ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 1550 มารมรณะ (อ่านฟรี)

ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 1550 มารมรณะ (อ่านฟรี)

แปลโดย iPAT  

หลังจากถามเสี่ยวอัน หลี่ฉิงซานก็ได้เรียนรู้ว่าแก่นวิญญาณอมตะของเขาวิ่งไปยังพิภพอสูรซึ่งทำให้เขาถอนหายใจ

“ตัวบัดซบนั่นกำลังสนุกอยู่ในพิภพอสูร มันคงไม่กลับมาเร็วๆนี้”

เขาไม่กังวลเลยว่าจะถูกฆ่าโดยตัวเขาอีกคนแต่กลับรู้สึกโศกเศร้า ส่วนหนึ่งของช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่ในพิภพอสูรควรเป็นของเขาเช่นกัน ขณะที่ส่วนหนึ่งของช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่ที่เขาใช้ในการทำลายผีอมตะก็ควรเป็นของอีกตัวตนของเขาด้วย เมื่อช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่ทั้งสองรวมกัน มันจะยิ่งยิ่งใหญ่มากขึ้นไปอีก

‘หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นเมื่อเรารวมกันในอนาคต ของๆข้าจะเป็นของๆเขา และของๆเขาจะเป็นของๆข้า เหตุใดต้องแบ่งแยก’

ในเวลานี้เสี่ยวอันรวบรวมชิ้นส่วนแก่นวิญญาณอมตะของผีอมตะอู๋ฮวาเรียบร้อยแล้ว นางยังได้รับสมบัติอีกมากมาย

จากนั้นทั้งสองก็ไปเยี่ยมบ้านของผีอมตะอู๋ฮวาด้วยกัน หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียด พวกเขาก็เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

“ดังนั้นเส้นโลหิตปฐพีก็เคลื่อนตัวเล็กน้อยซึ่งเป็นสาเหตุที่ผีแก่ตัวนั้นตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน”

“เจตจำนงสวรรค์!” หลี่ฉิงซานถอนหายใจด้วยรอยยิ้ม ดูเหมือนพวกเขาจะเอาชนะโชคชะตาได้อีกครั้ง

“แต่ที่นี่ก็ดี มันปลอดภัยกว่าเมืองอู๋ฮวา” ไม่มีผู้ใดกล้าบุกบ้านของผีอมตะโดยไร้เหตุผล

พรมักมาพร้อมกับคำสาป และคำสาปก็มักมาพร้อมกับพร ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวบุคคล หากพวกเขาไม่เข้มแข็งพอ แม้แต่ข่าวดีก็กลายเป็นข่าวร้ายได้ หากพวกเขากล้าเผชิญกับบททดสอบ ข่าวร้ายก็อาจกลายเป็นข่าวดีเช่นกัน

เมื่อความพยายามครั้งนี้ล้มเหลว เจตจำนงสวรรค์ของพิภพวิญญาณก็ไม่สามารถสะสมความบังเอิญได้อีกภายในเวลาอันสั้น

ช่วงเวลาเช่นนี้ถือเป็นช่วงเวลาสำคัญ

ตอนนี้หลี่ฉิงซานกลับมาแล้ว เสี่ยวอันไม่ถูกผูกมัดด้วยปัญหาทางใจอีกต่อไป และนางก็ได้รับทรัพยากรชั้นยอด หากไม่มีอุบัติเหตุใดๆ นางจะก้าวข้ามภัยพิบัติสวรรค์ครั้งที่หกเร็วๆนี้

เมื่อถึงเวลานั้นจะไม่มีผู้ใดในพิภพวิญญาณที่สามารถคุกคามนางได้อีกต่อไป แม้เจตจำนงสวรรค์จะส่งผีอมตะและผีดิบอมตะมามากขึ้นก็ไร้คประโยชน์

นางเม้มริมฝีปาก บางทีนางอาจใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้และรอให้พวกมันมาหานาง จากนั้นนางก็จะกินพวกมันทั้งหมด

ตามคำศัพท์ของหลี่ฉิงซาน มันเหมือนกับการส่งอาหารเดลิเวอรี่

เวลากำลังเร่งรีบ หลี่ฉิงซานลาเสี่ยวอันและกลับพิภพมนุษย์ ในบ้านซวนหมิง เขาเริ่มปิดประตูบ่มเพาะรอบใหม่

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับยิงลูกศร ในเวลาเพียงไม่กี่เดือน เสียงกรีดร้องของวิหคเพลิงอมตะก็พุ่งจากเหวลึกขึ้นสู่ท้องฟ้า มันดังก้องไปทั่วราวกับสามารถฉีกท้องฟ้าออกจากกัน

วิหคเพลิงอมตะยกระดับขึ้นแล้ว!

โลกใบเล็กในร่างของเขาขยายตัวและสร้างสมดุลใหม่

หลี่ฉิงซานยืนอยู่บนผิวน้ำ ผิวน้ำสีดำสนิทสะท้อนแสงจากปีกอันงดงามของเขา เขากางปีกอย่างสง่างามและรอคอยภัยพิบัติสวรรค์อย่างเงียบๆ

ท้องฟ้ามืดลงอย่างกะทันหัน

ลมแรงพัด คลื่นซัดสาด เมฆดำลอยเข้ามาปกคลุมมหาสมุทร เหวลึกส่งเสียงหวีดหวิว

คลื่นยักษ์ทำให้มหาสมุทรดูโคลงเคลงไปมา คลื่นขนาดเท่าภูเขาพุ่งเข้ากระแทกหน้าผาซ้ำแล้วซ้ำอีก

“บึม!”

หินแตกและถล่มลงมา

หลี่ฉิงซานเงยหน้าขึ้นมองและเข้าใจทันทีว่าผีอมตะอู๋ฮวารู้สึกอย่างไรเมื่อมันถูกภูเขาบดขยี้จนตาย

เมฆดำหนาขึ้นเรื่อยๆ มันเหมือนผ้าห่มคลุมท้องฟ้า

บ้านซวนหมิงเหมือนเรือในพายุที่โยกเยกไปตามสายลม

รอยแตกร้าวปกคลุมหน้าผาทั้งหมด หินก้อนใหญ่ตกลงสู่มหาสมุทรทำให้กระแสน้ำเชี่ยวกรากยิ่งขึ้น

ค่ายกลซวนหมิงยังทำงานต่อไป มันคอยค้ำจุนบ้านซวนหมิงทั้งหมด แต่ต่อหน้าพลังอันยิ่งใหญ่ของสวรรค์ มันดูเปราะบางมาก

แกนกลางของค่ายกลกะพริบสองสามครั้งก่อนจะมืดลง

เสียงลมพัด เสียงฝนสาดเท เสียงคลื่นซัดสาด เสียงภูเขาถล่มดังเข้ามาจากทุกทิศทาง

สิ่งเดียวที่ขาดไปคือเสียงฟ้าร้อง

แต่นั่นกลับทำให้โลกที่กำลังสั่นสะเทือนนี้ดูเงียบจนน่าขนลุก

นี่ต้องไม่ใช่ภัยพิบัติสวรรค์ครั้งที่หกธรรมดาอย่างแน่นอน

‘ข้าจะทำได้หรือไม่?’ หลี่ฉิงซานตั้งคำถามกับตัวเอง

หากเขาใช้กระบวนการคิดของเต่าจิตวิญญาณ การบ่มเพาะของเขายังห่างไกลจากคำว่ามั่นคงเนื่องจากความก้าวหน้าที่รวดเร็วเกินไป

และมันก็เป็นเรื่องง่ายมากที่จะดึงดูดความโกรธของสวรรค์

“ครืน...”

หินก้อนใหญ่ตกลงมาทางหลี่ฉิงซาน

คลื่นน้ำระเบิด คลื่นยักษ์สาดซัด แต่หลี่ฉิงซานกลับหายตัวไป

“เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป!” หลี่ฉิงซานกล่าวอย่างภาคภูมิใจขณะขี่อยู่บนยอดคลื่น “โลกหมุนไปขณะที่เวลากระชั้นเข้ามา”

ปราณปีศาจพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับกำลังท้าทายสวรรค์

“หมื่นปียาวนานเกินไป สิ่งเดียวที่ข้าทำได้คือคว้าทุกช่วงเวลาเอาไว้!”

แสงฟ้าแลบเปลี่ยนบริเวณโดยรอบให้เหมือนเวลากลางวัน มันส่องสว่างไปทั่วทั้งหุบเหว

“เปรี้ยง!”

เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องราวกับเสียงกลองสงครามในสนามรบ

สายฟ้าเปรียบดั่งไม้ สวรรค์เปรียบดั่งกลอง และมันก็ตีอย่างต่อเนื่อง

ภูเขาถล่มลงมา มันกลืนหลี่ฉิงซานเข้าไปและทำให้เขาตกลงไปในเหว

อวัยวะภายในของเขากรีดร้อง กระดูกของเขาแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ เลือดพุ่งขึ้นสู่ลำคอ ริมฝีปากของเขาแดงก่ำ

เขาไม่เคยเห็นภัยพิบัติสวรรค์ที่รุนแรงเช่นนี้มาก่อน มันเหมือนสวรรค์กำลังตบแมลงวัน และสิ่งที่น่าเศร้าที่สุดก็คือแมลงวันที่น่าสงสารตัวนั้นก็คือเขา

เมื่อได้ยินเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของสวรรค์ เขาเลียริมฝีปาก เลือดในกายของเขาพลุ่งพล่าน

ปีกของเขาขยายออกไปถึงขีดสุด เขากำหมัดแน่นและต่อยขึ้นไป

คนผู้หนึ่งพุ่งออกจากซากปรักหักพังไปยังทะเลขณะมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

คลื่นยักษ์รวมตัวกันเหมือนภูเขา ราวกับมือยักษ์ที่ต้องการลากเขาลงไปในส่วนลึกของมหาสมุทร ขณะเดียวกันมันก็พยายามยกเขาขึ้นสู่อากาศเช่นกัน

“ทะเลทั้งสี่ซัดสาด พายุฝนโหมกระหน่ำ ทวีปทั้งห้าสั่นสะเทือน สายฟ้าแลบลั่นคำราม!”

เขาหัวเราะเสียงดังและกางแขนขึ้นสู่ท้องฟ้า

“เข้ามา!”

‘หากข้าเป็นแมลงวัน แล้วอย่างไร หากข้าเป็นมด แล้วอย่างไร นี่คือชีวิตที่ข้าต้องการ นี่คือข้า หลี่ฉิงซาน!’

สายฟ้าควบแน่นเป็นขวานสายฟ้ายักษ์ มันฟาดลงมาที่เขาโดยตรง

ไม่มีสายฟ้าธรรมดาแม้แต่เส้นเดียว ตั้งแต่เริ่มต้น มันก็เป็นอาวุธสายฟ้าสวรรค์ทันที

พลังอันน่าสะพรึงกลัวและกฎที่มองไม่เห็นกักขังเขาไว้จากทุกทิศทาง มันสร้างกำแพงอากาสที่แน่นหนาราวกับต้องการให้เขาหายใจไม่ออก

เขาปล่อยหมัดออกไปโดยไม่ใส่ใจสิ่งใด

“ปัง!” ห้วงมิติสั่นสะเทือนจนเกิดรอยร้าวนับไม่ถ้วน ขวานสายฟ้าหายไป

ในจังหวะนั้นเองร่างสีดำขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในห้วงลึกของมหาสมุทรและปลดปล่อยกลิ่นอายที่น่าขยะแขยงออกมา

หลี่ฉิงซานหรี่ตามอง มันเป็นศพมนุษย์ที่จมน้ำตาย มันทั้งบวมและเน่าเปื่อย ผิวซีดของมันปูดโปนด้วยเส้นเลือดสีเขียว ท้องของมันราวกับกำลังจะแตก

หากมองดูใกล้ๆจะเห็นว่าศพมีหน้าตาคล้ายหลี่ฉิงซาน

เขาลอบสั่นสะท้านอยู่ภายใน นั่นคือสภาพของเขาหลังจากความตาย

บนท้องฟ้า อาวุธสายฟ้าสวรรค์ควบแน่นขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่ว่าจะเป็นดาบ กระบี่ หอก ง้าว ขวาน อาวุธทั้งหมดเท่าที่คนผู้หนึ่งสามารถจินตนาการได้ปรากฏขึ้นและลอยอยู่เหนือศีรษะของเขา

ในเวลาเดียวกันเขารู้สึกเหมือนติดอยู่ในฝันร้ายและมองศพด้วยความว่างเปล่า

ทันใดนั้นศพก็ลุกขึ้นพร้อมเสียงคำราม มันเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วจนน่าเหลือเชื่อและกระโจนเข้าไปในร่างของเขา

ร่างกายของเขาเริ่มบวมขึ้น พลังชีวิตของเขาลดลงอย่างรวดเร็วและส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมา เขาเริ่มเดินโซเซและรู้สึกเหมือนโลกหมุน

เขาใช้ความสามารถโดยกำเนิดเต่าจิตวิญญาณปราบปรามมหาสมุทรอย่างเต็มที่เพื่อระงับความคิดในแง่ลบทั้งหมด ในเวลาเดียวกันเขาก็ตระหนักได้ว่านี่คือมารมรณะ!

มารมรณะเป็นมารที่น่ากลัวที่สุดรองจากเทพมาร โดยปกติแล้วภัยพิบัติสวรรค์ครั้งที่หกจะมาพร้อมกับมารกิเลสเท่านั้น แล้วมารมรณะมาได้อย่างไร

มันไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง หลังจากทั้งหมดมารมรณะคือสิ่งที่หยุดยั้งไม่ให้มนุษย์อมตะกลายเป็นผู้อมตะที่แท้จริง!