ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 1489 เดินหน้า (อ่านฟรี)

ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 1489 เดินหน้า (อ่านฟรี)

แปลโดย iPAT  

หลี่ฉิงซานหยุดชะงักอย่างกะทันหันเหมือนกบที่เผชิญหน้ากับอสรพิษ เขาลอบสั่นไหวอยู่ภายใน แม้เขาจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เขาก็ยังไม่อยากจะเชื่อเมื่อถึงเวลาเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดตรงหน้าจริงๆ

ภาพฉายของเทพปีศาจพยัคฆ์เหินที่เขาเคยพบในอดีตอาจทรงพลัง แต่มันยังถูกกฎของโลกแห่งเก้ามณฑลจำกัดความแข็งแกร่ง อย่างไรก็ตามเทพปีศาจถาวอู้ที่อยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้เหนือกว่าราชันจักรพรรดิปีศาจหรือแม้แต่ปีศาจอมตะทั้งหมด

มือของหว่านเจี้ยนเฟิงสั่น เขากระชับกระบี่ในมือ ‘กระบี่ของข้าจะตัดสิ่งนี้ได้อย่างไร’

ไต้หมิงฟานรู้สึกราวกับตนเองย้อนกลับไปเป็นเด็กสาวที่หวาดกลัวเสียงลมและเงาของต้นไม้เต้นรำในอดีต นางเผยรอยยิ้มขมขื่นและถอนหายใจ “นี่คือสาเหตุที่ข้าบอกว่า...ข้าเกลียดสงคราม”

อีกด้านหนึ่งของสนามรบ ห่าวฮัวมองไปยังปีศาจร่างยักษ์และกล่าวกับหลี่หลายฮัวอย่างจริงจังว่า “พวกเราควรหนีไปพิภพสัตว์อสูร!”

หลี่หลายฮัวยังนิ่งเงียบ เขาไม่ได้ให้คำตอบ

อากาศในสนามรบราวกับหนักขึ้นและกลายเป็นพายุหมุนลากทุกคนเข้าสู่ประตูแห่งความตาย

เพียงการปรากฏตัวของเทพปีศาจถาวอู้ก็ทำให้ทุกคนตื่นตกใจแล้ว

ในเวลาปกติ ถูหว่านเฉิงคงหัวเราะจนสุดเสียงไปแล้ว แต่ตอนนี้เจตจำนงที่ทรงพลังกว่ากำลังแทรกซึมเข้าสู่จิตสำนึกของมันรวมถึงสนามรบทั้งหมด

ถาวอู้เปิดปากและระเบิดเสียงคำราม

“โลกไร้เมตตา ทุกสิ่งล้วนไร้ค่า!”

ปีศาจนับล้านตะโกนพร้อมกันว่า “โลกไร้เมตตา ทุกสิ่งล้วนไร้ค่า!” พวกมันสาปแช่งโลกที่ไร้หัวใจด้วยความโกรธแค้นอย่างที่สุด

ร่างของเทพปีศาจถาวอู้ยิ่งชัดเจนขึ้นและใหญ่โตขึ้นไปอีก ขณะที่สายตาของมันกวาดไปทั่วสนามรบซึ่งทำให้ทุกคนไม่ว่าจะเป็นทหารธรรมดาหรือศิษย์สายตรงต่างจมลงสู่โคลนจมแห่งความหวาดกลัว

ถาวอู่กล่าว “สวรรค์ไร้เมตตา มนุษย์ล้วนเป็นมด!” เมื่อมองจากที่สูง มนุษย์ไร้ค่าเหมือนมดจริงๆ

“สวรรค์ไร้เมตตา มนุษย์ล้วนเป็นมด!”

ปีศาจนับล้านคำรามอย่างบ้าคลั่ง เจตจำนงที่ชั่วร้ายกลืนกินกองทัพซวนอู่ทันที

เพียงประโยคสั้นๆไม่กี่คำ ถาวอู้ก็สามารถพลิกสถานการณ์แล้ว

ความพยายามที่หลี่ฉิงซานและคนอื่นๆทุ่มเทมาตลอดราวกับเป็นเพียงเรื่องตลก ความพากเพียรและความมุ่งมั่นพยายามใดๆล้วนไร้ความหมายต่อหน้าอำนาจอันเบ็ดเสร็จ

ในที่สุดเทพปีศาจถาวอู้ก็มองไปที่เทพสงครามซวนอู่ สายตาของมันราวกับมองทะลุปราณกองทัพและเห็นหลี่ฉิงซานเพียงคนเดียว

“ข้าไร้เมตตา!”

มันเป็นประโยคสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยจิตสังหารและความชั่วร้าย

“บึม!” ร่างของเทพสงครามซวนอู่กลายเป็นบิดเบี้ยวและพร่ามัว

‘โอ้ ไม่!’ หลี่ฉิงซานลอบตกใจอยู่ภายใน สถานการณ์เลวร้ายมาก

เหล่าทหารไม่แม้แต่จะมองเห็นร่างทั้งหมดของเทพปีศาจถาวอู้ แม้แต่บุคคลที่กล้าหาญที่สุดก็ยังสั่นสะท้านอยู่ภายใน หากไม่ใช่เพราะขบวนทัพที่พวกเขาจัดตั้งขึ้น กองทัพซวนอู่อาจแตกพ่ายไปแล้ว

หลี่ฉิงซานตระหนักว่าหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ขวัญกำลังใจของกองทัพจะพังทลายลงในไม่ช้า และกองทัพทั้งหมดก็จะพินาศ ทหารและเจ้าหน้าที่ระดับสูงทุกคนต้องควบคุมจิตใจของตนเองอย่างเต็มที่ และนี่ยังไม่แม้แต่จะเป็นการโจมตีที่แท้จริงของศัตรู

เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์เลวร้ายเช่นนี้ บางคนอาจคิดที่จะถอยทัพ แต่ความรู้สึกกดดันเช่นนี้กลับจุดชนวนความดื้อรั้นของหลี่ฉิงซานให้ลุกโชนขึ้นเหมือนกองไฟซึ่งทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น เขาตะโกนเสียงดังว่า “เดินหน้า!”

เทพสงครามซวนอู่เดินไปข้างหน้าด้วยศีรษะที่เชิดขึ้นเหมือนตอนที่หลี่ฉิงซานบุกเข้าสู่กองทัพปีศาจเพียงลำพังและฟาดดาบไปทางเทพปีศาจถาวอู้

ด้วยเสียงเหมือนฟ้าร้อง ดาบเคลื่อนที่เหมือนสายฟ้าเฉือนเงาที่น่ากลัวของเทพปีศาจถาวอู้และทำให้เจตจำนงของกองทัพปีศาจสั่นคลอน

การฟันนั้นทำให้ถูหว่านเฉิงสะดุ้งตื่นจากความฝันอันแสนหวาน มันหลุดจากการควบคุมของเทพปีศาจถาวอู้ทันทีซึ่งทำให้มันทั้งประหลาดใจและโกรธจัด

เทพปีศาจถาวอู้ยื่นกรงเล็บออกไปคว้าดาบ เสียงที่หนักแน่นและโกรธเกรี้ยวแฝงไว้ด้วยความไม่อยากจะเชื่อดังขึ้น “เจ้ากล้าท้าทายเทพเจ้างั้นหรือ?”

“ท้าทาย?” หลี่ฉิงซาน “ไม่ ข้าจะฆ่าเจ้า!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า เพียงเจ้างั้นหรือ?” ถูหว่านเฉิงเริ่มหัวเราะ

กรงเล็บอีกข้างของเทพปีศาจถาวอู้พุ่งขึ้นสู่อากาศราวกับมังกรดำ กรงเล็บสีดำเอื้อมไปที่ศีรษะของเทพสงครามซวนอู่

ด้วยเสียงระเบิด ห้วงมิติสั่นสะเทือน

เทพสงครามซวนอู่ปล่อยหมัดไปที่กรงเล็บอันใหญ่โต และกรงเล็บของมันก็จมลึกลงไปในพื้นดิน

ขนาดร่างกายของทั้งสองแตกต่างกันเหมือนเด็กกับผู้ใหญ่ แต่เขายังสู้ได้

หลี่ฉิงซานกล่าวอย่างหนักแน่น “ข้าไม่ได้อยู่คนเดียว!” เขาตะโกนต่อ “เดินหน้า!”

ก่อนที่เขาจะรู้ตัว ปราณกองทัพที่เกือบพังทลายลงก็ควบแน่นอีกครั้ง

แม่ทัพคือจิตวิญญาณของกองทัพ ความกล้าหาญของแม่ทัพทำให้ทหารทุกคนหลุดพ้นจากความหวาดกลัว

ถูหว่านเฉิงกล่าวเสียงเย็น “ข้าจะบดขยี้เจ้าให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!”

ทันใดนั้นเทพปีศาจถาวอู้ก็ก้มศีรษะลงและปล่อยลำแสงสีดำพุ่งออกจากดวงตา มันปกคลุมร่างของเทพสงครามซวนอู่เอาไว้ทั้งหมด

เทพสงครามซวนอู่ถูกแผดเผาภายใต้ลำแสงอันมืดมิด ชุดเกราะสีทองของมันลดความสว่างไสวลง ขณะที่ผ้าคลุมของมันถูกเผาทีละน้อย

ร่างสูงใหญ่ถูกกดดันจนไม่สามารถสู้กลับ เท้าของมันถูกผลักดันอย่างหนัก แต่มันยังปฏิเสธที่จะถอยแม้แต่ก้าวเดียว

ห่าวฮัวตกตะลึง “เด็กคนนี้...บ้าไปแล้ว!”

ในสายตาของเทพปีศาจถาวอู้ เมื่อกองทัพซวนอู่ล่มสลาย ทุกคนมีโอกาสหลบหนี มีเพียงหลี่ฉิงซานเท่านั้นที่ต้องตาย

อย่างไรก็ตามหลี่หลายฮัวกลับหัวเราะ เขาหัวเราะอย่างมีความสุขและเตรียมตัวออกคำสั่ง

ในเวลาเดียวกันเสียงคำรามของหลี่ฉิงซานก็ดังมาจากระยะไกล

“เดินหน้า!”

แม่ทัพทั้งห้าลอบสั่นไหวอยู่ภายใน “เขาไม่ลืมคำสัญญาที่ให้ไว้เมื่อคืนนี้!”

“พวกเราเต็มใจที่จะสู้จนตัวตายพร้อมกับท่านแม่ทัพใหญ่!”

“คำสั่งจากแม่ทัพใหญ่ เดินหน้า!”

“เดินหน้า! เดินหน้า! เดินหน้า!”

ใบหน้าธรรมดาเหล่านั้นเริ่มเปล่งรัศมีคล้ายคลึงกับการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า พวกเขาไร้ความกังวลหรือความหวาดกลัวใดๆ และพร้อมยอมรับความตายอย่างเต็มใจ

กลองศึกดังกึกก้อง แต่เหล่าทหารกลับเงียบงัน มีเพียงเสียงชุดเกราะและอาวุธโลหะเท่านั้นที่ดังกังวาลซึ่งเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะตาย พวกเขาเดินตามรอยเท้าของหลี่ฉิงซานและเดินหน้าเข้าหาเทพปีศาจถาวอู้และกองทัพปีศาจหลายล้านตน

หว่านเจี้ยนเฟิงรู้สึกอุ่นใจขึ้น เขาฟาดกระบี่ไปข้างหน้า “ทุกคน ไปสู้กันเถอะ!”