ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 1160 นิยายเล่มใหม่ (อ่านฟรี)

ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 1160 นิยายเล่มใหม่ (อ่านฟรี)

แปลโดย iPAT  

น่าเสียดายที่แผนการเติมพลังผ่านการกินของกู่เยี่ยนหยินจบลงด้วยความล้มเหลว เนื้อลิงมีปราณจิตวิญญาณและมันก็ถูกปรุงอย่างระมัดระวัง อย่างไรก็ตามสิ่งที่นางได้รับมีเพียงอาการปวดกรามเท่านั้น นั่นเป็นสาเหตที่เนื้อลิงส่วนใหญ่ลงไปอยู่ในท้องของหลี่ฉิงซานในฐานะกับแกล้งสุรา ความคิดเห็นเดียวที่เขามีเกี่ยวกับเรื่องนี้คือเนื้อเหนียวมาก

ปราณจิตวิญญาณของโลกนี้ปฏิเสธพวกเขา มันไม่ยอมถูกย่อยและดูดซับโดยพวกเขา นั่นทำให้พวกเขาไม่สามารถกู้คืนพลังที่พวกเขาใช้หมดไประหว่างการเดินทางอันยาวนานในอวกาศ

หลี่ฉิงซานสามารถดึงพลังจากแผ่นดิน แต่นั่นสามารถฟื้นฟูความแข็งแกร่งเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และมันก็ยากพอๆกับการสกัดน้ำจากทะเลทราย

โชคดีที่แผนการเขียนนิยายของพวกเขาประสบความสำเร็จอย่างมาก ในโลกใบนี้ ชีวิตของราชาวานรขาวถือเป็นเรื่องราวที่น่าหลงใหล ขณะเดียวกันหยวนเฟยเฟยก็เล่าเรื่องได้ดีมาก โดยพื้นฐานแล้วหลี่ฉิงซานเพียงต้องเขียนสิ่งที่นางพูดก่อนจะส่งต่อให้กู่เยี่ยนหยินเพื่อขัดเกลาเป็นครั้งสุดท้าย กล่าวโดยสรุปคือนิยายเรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนักประพันธ์ผู้ยิ่งใหญ่หลี่ฉิงซานแม้แต่น้อย แต่นั่นไม่สำคัญ

ตำนานราชาวานรขาวไม่ได้ดึงดูดผู้อ่านผ่านเรื่องราวที่น่าสนใจและตัวละครที่สมจริงแต่เป็นเคล็ดวิชากระบี่วานรขาว

แต่ไม่ว่าราชาวานรขาวจะมึนเมามากเพียงใด มันก็จะไม่เปิดเผยความลับของเคล็ดวิชากระบี่วานรขาว ดังนั้นในส่วนนี้จึงเป็นหน้าที่ของหลี่ฉิงซาน อย่างไรก็ตามกระทั่งเคล็ดวิชาที่เขาหลับตาเขียนก็ยังเหนือกว่าเคล็ดวิชากระบี่วานรขาว เขายังคำนึงถึงระดับการยอมรับได้ของโลกใบนี้และปรับให้เหมาะสมกับมือใหม่ โดยพื้นฐานแล้วมันเทียบเท่ากับเคล็ดวิชากระบี่วานรขาวที่มีรายละเอียดและคำอธิบายอย่างชัดเจน

สำหรับผลลัพธ์ พวกเขาทดลองผ่านหยวนเฟยเฟย นางไม่มีพรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้มากนัก นางกระทั่งขาดความสนใจขั้นพื้นฐาน เหตุผลเดียวที่ทำให้นางสามารถบรรลุถึงอาณาจักรจอมยุทธ์พลังปราณเพราะทรัพยากรของคฤหาสน์เทพวานร เคล็ดวิชากระบี่วานรขาวลึกซึ้งเกินไปสำหรับนาง ดังนั้นนางจึงไม่มีความอดทนที่จะอ่านมัน แต่เมื่อนางอ่านนิยายของหลี่ฉิงซาน นางกลับตระหนักรู้ได้ทันที

หากคู่มือศิลปะการต่อสู้เป็นทางลัดสำหรับการขึ้นภูเขา นักปีนเขาจะปีนขึ้นภูเขาได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์และความมุ่งมั่นของพวกเขาเอง ขณะที่หลี่ฉิงซานมอบรายละเอียดเกี่ยวกับภูมิประเทศและสิ่งกีดขวางทั้งหมดบนภูเขาให้กับพวกเขาและยังอธิบายว่าจะจัดการกับพวกมันอย่างไร

ไม่มีผู้ใดบนโลกใบนี้เคยเขียนคู่มือลับเช่นนี้ แม้พวกเขาจะสอนลูกศิษย์ พวกเขาก็ไม่สามารถอธิบายได้อย่างแม่นยำและละเอียดเช่นนี้

แต่นั่นก็หมายความว่านิยายเล่มนี้ถูกกำหนดให้มีความยาวมากเช่นกัน กู่เยี่ยนหยินแสดงความกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ซึ่งหลี่ฉิงซานตอบว่า “ข้าตั้งใจทำให้มันยาว เมื่อเรามีครบร้อยหน้า เราจะออกนิยายเล่มแรก จากนั้นก็เล่มที่สองและเล่มที่สาม เราจะทำให้มันกลายเป็นนิยายชุด ข้าคิดว่าแม้เราจะทำขึ้นมาสองสามโหลก็ไม่ใช่ปัญหา”

กู่เยี่ยนหยินเห็นด้วยกับสิ่งนี้ เนื้อหาเกี่ยวกับทักษะกระบี่ที่หลี่ฉิงซานเขียนไม่ใช่สิ่งใดเลย มันเป็นเพียงทักษะพื้นฐานที่สุด แต่มันก็สมเหตุสมผลและมีความเป็นระเบียบแบบแผน มันดีกว่าเรื่องราวที่เขาคิดขึ้นมาเองก่อนหน้านี้มาก

“ราชาวานรขาวคิดว่าเคล็ดวิชากระบี่วานรขาวคือมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ แท้จริงแล้วนี่จึงจะเป็นมหาสมุทรที่แท้จริง!”

“ฮ่าฮ่า เจ้าเพียงรอดูข้าใช้มหาสมุทรนี้ท่วมโลกใบนี้!”

ในเวลาเดียวกันคฤหาสน์เทพวารก็ถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศที่อึมครึมที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ทุกคนจับกระบี่ไว้ในมือ ทุกคนมีเคล็ดวิชากระบี่วานรขาวไม่กี่หน้า แม้แต่พ่อครัวและสาวใช้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น โดยไม่ต้องกล่าวถึงผู้ฝึกตนที่อยู่ด้านนอก พวกเขาไม่หลับไม่นอนและศึกษาเคล็ดวิชาตลอดเวลาแม้แต่ตอนกินอาหารหรือเข้าห้องน้ำ

ความเร็วในการปล่อยเคล็ดวิชาหนึ่งวันต่อหนึ่งหน้าเร็วเกินไป นอกเหนือจากจอมยุทธ์พลังปราณไม่กี่คน คนส่วนใหญ่ไม่สามารถตามทัน สิ่งที่พวกเขาทำได้คือศึกษาอย่างสิ้นหวัง เมื่อถึงเวลาที่หน้าที่สิบถูกปล่อยออกมา แม้แต่ผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายและขวาก็แทบอาเจียรออกมา เมื่อมาถึงหน้าที่ยี่สิบ ผู้ฝึกตนสองคนก็เสียชีวิตไปแล้วด้วยความเหนื่อยล้า หนึ่งในนั้นต้องทนทุกข์ทรมานกับการเบี่ยงเบนของเคล็ดวิชา อีกหนึ่งเสียสติและกระโดดลงจากหน้าผา ก่อนที่เขาจะกระโดดลงไป เขายังตะโกนว่า “มันเป็นของปลอม! มันปลอมทั้งหมด!”

ผู้ฝึกตนคนอื่นเย้ยหยันพวกเขาในเวลาว่าง “คนโง่เช่นพวกเขาจะเข้าใจเคล็ดวิชาที่ลึกซึ้งเช่นนี้ได้อย่างไร!”

ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่หยุดสนใจข่าวจากภายนอก พวกเขาไม่สนใจแม้แต่คนที่เดินผ่าน

หนึ่งเดือนผ่านไป ผู้ฝึกตนรวมตัวกันอยู่ในห้องโถงอีกครั้งเพื่อรอเคล็ดวิชาหน้าต่อไป สายตาของพวกเขาว่างเปล่าขณะที่พวกเขายืดคอออกไปราวกับฝูงเป็ดที่รออาหาร แม้พวกเขาจะอิ่มจนแทบอาเจียน แต่ไม่มีผู้ใดหยุดตัวเองจากการกินต่อไป บางคนถึงกับสงสัยว่านี่เป็นแผนการของผู้นำทั้งสองเพื่อทำให้พวกเขาทุกข์ทรมานจนตายหรือไม่ พวกเขาสาบานว่าจะไม่ดูหน้าต่อไป แต่พวกเขาจะสาบานหลังจากที่พวกเขาดูหน้าใหม่ล่าสุดเสมอ

“คารวะท่านผู้นำ!”

เมื่อเปรียบเทียบกับความเหนื่อยล้าของผู้คนที่ฝึกฝนทักษะกระบี่ หลี่ฉิงซานกับกู่เยี่ยนหยินดูเต็มไปด้วยพลังชีวิต พวกเขาเผยรอยยิ้มให้กัน

กู่เยี่ยนหยินกล่าว “ช่วงนี้พวกเจ้าทุกคนคงพบกับความยากลำบาก มันเป็นเรื่องที่น่าปวดใจมาก เพื่อสุขภาพของพวกเจ้า เราจึงตัดสินใจว่า...จะไม่มีหน้าใหม่ในวันนี้”

ทุกคนตกตะลึง พวกเขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการกลับมามีสติ ประกายไฟปะทุขึ้นในดวงตาของพวกเขาทันที

“วันนี้ไม่มีหน้าใหม่?”

“เหตุใดจึงไม่มีหน้าใหม่?”

“ท่านไม่ได้บอกว่าจะปล่อยคัมภีร์ทั้งเล่มงั้นหรือ?”

“หุบปาก!” หลี่ฉิงซานพ่นสองคำออกมา และทุกคนก็ถอยกลับเหมือนเป็ดที่ถูกคว้าคอ จนถึงวันนี้รอยฝ่ามือที่ชัดเจนยังอยู่บนพื้นที่ปรมาจารย์เพลิงคำรามถูกสังหาร หลี่ฉิงซานโบกมือ “ผู้ดูแลหยวน นำกล่องออกมาและขยายวิสัยทัศน์ของพวกเขา!”

หยวนเฟยเฟยมาถึงกลางห้องโถงพร้อมกับกล่องใบใหญ่ในมือ นางวางมันลงอย่างนุ่มนวลและเปิดมันอย่างสง่างาม แน่นอนว่ามีกองหนังสืออยู่ภายใน

“อย่าแย่งกัน มีหนังสือสำหรับทุกคน!” หลี่ฉิงซานกล่าว

ดวงตาของทุกคนส่องประกายขึ้น ชื่อ “ตำนานราชาวานรขาว” ดึงดูดสายตาของพวกเขาทันที เช่นเดียวกับข้อความที่ระบุว่า “โดย หลี่ฉิงซาน” ที่โดดเด่นอยู่บนหน้าปกซึ่งทำให้พวกเขาถอยหายใจด้วยความผิดหวังในเวลาเดียวกัน

หลังจากสะกดข่มความผิดหวังเอาไว้ พวกเขาก็สังเกตเห็นบางอย่าง “นี่คือชีวิตอันรุ่งโรจน์ของปรมาจารย์กระบี่ นี่คือการถอนหายใจครั้งใหญ่ของความตายอย่างกะทันหัน!”

ปรมาจารย์เพลิงคำรามแนะนำอย่างเต็มที่ว่า “ความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของข้าคือข้าไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้จนถึงวันที่หนังสือเล่มนี้ถือกำเนิด!”

และยังมีข้อความเขียนไว้อีกว่า “คู่มือที่ดีที่สุดสำหรับการเรียนรู้ทักษะกระบี่!”

ใบหน้าของทุกคนกระตุกขณะที่พวกเขาครุ่นคิดอยู่ภายใน ‘เจ้าคือคนที่ฆ่าราชาวานรขาวมิใช่หรือ? ตั้งแต่เมื่อใดที่ปรมาจารย์เพลิงคำรามกล่าวเช่นนั้น? แม้เขาจะเสียใจ แต่เขาจะเสียใจได้อย่างไรเมื่อเขาไม่อยู่แล้ว!’

อย่างไรก็ตามเมื่อคำนึงถึงชะตากรรมของราชาวานรขาวและปรมาจารย์เพลิงคำราม พวกเขาก็ตัดสินใจที่จะอดทน ทุกคนหยิบหนังสือและพลิกดูมัน