ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 935 กวาดล้างถ้ำปีศาจ (อ่านฟรี)

ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 935 กวาดล้างถ้ำปีศาจ

แปลโดย iPAT  

หลี่ฉิงซานและกงหยวนมาถึงนิกายหมื่นพิษในช่วงกลางดึก ห้องโถงหลักยังสว่างไสวไปด้วยแสงสีทองและทำให้มันดูเหมือนแดนศักดิ์สิทธิ์ของชาวพุทธ

“แม่ชีศักดิ์สิทธิ์งั้นหรือ?” กงหยวนถาม สาวกนิกายพุทธหาได้ยากในภาคใต้ ในความทรงจำของนางมีเพียงแม่ชีศักดิ์สิทธิ์แห่งทะเลใต้เท่านั้นที่สามารถปลดปล่อยกลิ่นอายดังกล่าวออกมาได้ แต่กลิ่นอายนี้ยังแตกต่างออกไปเล็กน้อย

“ไม่” หลี่ฉิงซานรีบเดินทางมาที่นี่แต่ตอนนี้เขากลับลังเล

“มีสิ่งใดผิดปกติ?” นี่เป็นครั้งแรกที่กงหยวนเห็นความลังเลบนใบหน้าของหลี่ฉิงซาน

“ไม่มี” หลี่ฉิงซานส่ายศีรษะ เขาก้าวไปข้างหน้าและมาถึงห้องโถงหลักในที่สุด

เสี่ยวอันนั่งอยู่ท่ามกลางแสงอันศักดิ์สิทธิ์ นางยิ้มเมื่อเห็นเขา นางสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเขาและตระหนักว่าเขาพึ่งผ่านการนิพพานเมื่อเร็วๆนี้ นางอดไม่ได้ที่จะกังวล “ท่านสบายดีหรือไม่?”

“มันเป็นเพียงปัญหาเล็กๆน้อยๆ แล้วเจ้าสบายดีหรือไม่?” หลี่ฉิงซานยิ้ม ความลังเลของเขาหายไปแล้วและถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวตามปกติ นางอาจไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาอีกต่อไปแต่เขายังต้องการทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับนาง

“อืม” เสี่ยวอันพยักหน้าเบาๆ

ทั้งคู่เข้าใจกันโดยไม่จำเป็นต้องพูด

สายตาของหรูซิงสลับไปมาระหว่างคนทั้งสอง นางลอบถอนกายใจอยู่ภายในด้วยเหตุผลบางอย่าง นางถอยออกจากห้องโถงและพบกับกงหยวนที่ทางเข้า นางโค้งคำนับเป็นการทักทายซึ่งไม่ใกล้ชิดเกินไปหรือห่างเหินเกินไป

กงหยวนชำเลืองมองหรูซิงอย่างลึกซึ้งก่อนจะพยักหน้าตอบเท่านั้น นี่เป็นท่าทางหยิ่งยโสที่นางคุ้นเคยในฐานะราชินีเงือก

หรูซิงยิ้มและรู้สึกว่าความคับข้องใจระหว่างพวกนางได้รับการแก้ไขแล้ว ดังนั้นพวกนางจึงไม่มีความสัมพันธ์ใดๆต่อกันอีกซึ่งเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

กงหยวนไม่ได้เข้าไปในห้องโถง นางรออยู่ด้านนอกและคิดกับตัวเอง ‘วิธีการบ่มเพาะของเราเข้ากันได้ดีและเหมาะสมที่จะเป็นคู่บ่มเพาะ แต่เส้นทางที่เราเดินต่างกันคนละโลก เขาจะไม่จมอยู่ในทะเลใต้ ขณะที่ข้าก็จะไม่ออกจากทะเลใต้ มันเป็นเรื่องยากสำหรับเราที่จะเป็นคู่บ่มเพาะ มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ถือเป็นคู่บ่มเพาะที่แท้จริงของกันและกัน!’

หลี่ฉิงซานนำศพของราชาหมัดเหล็กและเผ่าปีศาจทั้งหมดออกมากองไว้บนพื้น กลิ่นเลือดลอยอบอวลไปทั่วห้องโถงพร้อมกับปราณปีศาจที่กระจายอยู่รอบๆ

ภายใต้รัศมีแสงอันศักดิ์สิทธิ์ ปราณปีศาจถูกชำระล้าง ศพปีศาจแสดงสัญญาณของการหลอมละลาย

เสี่ยวอันสูดหายใจลึกก่อนจะพ่นเพลิงสมาธิออกมา มันเลื้อยไปตามภูเขาศพเหมือนอสรพิษก่อนที่มันจะกลายเป็นกองไฟสีขาวขนาดใหญ่

เสี่ยวอันล่องลอยไปอยู่บนยอดภูเขาเพลิงสีขาวที่ลุกไหม้อย่างเงียบๆเหมือนดอกบัวสีขาวที่บานสะพรั่ง

ท่ามกลางกองไฟ กระดูกสีขาวของเสี่ยวอันปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราว แม้มันจะดูน่ากลัวแต่มันก็ดูศักดิ์สิทธิ์ในเวลาเดียวกัน

แม่ชีศักดิ์สิทธิ์ล้มเหลวในการทำลายเส้นทางแห่งกระดูกขาวและความงามอันเป็นนิรันดร์แม้การบ่มเพาะของนางจะเหนือกว่าเสี่ยวอันก็ตาม นี่เป็นเพราะความแตกต่างด้านคุณภาพที่แท้จริง ท้ายที่สุดนางก็ไม่สามารถเปรียบเทียบกับพระโพธิสัตว์กระดูกขาว

หากการบ่มเพาะของแม่ชีศักดิ์สิทธิ์อ่อนแอกว่านี้เพียงเล็กน้อย นางคงถูกเพลิงสมาธิกลืนกินไปนานแล้ว

เสี่ยวอันโคจรพลังของเคล็ดวิชากระดูกขาวและความงามอันเป็นนิรันดร์อย่างเต็มที่ซึ่งทำให้สีหน้าของนางค่อยๆสงบลง อารมณ์ของนางค่อยๆถูกระบายออกไป

หลี่ฉิงซานยืนอยู่ที่นั่นด้วยมือไพล่หลังและจ้องมองเสี่ยวอันด้วยคิ้วที่ขมวดเล็กน้อย ทันใดนั้นเขาก็หันหลังกลับและเดินออกจากห้องโถง เมื่อเขาเดินผ่านกงหยวน เขากล่าวว่า “พักผ่อนและเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งต่อไป!”

เสี่ยวอันมองแผ่นหลังของเขาและสัมผัสได้ถึงความขัดแย้งภายในของเขาอย่างชัดเจน

‘ฉิงซาน อย่ารู้สึกแย่กับข้า แม้ข้าจะไร้อารมณ์ แม้ข้าจะก้าวเข้าสู่เส้นทางสายปีศาจ ข้าก็จะอยู่เคียงข้างท่านตลอดไปจนกว่าจะถูกทำลายสิ้น!’

หลังจากใช้เวลาหลายวันในการพักฟื้นอยู่ในนิกายหมื่นพิษ หลี่ฉิงซานและกงหยวนก็ออกเดินทางอีกครั้ง แม้ความแข็งแกร่งของเขาจะกลับมาแล้ว แต่ความสามารถโดยกำเนิดวิหคเพลิงนิพพานกะทันหันไม่สามารถฟื้นตัวกลับมาได้เร็วขนาดนั้น กล่าวอีกนัย เขามีโอกาสตายได้อีกเพียงสองครั้งและครั้งสุดท้ายเขาก็จะกลายเป็นไข่ซึ่งจะสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ทั้งหมดไป ในการต่อสู้กับราชาปีศาจ นั่นไม่ต่างจากการตายในสนามรบ ดังนั้นการเดินทางที่กำลังจะมาถึงจะยิ่งอันตรายมากขึ้น

เมื่อพวกเขากำลังจะไปถึงถ้ำปีศาจแห่งถัดไป กงหยวนก็เปิดปากถาม “ทั้งหมดนี้เพื่อนางงั้นหรือ?”

“ไม่ ทั้งหมดนี้เพื่อข้า!” หลี่ฉิงซานกล่าวอย่างเคร่งขรึม

“แม้แต่การฆ่าอาจารย์ของนางก็เพื่อเจ้างั้นหรือ?” ดวงตาของกงหยวนเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง

“มันคงยากสำหรับเจ้าที่จะเก็บคำถามนั้นมาจนถึงตอนนี้” หลี่ฉิงซานยิ้ม

“หลี่ฉิงซาน ข้าอาจรับปากที่จะช่วยเจ้า แต่โดยพื้นฐานแล้วพวกเราเผ่ามนุษย์เงือกติดหนี้บุญคุณแม่ชีศักดิ์สิทธิ์แห่งทะเลใต้เช่นกัน ข้าจะไม่มีวันเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยคนที่ฆ่าอาจารย์ของตัวเอง!” กงหยวนกล่าวอย่างหนักแน่น

“มันไม่ได้เป็นเช่นที่เจ้าคิด...” หลี่ฉิงซานอธิบายเหตุการณ์คร่าวๆ

“เป็นเช่นนั้น” เมื่อกงหยวนได้ยินว่าแม่ชีศักดิ์สิทธิ์สังเวยชีวิตของตนและมอบการบ่มเพาะทั้งหมดให้แก่เสี่ยวอันเพียงเพื่อที่จะปิดผนึกวิธีการบ่มเพาะของนาง กงหยวนก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง นางไม่ใช่พุทธศาสนิกชน และนางก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าเส้นทางแห่งกระดูกขาวและความงามอันเป็นนิรันดร์มีความหมายอย่างไรต่อแม่ชีศักดิ์สิทธิ์ หลังจากทั้งหมดนางรู้สึกว่าเรื่องนี้ไร้สาระมาก

“หากเจ้าไม่ต้องการช่วยข้า ข้าก็จะไม่บังคับเจ้า เจ้าสามารถกลับทะเลใต้ได้เลย!” หลี่ฉิงซานโบกมือ

“เจ้าพยายามสั่งข้างั้นหรือ?”

หลี่ฉิงซานยิ้ม “เช่นนั้นโปรดร่วมมือกับข้าอีกครั้ง ฝ่าบาท!”

“ข้าจะยอมรับคำขอของเจ้า!”

ที่ปลายสุดของทะเลต้นไม้ ปราณปีศาจพวยพุ่งขึ้นสู่อากาศและเชื่อมต่อพื้นดินกับท้องฟ้า

ทั้งสองบินเคียงข้างกัน และเสียงคำรามก็ดังขึ้นในไม่ช้า ฝูงนกบินแตกรังด้วยความตกใจ

เวลาโบยบินไป พวกเขาร่วมมือกันกวาดล้างถ้ำปีศาจเจ็ดแห่งของภาคใต้ในเวลาสามเดือนและสังหารราชาปีศาจสามตนในกระบวนการนี้

โชคดีที่พวกเขาไม่พบคู่ต่อสู้ที่ยากลำบากเช่นราชาหมัดเหล็กอีก แม้บางตนจะมีความสามารถที่แปลกประหลาดแต่ทั้งสองก็ยังสามารถรับมือ อย่างไรก็ตามราชาปีศาจสี่ตนสามารถหลบหนี หากรวมราชาหมักเหล็ก มันก็เป็นราชาปีศาจห้าตน ครั้งหนึ่งเมื่อพวกเขาต่อสู้กับราชาปีศาจตนหนึ่ง ราชาปีศาจอีกตนกลับโผล่ออกมาจากถ้ำปีศาจ หลี่ฉิงซานเตรียมพร้อมสู้ตายแต่กงหยวนปฏิเสธเสียงแข็ง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องล่าถอยในที่สุด เหตุผลสำคัญที่สุดคือหลี่ฉิงซานใช้โอกาสกำเนิดใหม่ครั้งที่สองไปแล้วระหว่างการต่อสู้ก่อนหน้า ดังนั้นพวกเขาจึงปล่อยให้ราชาปีศาจสองตนหลบหนีไป

หลี่ฉิงซานพึมพำอย่างไม่เต็มใจอยู่หลายครั้ง

“เห้อ...หากเป็นเสี่ยวอัน นางคงต่อสู้กับพวกเขาร่วมกับข้า!”

“ข้าไม่ใช่เสี่ยวอัน!”

“หากเป็นเสี่ยวอัน...”

“หุบปาก!”