บทที่ 5 ประกาศอีกครั้ง แค่ฆ่าปลาหงอนแดงไปห้าสิบตัวเอง

ซูจื่อพุ่งพรวดออกจากเต็นท์ สาหร่ายทะเลหน้าผีสองต้นนั้นคือของมีค่า เชื่อฟัง ทำงานเก่ง แถมยังไม่บ่นอีกด้วย

แถมเขาก็ไม่มีสาหร่ายทะเลหน้าผีเหลือให้เสริมพลังเพิ่มอีกแล้ว

ถ้าสองต้นนี้หายไป เขาคงเสียใจตายเลย!

หยิบหอกทำเองออกมา แล้วมาที่ขอบผักตบชวา ฝูงปลาหงอนแดงที่มีเขาเดี่ยวเล็กๆ กำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำทะเลอย่างเมามัน กัดกินใบเรียวยาวของสาหร่ายทะเลหน้าผีอย่างบ้าคลั่ง

เสียงแหลมคมดังออกมาจากสาหร่ายทะเลหน้าผี เมื่อลอดผ่านน้ำทะเล เสียงนี้ก็เปลี่ยนไป เหมือนกับดอกบัวที่ร้องเพลงสุขสันต์วันเกิด แปลกประหลาดอย่างที่สุด

พอกวาดสายตาไป ปลามีเขาเดี่ยวมีอย่างน้อยสามสิบตัวขึ้นไป แถมยังมีปลาหงอนแดงจากที่ไกลๆ กำลังว่ายเข้ามาอีก ไม่รู้ว่ามีทั้งหมดเท่าไรกันแน่

ซูจื่อแทบคลั่ง

เปิดหน้าจาระบบ แล้วสแกนไปที่ฝูงปลา

[ปลาหงอนแดงเขาเดี่ยวเล็ก]

[ประเภท: ศัตรูกลายพันธุ์]

[บทนำ: ปลาพันธุ์ประหลาดที่กินทุกอย่าง ถ้าหิวจัดๆ แม้แต่ไม้ผุๆ ก็ยังกิน ส่วนใหญ่จะเคลื่อนที่เป็นกลุ่ม]

ในใจของซูจื่อกระตุกวูบ

กินทุกอย่าง ถ้าหิวจัดๆ กินแม้แต่ไม้ผุ?

งั้นแกก็ไปกินไม้ผุสิ จะมากินสาหร่ายทะเลหน้าผีของฉันทำไม!

"ชอบกินใช่ไหม กินทุกอย่างใช่ไหม"

ซูจื่อหยิบเนื้อปลาหมึกที่เหมือนโคลนออกมาจากกระเป๋า แล้วตัดเป็นชิ้นเล็กๆ โยนลงไปในทะเล

ฝูงปลาสีแดงก็กรูเข้าไปในทันที เบียดเสียดกันกินเนื้อปลาหมึกชิ้นเล็กๆ

มีปลาจำนวนไม่น้อยที่ถูกเบียดจนพ้นผิวน้ำ อ้าปากหายใจอย่างอ่อนแรง

เกล็ดสีแดงทั้งหมดกางออก ในระหว่างการเบียดเสียดดัน เกล็ดที่คมกริบก็ขีดข่วนเนื้อหนังของพวกเดียวกัน เขาเล็กๆ แทงเข้าไปในเนื้อ เลือดไหลออกมา

แต่พวกมันก็ไม่ได้หยุดเลย ยังคงแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง

ซูจื่อขนลุกซู่

ยังดีที่ค้นพบได้ทันท่วงที สาหร่ายทะเลหน้าผีทั้งสองต้นจึงไม่ได้รับความเสียหายร้ายแรง

เงยหน้ามองไปยังที่ไกลๆ เนื้อปลาหมึกชิ้นเล็กๆ ถูกแย่งชิงจนหมดแล้ว ปลาหงอนแดงจำนวนไม่น้อยก็ว่ายกลับมาอีก

ซูจื่อจับสาหร่ายทะเลหน้าผีโยนขึ้นมาบนผักตบชวา จากนั้นก็โยนเนื้อปลาหมึกชิ้นใหญ่กว่าเดิมลงไปในทะเลอีก

"โชคดีที่เมื่อกี้ไม่ได้โยนทิ้ง ไม่รู้ว่าเพราะหิวจัดจริงๆ หรือเนื้อปลาหมึกมีผลพิเศษ..."

"ว่าแต่สารพิษของปลาหมึกสามารถทำให้ระบบประสาทของปลาเป็นอัมพาตได้ไหมนะ?"

ซูจื่อจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง พบว่าดูเหมือนจะมีผลจริงๆ มีปลาสองสามตัวที่ว่ายน้ำช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

ยกมือขึ้นหยิบหอก ขณะที่ฝูงปลากำลังแย่งเนื้อกัน ซูจื่อก็เล็งแล้วแทงลงไปอย่างแรง

ปึก!

ปลาตัวหนึ่งถูกแทงทะลุด้วยหอก ห้อยต่องแต่งอยู่บนปลายหอก เลือดค่อยๆ ไหลลงมาตามปลายหอก

ปลายังไม่ตายสนิท หางของมันกระดิกอย่างบ้าคลั่ง พยายามดิ้นให้หลุด

ก่อนที่ซูจื่อจะเอาปลามาตรวจสอบอย่างละเอียดได้ ปลาหงอนแดงสามสี่ตัวก็กระโดดขึ้นมาจากน้ำ แล้วกัดเข้าไปที่ปลาบนปลายหอกโดยตรง

ปลาที่บาดเจ็บตกลงไปในทะเล พวกเดียวกันก็กรูเข้าไป แล้วเริ่มการกินอย่างบ้าคลั่งรอบใหม่

ซูจื่อขมวดคิ้ว การทำแบบนี้คงไม่ใช่เพราะหิวจัดแล้ว นี่มันบ้าคลั่งแล้ว!

ไม่ลังเลอีกต่อไป ซูจื่อถือหอกแทงลงไปในน้ำครั้งแล้วครั้งเล่า

ตอนแรกก็แทงพลาดเพราะเล็งไม่แม่น แต่เมื่อสารพิษของปลาหมึกเริ่มออกฤทธิ์ ชะลอการเคลื่อนที่ของพวกมัน ประกอบกับแทงไปหลายครั้ง ก็เริ่มจับความรู้สึกได้

ซูจื่อแทงแม่นทุกครั้ง

รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นจอมยุทธสายหอกอันเลื่องชื่อ

ในไม่ช้า ปลาทีละตัวก็หงายท้องลอย เลือดไหลออกมา ทว่ายไปมาตามกระแสน้ำอย่างไม่เป็นระเบียบ

แทงอย่างบ้าคลั่งไปเกือบหนึ่งชั่วโมง

แขนของซูจื่อชาไปทั้งแขน

พอกวาดสายตาไป มองไปรอบๆ แน่ใจแล้วว่าไม่มีปลาหงอนแดงหลงเหลืออยู่แล้ว เขาก็โยนกลุ่มสาหร่ายทะเลหน้าผีลงไป ดูพวกมันว่ายวนไปรอบๆ ก็ยังไม่มีปลาหงอนแดงปรากฏตัว

ซูจื่อถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ปลอดภัยแล้ว

ซูจื่อนั่งอย่างเหนื่อยล้าอยู่บนผักตบชวา รอบๆ ผักตบชวามีซากศพปลาหงอนแดงลอยอยู่ อย่างน้อยก็ห้าหกสิบตัว

ถ้าไม่ได้ทำอาวุธไว้ล่วงหน้า สารพิษของปลาหมึกออกฤทธิ์ทำให้ฝูงปลาเป็นอัมพาต ที่สำคัญที่สุดคือการป้องกันและเตือนภัยของสาหร่ายทะเลหน้าผี

เขาคงตายไปตั้งแต่ในความฝันแล้ว ไม่ได้ล้อเล่นนะ ด้วยความบ้าคลั่งและนิสัยที่กินทุกอย่างของพวกมัน ซูจื่อคงถูกปลาหงอนแดงกัดกินจนตายไปตั้งแต่ยังไม่ทันได้ลืมตาตื่น

แต่ตอนนี้ เขาเป็นผู้ชนะ

แม้จะเหนื่อยไปบ้าง แต่ซูจื่อก็ยกยิ้มขึ้น

จู่ๆ ซูจื่อก็ได้ยินเสียงของระบบทะเลพิศวงดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง

[ขอแสดงความยินดี! ผู้เอาชีวิตรอด ซูจื่อ! กลายเป็นผู้เอาชีวิตรอดคนแรกทั้งเขตที่สังหารสัตว์ประหลาดทะเลกลายพันธุ์ 50 ตัว!]

[จะประกาศหรือไม่? การประกาศมีรางวัลมากมายให้ด้วยนะ!]

ซูจื่อชะงักไป มองไปที่ปลาหงอนแดง นี่เขาไปกระตุ้นการประกาศอีกแล้วเหรอ?

แค่ฆ่าปลาหงอนแดงไปหน่อยเอง

"ประกาศ"

เอารางวัลมาก่อนค่อยว่ากัน

เมื่อสิ้นสุดคำพูด หีบสมบัติสีเงินก็ปรากฏขึ้นจากที่ไหนก็ไม่รู้ ตกลงมาในอ้อมแขนของซูจื่อ

ยังไม่รีบเปิดหีบ ซูจื่อตั้งใจจะจัดการกับปลาพวกนี้ก่อน

กลิ่นคาวเลือดมันแรงเกินไป เผื่อว่าจะดึงดูดสัตว์ประหลาดทะเลตัวอื่นมา

เปิดหน้าจอสแกน แล้วสแกนไปที่ปลาหงอนแดงแถวๆ นี้

ระบบประกาศข้างหู: [ได้รับปลาหงอนแดง1]

[ได้รับเขาแหลมเล็ก1]

[ได้รับปลาหงอนแดง*1]

[...]

[ฉลามกลายพันธุ์]

[ประเภท: ศัตรูกลายพันธุ์]

[บทนำ: ฉลามที่พบได้ทั่วไปในทะเลพิศวง จะถูกดึงดูดด้วยกลิ่นคาวเลือด โหดร้ายกระหายเลือด ชอบหยอกล้อเหยื่อก่อนที่จะฉีกพวกมันออกเป็นชิ้นๆ แล้วกิน]

ซูจื่อ: ?!

อะไรวะเนี่ย??

ฉันกำลังเก็บขยะอยู่นะ ทำไมมีมอนสเตอร์มาอีกแล้ว!

นี่มันพึ่งจะตอนเช้าตรู่ จะไม่ให้คนพักผ่อนบ้างเลยหรือไง!

ซูจื่อหยิบหอกออกมาอีกครั้ง หลังจากผ่านไปเมื่อกี้ ปลายแหลมทั้งสามเริ่มทื่อไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังพอใช้ได้

เก็บหน้าจอแล้วมองไปข้างหน้า

เห็นเพียงแผ่นหลังรูปสามเหลี่ยมกำลังเคลื่อนที่อยู่บนผิวน้ำ นั่นคือฉลามกลายพันธุ์

ซูจื่อหยิบเนื้อปลาหมึกออกมา ตั้งใจจะทำตามวิธีเดิมอีกครั้ง

แต่ฉลามตัวนั้นกลับเหมือนเห็นสัตว์ประหลาดร้ายอะไรบางอย่าง หันหัวแล้วจากไปเลย

สีหน้าของซูจื่อก็มืดลงในทันที

ถ้าฉลามกลายพันธุ์พุ่งเข้ามาสู้ตรงหน้าเลย เขายังจะอุ่นใจได้ แต่น่ากลัวที่สุดก็คือสถานการณ์แบบนี้ ฉลามหนีไปแล้ว

มันจะกลับมาไหม? มันจะกลับมาเมื่อไร?

สิ่งที่ยังไม่รู้ต่างหากที่ทรมานจิตใจคนที่สุด

เก็บหอก แล้วสั่งให้สาหร่ายทะเลหน้าผีทั้งหมดรอคำสั่งอยู่กับที่ ถ้ามีความเคลื่อนไหวอะไรให้รายงานทันที

จากนั้นก็มองไปที่หีบสมบัติสีเงิน

ครั้งที่แล้วเปิดออกมาเจอเครื่องมือซ่อมเรือ แต้มคุณสมบัติอิสระ ของดีๆ ทั้งนั้น ครั้งนี้จะเปิดออกมาเจอของดีๆ อีกได้ไหมนะ!

พอเปิดหีบ

พอเห็นสิ่งที่ได้รับ ซูจื่อก็เผยรอยยิ้มออกมา

ฆ่าปลาหงอนแดงไปห้าสิบตัว คุ้มค่าเกินไป

[ขอแสดงความยินดีที่ได้รับ: น้ำมันสำหรับเรืออเนกประสงค์ (ขนาดใหญ่พิเศษ)*1, ปืนพกต้องสาป*1, หม้อไฟขนาดเล็กแบบทำเองร้อน*4, แต้มคุณสมบัติอิสระ*2]

มีถึงสี่อย่าง!

มากกว่าตอนเปิดหีบครั้งที่แล้วอีกหนึ่งอย่าง!

ไม่เพียงเท่านั้น ยังเปิดได้ปืนลูกโม่ด้วย!

ซูจื่อรีบดูคำแนะนำของระบบ

[น้ำมันสำหรับเรืออเนกประสงค์ (ขนาดใหญ่พิเศษ)]

[ประเภท: เครื่องมือ (ใช้ครั้งเดียว)]

[บทนำ: อเนกประสงค์ ใช่แล้ว อเนกประสงค์ เรือประเภทใดก็สามารถใช้ได้ เพียงแต่ว่า... ผักตบชวาไม่น่าจะต้องใช้น้ำมันใช่ไหม?]

[ปืนพกต้องสาป]

[ประเภท: ของต้องสาป]

[บทนำ: ปืนพกสุดประหลาดที่ถูกสาป ว่ากันว่าเจ้าของที่ใช้มันทุกรุ่นจะต้องเสียชีวิตเพราะได้ยินเสียงประหลาด มันไม่จำเป็นต้องใส่กระสุนเพิ่ม ทุกครึ่งชั่วโมงจะสร้างกระสุนขึ้นมาเองหนึ่งนัด เก็บไว้ในซองกระสุน เก็บได้มากสุดสิบเจ็ดนัด]

[เสียงปืนที่ดังสนั่นปนเปไปกับเสียงกระซิบที่ประหลาด อย่าหันปากกระบอกปืนเข้าหาตัวเอง]

[หม้อไฟขนาดเล็กแบบทำเองร้อน]

[ประเภท: อาหาร]

[บทนำ: เพียงแค่ใช้เวลาอุ่น 15 นาที คุณก็จะมีหม้อไฟแสนอร่อยไว้กินแล้ว มาลองกันเร็ว!]

พอซูจื่ออ่านจบ ก็อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ

เมื่อกี้เขายังเป็นห่วงว่าถ้าฉลามมาจะทำยังไง ตอนนี้วิธีแก้ก็มาแล้วไม่ใช่เหรอ?

แกจะฉลามเทพแค่ไหน จะต้านทานกระสุนของฉันได้สักกี่นัดกันเชียว?!

แถมยังมีน้ำมันสำหรับเรืออเนกประสงค์ จะเอาไปขายต่อ หรือเอาไปแลกเปลี่ยนกับผู้เล่นคนอื่นก็ได้

ยังมีหม้อไฟแบบทำเองร้อนอีกสี่กล่อง ซูจื่อดีใจสุดๆ ตั้งใจว่าจะกินสักกล่องวันนี้เลย

แต่เขายังไม่ลืมเรื่องที่เขาต้องทำ

จัดการทำความสะอาดพื้นที่ก่อน

เก็บปลาหงอนแดงทั้งหมดและของที่ดรอปใส่กระเป๋า มีปลาหงอนแดงทั้งหมด 75 ตัว และเขาแหลมเล็ก 30 อัน ไม่รู้ว่าของสองอย่างนี้มีประโยชน์อะไร แต่เก็บไว้ก่อนค่อยว่ากัน

(จบตอน)