้าฮวนอย่างกะทันหัน

สมองก็สงบลงในทันที

เกิดเรื่องแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นคนที่เส้าฮวนเคยขู่เข็ญปล้นชิงทรัพย์มาแก้แค้น หรือจะเป็นท่านเทพปริศนาที่ฆ่าพ่างเกอ

อย่างแรก นอกจากจะมีโอกาสสวรรค์ขนาดใหญ่ มิฉะนั้นก็เป็นไปไม่ได้ที่จะผงาดขึ้นมาในระยะเวลาอันสั้น

นั่นแสดงว่าต้องเป็นอย่างหลัง ท่านเทพปริศนา

แน่นอนว่าสิ่งที่พ่างเกอพูดไว้ไม่ผิด อารมณ์ของเส้าฮวนจะต้องนำมาซึ่งหายนะอย่างแน่นอน

ดังนั้นพ่างเกอจึงตัดสินใจแล่นเรือคนเดียว เอาอาหาร น้ำจืด แผนที่เดินเรือ และลูกตา ซึ่งเป็นสามสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดไปด้วย

หมี่หาวรู้สึกไม่พอใจ นั่นมันเป็นอาหารของพี่น้องสี่คนทั้งหมด การที่นายเอาไปคนเดียวหมายความว่ายังไง จะกินรวบเหรอ?

ถึงแม้จะโกรธ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร

พ่างเกอมีพละกำลังรวม 50 เขาตีไม่สู้

พอพ่างเกอไปแล้ว หมี่หาวก็ได้แต่ฝากความหวังไว้ที่เส้าฮวน หวังว่าเขาจะสามารถอัปเกรดเรือให้เป็นระดับสองได้โดยเร็วที่สุด

หมี่หาวก็จะมีหลักประกันด้านพละกำลังแล้ว

เขารับผิดชอบในการหาคนที่โชคดีมีโอกาสและอ่อนแอให้คนอื่นข่มเหงได้ง่าย จากนั้นก็ให้เส้าฮวนไปหาเรื่องพวกนั้น ส่วนใหญ่คนที่ถูกขู่เข็ญก็จะเอาของออกมาให้โดยตรง

ส่วนน้อยที่กระดูกแข็ง ไม่ยอมให้

ก็ให้เป็นอาหารปลาไป

ดังนั้นหมี่หาวหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเรือของเส้าฮวนจะสามารถไปถึงระดับสองได้เร็วๆ ขอบเขตเป้าหมายที่เขาสามารถเลือกได้ก็จะขยายใหญ่ขึ้น

ถ้าโชคดีปล้นคนที่โชคดีมีโอกาสขนาดใหญ่ได้ จะไม่รวยเอาๆ เลยเหรอ?

ถึงแม้ว่าพฤติกรรมแบบนี้จะเหมือนกับเพรียงฟองน้ำหรือปรสิต ที่เกาะอยู่บนตัวคนอื่น ดูดสารอาหารอย่างบ้าคลั่ง

แต่มันยังไง

เกมเอาชีวิตรอดไม่มีกฎเกณฑ์มากมายขนาดนั้น ฉันอยากจะใช้ชีวิตแบบไหนก็ใช้

ยิ่งไปกว่านั้น เส้าฮวนสมองไม่ดี หมี่หาวดูดเลือดมานานขนาดนี้ก็ไม่เห็นว่าเขาจะมีปัญหาอะไร

หมี่หาวคิดไว้สวยหรู

แต่ผลก็คือ เส้าฮวนโดนฆ่าตายไปแล้ว

หมี่หาวรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม

เสาหลักที่ดีขนาดนี้หายไปแล้ว!

หวังแค่ว่าสมบัติในกระเป๋าของเขาอย่าให้คนเอาไป จะได้ไม่ให้สิ่งที่เขาและเส้าฮวนทำงานอย่างหนักถึงจะมีได้ ถูกคนอื่นเอาไปครอง

เขาคงกระอักเลือดตาย

ตอนนี้เขามาถึงข้างๆ เรือของเส้าฮวน นอกจากจะมาเพื่อยืนยันว่าเส้าฮวนตายจริงหรือเปล่า

หมี่หาวก็ยังมีเป้าหมายอื่นอีกด้วย

หาเสาหลักใหม่

พอมองว่าซูจื่อดูหนุ่ม ดูเหมือนนักศึกษา หมี่หาวก็รู้ว่าเอาอยู่แน่

บนอินเทอร์เน็ตต่างก็พูดกันว่านักศึกษาใสซื่อและโง่ แม้แต่นักศึกษาเองก็ยังบอกว่าตัวเองใสซื่อ อย่างนั้นต้องหลอกง่ายแน่นอน

หมี่หาวมั่นใจเต็มเปี่ยม

ถึงแม้ว่านักศึกษาคนนี้จะดูเหมือนหยิ่งยโสไปหน่อย แต่นั่นก็ไม่เป็นไร

เป็นเรื่องปกติ มีความสามารถที่จะฆ่าเส้าฮวน ก็เท่ากับว่าเขามีทุนที่จะหยิ่ง

เขายิ้มออกมา หน้าไม่แดงใจไม่สั่น โกหกอย่างคล่องแคล่ว "ขอโทษนะครับขอโทษ เมื่อกี้ผมเสียมารยาทไปหน่อย เป็นแบบนี้ครับ ผมโดนเส้าฮวนบังคับให้ขึ้นเรือ ให้มาเป็นลูกมือเขา ผมไม่เคยทำเรื่องไม่ดี"

"น้องชาย ผมดูแล้วคุณไม่คุ้นหน้า น่าจะไม่ใช่คนเดียวกับเส้าฮวนใช่ไหมครับ? แล้วตอนนี้เขา..."

ซูจื่อมองเขาแวบหนึ่ง เข้าใจแล้ว พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ เหมือนเคย

"ตายแล้ว ของในกระเป๋าโดนผมปล้นไปหมดแล้ว"

เขายกน้ำศักดิ์สิทธิ์ขับไล่สิ่งชั่วร้ายขวดหนึ่งขึ้นมาเขย่า

ของเหลวสีทองส่องแสงระยิบระยับ โดดเด่นเป็นพิเศษในความมืด

หมี่หาวมองไปที่น้ำศักดิ์สิทธิ์ที่เขาอุตส่าห์หามาได้ รู้สึกว่าเส้นเลือดในสมองกำลังจะแตก

ฉากที่เขาไม่อยากเห็นมากที่สุด!

สมบัติที่เขาทำงานอย่างหนัก ทุ่มเวลาและพลังงานมากมายกว่าจะหามาได้!

ถ้ารู้แต่แรกก็คงไม่เอาไปไว้ที่เส้าฮวน!

ต้องเอามาถือไว้เอง!

ตอนนี้ไปอยู่ในมือคนอื่นหมดแล้ว!

ตอนนี้รอยยิ้มของเขาน่าเกลียดเหมือนกำลังร้องไห้ "น้องชายเป็นคนหนุ่มที่มีความสามารถจริงๆ นะครับ เส้าฮวนพละกำลังรวมสูงมาก ผมสู้เขาไม่ได้เลย คุณทำได้ยังไง..."

ซูจื่อกวาดสายตามองอย่างเฉยเมย

รอยยิ้มของหมี่หาวแข็งค้างไปเล็กน้อย ตบหน้าตัวเองสองทีในทันที

"คุณดูสิปากผมเสียจริงๆ นี่มันเรื่องของคุณ ผมไม่ควรถาม..."

"เอ่อ ว่าแต่ แบ่งอาหารให้ผมหน่อยได้ไหม? ดูสิบนเรือของผมไม่มีอะไรเลย ผมถวายให้เส้าฮวนไปหมดแล้ว นี่ผมไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว ทนไม่ไหวแล้ว"

"ขอนิดหน่อยก็พอ รอผมหาอาหารเจอแล้วจะคืนให้คุณทันที น้องชายน่าจะยังหนุ่ม พวกคุณนักศึกษาหนุ่มแน่นแรงเยอะกว่าผมคนแก่ๆ พวกเราหมดแรงที่จะไปทำอะไรพวกนั้นแล้วจริงๆ"

"ก็เพราะเส้าฮวน ผมที่อุตส่าห์สะสมเสบียงมาก็โดนเขาปล้นไปหมด! คุณว่าบนโลกนี้ทำไมต้องมีคนแบบเขาด้วย น่าขยะแขยงสุดๆ!!"

แสดงความอ่อนแอขายความน่าสงสาร แถมยังเหยียบย่ำยกย่องอีกด้วย

ทำไปทั้งชุด คนส่วนน้อยที่จะทนไม่ให้ได้

ซูจื่อมองหมี่หาวที่กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่บนเรือ ด่าเส้าฮวนอย่างเสียๆ หายๆ

จู่ๆ ก็สงสัยว่าถ้าเส้าฮวนยังมีชีวิตอยู่ เขาจะได้ยินคำพูดแบบนี้แล้วจะทำยังไง

เขาก้มลงมองปืน เหลืออีกสองนาทีก็จะอัปเกรดเสร็จแล้ว

หมี่หาวเห็นว่าซูจื่อไม่ได้ให้ความสนใจกับเขาเลยแม้แต่น้อย อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระอักกระอ่วนและโกรธเล็กน้อย

"น้องชายไม่ช่วยกันหน่อยเหรอ?"

ซูจื่อเปลี่ยนท่าทาง ก้มตาลงมองหมี่หาว ในดวงตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและดูถูก

"เกี่ยวอะไรกับฉัน"

หมี่หาวอึ้งไป เขาไม่คิดจริงๆ ว่าซูจื่อจะไม่ให้หน้าเลยสักนิด

ซูจื่อไม่ได้ตั้งใจฟังที่เขาพูดตั้งแต่แรก ตั้งแต่ที่หมี่หาวคายคำแรกออกมา เขาก็รู้แล้วว่าคนนี้มาขอทาน

แต่ขอผิดคนแล้ว

ถึงแม้ว่าซูจื่อจะมีอาหารเยอะขนาดไหน ก็จะไม่ให้หมี่หาวสักนิด

หมี่หาวทำอะไรไม่ได้ ถ้าเขาทำอะไรไม่ได้จริงๆ ก็จะไป ถือโอกาสที่คนหนุ่มยังอยู่บนเรือไม่ลงมาทำอะไรเขาก็พอ ไว้จากไปก่อนก็ค่อยว่ากัน--

พอกลับมา

มาจากไหนอีกแล้วเนี่ยเรืออีกลำ?

ดูคุ้นๆ นะ

หมี่หาวมองเรือเล็กที่จอดอยู่ข้างหลังเขาอย่างตกตะลึง มันยาวประมาณสี่เมตร

"...น้องทังเหรอ?!"

อีกฝั่งหนึ่ง ซูจื่อมองดูฉากนี้ กดปืนพกลงแล้วเล็งไปที่ "คน" ในเรือเล็ก

หรือจะเรียกว่าสิ่งมีชีวิตรูปร่างคน

ตัวของเขาบวมเป่ง ผมบาง ร่างกายเต็มไปด้วยสาหร่ายทะเล ดูเหมือนจมน้ำตาย

แต่ดวงตาของเขายังคงเคลื่อนไหวได้ มุมปากยังคงยกขึ้นได้

เขากำลังมองซูจื่อ

ซูจื่อยกกระบอกปืนขึ้นเล็งไปที่เขา

หน้าต่างของระบบสแกน ข้อความเตือนชุดหนึ่งปรากฏขึ้น

[ศพลอยน้ำจมน้ำตาย]

[ประเภท: ศัตรูพิศวง]

[คำอธิบาย: น่าสงสารที่จมน้ำตายในทะเลด้วยเหตุผลต่างๆ หลังจากถูกปนเปื้อนด้วยความพิศวงแล้วจะกลายเป็นศพลอยน้ำพิศวงที่ไม่รู้จักตาย บางทีน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่มีผลพิเศษบางอย่างอาจจะมีผล]

[โปรดหลีกเลี่ยงการสัมผัสในระยะใกล้ เพื่อป้องกันไม่ให้ค่าสติสัมปชัญญะของท่านต่ำเกินไป!]

ศพลอยน้ำ?

มันคือผีพรายน้ำ.. หรอ

ซูจื่อคิดในใจว่าทะเลพิศวงนี่มีอะไรจริงๆ

แต่พอนึกดูอีกที มันก็เรียกตัวเองว่าทะเลพิศวงแล้วนี่นะ ดูเหมือนว่าการมีอะไรแปลกๆ ก็อยู่ในความคาดหมายได้

แถมซูจื่อก็เจอของประหลาดๆ มาเยอะแล้ว

พอเห็นศพลอยน้ำ สีหน้าของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงสักนิด

จนกระทั่งหมี่หาวร้องออกมาว่า "น้องทัง!!"

ซูจื่อถึงตระหนักได้ในทันทีว่า ตำแหน่งที่หมี่หาวอยู่ไม่น่าจะมองเห็นศพลอยน้ำ เขากำลังอยู่ในมุมอับสายตา..

แล้วถ้าเป็นแบบนี้

ศพลอยน้ำจะโจมตีซูจื่อที่ถือปืนก่อน หรือโจมตีเพื่อนสนิทที่อยู่ข้างๆ ก่อนกันล่ะ?

(จบตอน)