บทที่ 40 - ปลากระป๋องเฮร์ริง

บทที่ 40 - ปลากระป๋องเฮร์ริง

"เราจะไปไหนต่อ?" จ้าวเด๋อหมิงกลับมานั่งที่เบาะข้างคนขับ ยื่นปืนคืนให้ไป๋เทาที่กำลังขับรถ

ไป๋เทาเหลือบมองปืน "นายเก็บไว้เถอะ" แล้วหันมาพูด "กลับฐานก่อน พวกโจรนั่นน่าจะเป็นคนของแก๊งแร้งทุย ฉันมีเรื่องกับพวกมันนิดหน่อย"

จ้าวเด๋อหมิงกอดปืนแนบอก ถามว่า "'มีเรื่อง' นี่ขนาดไหน?"

"ก็แค่ฆ่าคนของพวกมันไปสองทีม ประมาณยี่สิบกว่าคนมั้ง" ไป๋เทานึกย้อน

"ยี่สิบกว่าคน?" จ้าวเด๋อหมิงตาโตมองไป๋เทา "ดูไม่ออกเลยนะว่านายก็บู๊เก่งเหมือนกัน"

"ของมันแรงน่ะ" ไป๋เทาแก้ตัว "รวมรอบนี้ด้วยก็ครั้งที่สามแล้ว ฉันสังหรณ์ใจว่าพวกมันคงจะมาหาเรื่องฉันแน่ๆ ฉันเลยกะว่าจะย้ายบ้านอยู่"

จ้าวเด๋อหมิงคิดตาม "แก๊งแร้งทุยรับมือยากเหรอ?"

"เมื่อกี้ที่นายเห็นนั่นระดับลูกกระจ๊อก พวกโจรในแดนรกร้างก็เหมือนนกแร้ง มีกลิ่นตุๆ ตรงไหนก็บินไปรุมทึ้ง หากินกับการปล้นชิงชาวบ้าน"

"กลุ่มโจร?"

"จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้" ไป๋เทาเล่าต่อ "แก๊งแร้งทุยเป็นกลุ่มโจรที่มีชื่อเสียงในละแวกยี่สิบกว่ากิโลเมตรนี้ ข้างในมีหน่วยย่อยเยอะแยะ เพราะชื่อเสียงมันเหม็นโฉ่ เลยมารวมหัวกันมีฐานที่มั่นเดียวกัน แต่ฉันยังหาพิกัดฐานมันไม่เจอ ถ้าหาเจอนะ ฉันยิงนิวเคลียร์ถล่มแม่งไปลูกนึง ง่ายกว่าเยอะ" ไป๋เทาหัวเราะ

"นายมีนิวเคลียร์ด้วย?" จ้าวเด๋อหมิงมองคนขับอย่างไม่อยากเชื่อ

"ในทางทฤษฎีก็มี แต่ไม่เคยใช้ เพราะมีสิทธิ์ที่ฉันจะระเบิดตัวเองตายไปด้วย" ไป๋เทายักไหล่

"แล้วเรื่องแก๊งแร้งทุย นายจะเอายังไง?"

"พูดตรงๆ นะ พวกทีมย่อยทั่วไปฉันไม่กลัวหรอก แก๊งแร้งทุยถึงจะดัง แต่ในเวสต์แลนด์มีแก๊งโหดกว่านี้เพียบ แค่เรา 'โชคดี' ที่แถวนี้มีแค่พวกมัน สิ่งที่ฉันกังวลจริงๆ คือคนที่ชื่อ 'สวีอีอี' ข้อมูลบอกว่ายัยนี่เก่งมาก ได้ยินว่าแม้แต่คนของเมืองหม้อต้มยังต้องเกรงใจ 3 ส่วน ไม่รู้เพราะอะไร แต่ปกติเธอไม่ค่อยลงมายุ่งกับการปะทะของพวกลูกกระจ๊อกหรอก ตราบใดที่ไม่ไปสั่นคลอนรากฐานของแก๊ง แค่ฆ่าลูกน้องไปไม่กี่ทีม เธอคงไม่มาตามล้างแค้นฉันหรอกมั้ง—แต่ก็ไม่แน่ เผื่อซวยไง เพราะฉันเก็บพวกมันไปสองทีมครึ่งแล้ว"

"อืม เข้าใจละ" จ้าวเด๋อหมิงพยักหน้า

"เดี๋ยวฉันจะสรุปข้อมูลคร่าวๆ ให้ฟัง ว่าแต่ พรสวรรค์ของนายคืออะไร?"

จ้าวเด๋อหมิงตอบตรงๆ "พรสวรรค์ผมคือ [ซูเปอร์แมน] (Superman) ครับ ได้รับสมรรถภาพทางร่างกายที่เหนือกว่าคนปกติ แลกกับการเผาผลาญที่เร็วกว่าคนทั่วไป"

"ห๊ะ? มีพรสวรรค์นี้ด้วยเหรอ? ทำไมนายเลือกอันนี้? เหมือนจะมีอันที่เทพกว่า... อ้อ ของแบบนี้มันทำให้นายตายยากกว่าชาวบ้านสินะ?"

จ้าวเด๋อหมิงพยักหน้า "ถ้าไม่มีพรสวรรค์นี้ ผมคงไม่รอดมาได้หรอกครับ"

"ก็จริง ดูจากแผลเมื่อกี้" ไป๋เทามองดูหน้าท้องและกางเกงที่ชุ่มเลือดของจ้าวเด๋อหมิง "ถ้าเลือกอันอื่น คงตายไปนานแล้ว"

จากนั้น ไป๋เทาก็เล่าข้อมูลทั้งหมดที่เขารวบรวมมาได้ตลอดหนึ่งเดือนในแดนรกร้างให้จ้าวเด๋อหมิงฟัง

จ้าวเด๋อหมิงในฐานะอดีตหน่วยรบพิเศษ ฟังไปพลางถามข้อสงสัยไปพลาง

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ โลกกึ่งเกมที่โครงสร้างพื้นฐานบีบให้คนต้องแก่งแย่งชิงดี โลกทั้งใบคือสนามรบของขุนศึกน้อยใหญ่ และข้างล่างนั่นก็มีผู้คนดิ้นรนเอาชีวิตรอดสารพัดรูปแบบ"

"ใช่ ประมาณนั้นแหละ ฉันเลยไม่ค่อยเชื่อใจผู้รอดชีวิตดั้งเดิมในแดนรกร้าง ไม่เคยนับพวกนั้นเป็นพวกเดียวกัน" ไป๋เทาบอก

รถเลี้ยวเข้าสู่โรงจอดรถใต้ดิน

"ดังนั้นเวลาจะหาเพื่อนร่วมทีม ฉันเลยเล็งไปที่พวกหน้าใหม่ อย่างน้อยพวกที่เพิ่งมาใหม่ๆ ก็ยังไม่ถูกโลกใบนี้กลืนกินจนเปลี่ยนไปเร็วขนาดนั้น" ไป๋เทามองจ้าวเด๋อหมิง

"ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมครับ" จ้าวเด๋อหมิงตบไหล่ไป๋เทา แม้จนถึงตอนนี้เขาจะยังไม่เห็นหน้าภายใต้หน้ากากยิ้ม แต่คำพูดและการกระทำของอีกฝ่ายทำให้เขาวางใจได้แล้ว ถ้าขนาดนี้ยังเชื่อไม่ได้ โลกนี้ก็คงไม่มีอะไรให้เชื่อได้อีกแล้ว

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ ตามมาสิ"

หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ทั้งคู่ก็มานั่งที่ห้องพักผ่อน

จ้าวเด๋อหมิงใช้ผ้าขนหนูสีขาวเช็ดผมทรงสกินเฮด เขาเห็นใบหน้าที่แท้จริงของไป๋เทาแล้ว—ไป๋เทาถอดหน้ากากยิ้มและชุดเกราะออก นั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ตรงหน้ามีแล็ปท็อปสไตล์เรโทรวางอยู่

ไป๋เทาเห็นจ้าวเด๋อหมิงเดินออกมาจากห้องน้ำ สวมเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงคาร์โก้ กล้ามเนื้อบนตัวเขาดูล่ำสันกว่าคนปกติมาก ราวกับทหารดัดแปลงพันธุกรรมในหนังซูเปอร์ฮีโร่ เผลอๆ จะเวอร์กว่านั้นอีก!

ไป๋เทามองจ้าวเด๋อหมิงตาค้าง อย่างที่เขาว่ากันว่า หุ่นดีพอประมาณดึงดูดเพศตรงข้าม แต่หุ่นล่ำเกินต้านดึงดูดเพศเดียวกัน เขาอดใจไม่ไหว เดินเข้าไปหา จ้าวเด๋อหมิงยังไม่ทันตั้งตัว ไป๋เทาก็เอามือไปบีบแขนเขาหมับ "เชี่ย! แข็งเป๊กเลย?"

จ้าวเด๋อหมิงหัวเราะ "ฮะๆ น่าจะเป็นผลจากพรสวรรค์ครับ ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนกินวัวได้ทั้งตัว หิวมาก เมื่อกี้ผมกินบิสกิตอัดแท่งในเป้หมดเกลี้ยงแล้ว ยังไม่อิ่มเลย"

"โหว กินดุจังวะ?" ไป๋เทารู้ดีว่าบิสกิตอัดแท่งในชุดยังชีพนั่นให้มาเยอะมาก พอให้กินได้ 3-4 วัน ตอนมาใหม่ๆ เขาก็ประทังชีวิตด้วยไอ้นั่นแหละ

"พรสวรรค์นี้น่าจะต้องใช้พลังงานมหาศาลเพื่อแลกกับร่างกายระดับซูเปอร์แมนน่ะครับ" จ้าวเด๋อหมิงอธิบาย

เห็นดังนั้น ไป๋เทาเลยหยิบของสะสมสุดหวงออกมา—ปลากระป๋องเฮร์ริง

จ้าวเด๋อหมิงรับกระป๋องมาดู ถามว่า "นี่กระป๋องอะไรครับ?"

"ปลากระป๋องเฮร์ริง!" ไป๋เทาตอบเสียงดังฟังชัด

"เอ่อ..." จ้าวเด๋อหมิงชะงัก "มีของกินปกติกว่านี้ไหมครับ?"

"เฮ้ย ไม่ใช่ปลากระป๋องเฮร์ริงเหม็นๆ แบบโลกเก่าเรา อันนี้อร่อยมาก ฉันเคยลองกระป๋องนึง อร่อยเหาะ เหมือนผสมเกล็ดน้ำแข็งเลย! ถ้าคำอธิบายไม่บอกว่าไม่มีผลเสพติด ฉันคงนึกว่ามันใส่ยามาด้วย" ไป๋เทาอธิบาย "ถือเป็นของรับขวัญเข้าทีม ลองสัมผัสรสชาติท้องถิ่นของเวสต์แลนด์ดู"

จ้าวเด๋อหมิงได้ยินแบบนั้นก็จำยอม "ก็ได้ครับ"