ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 370 ผจญภัยใต้พิภพ (อ่านฟรี)

ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 370 ผจญภัยใต้พิภพ (อ่านฟรี)

แปลโดย iPAT  

หลี่ฉิงซานยกเท้าขึ้นเพื่อหลบเลี่ยง แต่ความมืดใต้เท้าของเขาราวกับจับเขาเอาไว้

ก่อนที่เขาจะรู้ตัว เย่หลิวซูก็เข้าประชิดตัวเขาแล้ว

แสงจากใบมีดพุ่งตรงเข้ามาที่ใบหน้าของเขา ตอนนี้ปลายกริชอยู่ห่างจากหน้าผากของเขาเพียงสามนิ้ว

หลี่ฉิงซานใช้มือทั้งสองข้างของเขาหยุดใบมีด รูม่านตาสีน้ำเงินเข้มของเย่หลิวซูจ้องมองหลี่ฉิงซานด้วยความอาฆาต นางใช้กำลังทั้งหมดที่มีแต่ไม่สามารถผลักใบมีดไปข้างหน้าได้อีกแม้แต่นิ้วเดียว

‘สั่นสะเทือน!’

หลี่ฉิงซานยิ้ม ทันใดนั้นรอยแตกก็ปรากฏขึ้นบนใบมีดและกระจายไปถึงร่างของเย่หลิวซู

กริชแตกเป็นเสี่ยงๆขณะที่กระดูกทุกส่วนในร่างกายของเย่หลิวซูถูกเขย่าอย่างแรงซึ่งมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่ทำให้นางมึนงง นางรู้สึกเหมือนร่างกายของนางไม่ใช่ของนางอีกต่อไป นางเห็นหลี่ฉิงซานถอยออกไปอย่างรวดเร็วขณะที่นางลอยถอยหลังและพุ่งชนกำแพงหินอย่างแรง

“ราชา!” เย่หลิวป๋อกรีดร้อง

หลี่ฉิงซานตามเข้าไปจับลำคอเรียวยาวของเย่หลิวซูและกดลงเล็กน้อย เย่หลิวซูเงยหน้าขึ้นพร้อมกับคิ้วที่ขมวดแน่น นางรู้สึกเสียใจและสิ้นหวัง

“ข้ายั้งมือแล้วแต่เจ้ายังโจมตีข้าไม่ได้!” หลี่ฉิงซานค่อนข้างผิดหวัง เดิมทีเขาต้องการใช้การต่อสู้นี้เพื่อทะลวงเข้าสู่ขั้นสามของหมัดปีศาจพยัคฆ์ แต่มันกลับขาดไปเล็กน้อย บางทีหากมันเป็นการต่อสู้แห่งชีวิตและความตาย มันอาจจะดีกว่านี้

ทันใดนั้นเสียงหวีดหวิวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ลูกศรอาบยาพิษเจ็ดดอกพุ่งเข้ามาด้านหลังหลี่ฉิงซาน อย่างไรก็ตามพวกมันถูกแสงสีน้ำเงินรูปหกเหลี่่ยมปิดกั้นทั้งหมด

หลี่ฉิงซานไม่แม้แต่จะหันกลับไป แต่เขาปล่อยนาง “หากต้องการสู้ต่อก็อย่าลังเล แต่ข้าจะไม่ลังเลเช่นกัน ข้าจะเอาชนะเจ้าด้วยการโจมตีเดียว!”

เย่หลิวซูรู้สึกประหลาดใจ หากเขาใช้ทักษะป้องกันนี้ตั้งแต่แรก การโจมตีทั้งหมดของนางจะกลายเป็นไร้ประโยชน์ ความพ่ายแพ้ไม่ใช่สิ่งที่ยอมรับไม่ได้เสมอไปแต่ความพ่ายแพ้โดยที่ไม่แม้แต่จะทำให้คู่ต่อสู้จริงจังกับการต่อสู้ทำให้นางรู้สึกสิ้นหวัง

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา นางทำสงครามไปทั่วทุกหนแห่ง นอกจากนางจะสามารถยึดครองดินแดนแห่งนี้ นางยังสามารถขยายอาณาเขตออกไปเล็กน้อย นอกจากคนข้างกายราชินีแมงมุม ขุนพลปีศาจตนอื่นไม่เคยอยู่ในสายตาของนาง ตอนนี้นางพึ่งเข้าใจว่าโลกนี้กว้างใหญ่เพียงใด มีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังมากมายที่ไม่อาจประเมินต่ำ

“ตกลง ข้ายอมรับข้อเรียกร้องของเจ้า”

“ราชา!” การแสดงออกของเย่หลิวป๋อเปลี่ยนไป พวกนางใช้ความพยายามอย่างมากพื่อครอบครองดินแดนแห่งนี้

“หุบปาก!” เย่หลิวซูตะคอกเสียงเย็น การเรียนรู้ที่จะเคารพผู้แข็งแกร่งคือวิธีเดียวที่จะทำให้พวกนางอยู่รอดในโลกใต้ดิน

“ข้ายังสามารถให้น้องสาวของเจ้าเล่นสนุกได้” หลี่ฉิงซานยิ้ม อย่างไรก็ตามสิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือสายตาแห่งความเกลียดชัง เขายักไหล่

“อย่างไรก็ตามนั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าสามารถตัดสินใจ!” เย่หลิวซูเบือนสายตาออกไป ผู้ใดจะรู้ว่านางคิดสิ่งใดอยู่

“แล้วผู้ใดสามารถตัดสินใจ?” หลี่ฉิงซานโอบแขนรอบตัวเย่หลิวซู “เจ้าพึ่งบอกว่าจะยกดินแดนให้ข้าหากเจ้าแพ้แต่ตอนนี้เจ้ากำลังบอกว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เจ้าสามารถตัดสินใจ เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าทำสิ่งใดกับเจ้าจริงๆงั้นหรือ?”

“ราชินีแมงมุม!” เย่หลิวซูก่นเสียงเย็น แต่นางยังกลัวจะทำให้เขาโกรธ นางกล่าวเสริม “นายหญิงไม่เคยขัดขวางขุนพลปีศาจภายใต้การปกครองของนางในการแย่งชิงดินแดน แต่หากขุนพลปีศาจจากที่อื่นต้องการส่วนหนึ่งของดินแดน เจ้าจะต้องขอความคิดเห็นจากนาง”

“นั่นฟังดูค่อนข้างสมเหตุสมผล แล้วเจ้าจะแนะนำข้าอย่างไร?”

“ข้าสามารถพาเจ้าไปพบนายหญิงและส่งต่อดินแดนให้เจ้าต่อหน้านาง”

หลี่ฉิงซานไม่สะทกสะท้าน “เจ้าหมายความว่าเจ้าจะพาข้าเดินทางลึกลงไปใต้ดินซึ่งเป็นฐานทัพหลักของชนเผ่ารัตติกาล ที่นั่น เราจะพบผู้บัญชาการปีศาจที่เจ้าคุ้นเคยเป็นอย่างดี ขณะที่ข้าไม่คุ้นเคยกับนาง เพื่อให้นางตัดสินใจว่าดินแดนนี้จะเป็นของผู้ใดงั้นหรือ?”

เย่หลิวซูรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆที่ใบหูและต้นคอของนาง แต่มันไม่ได้ทำให้หัวใจของนางเต้นแรงเลย นางรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในปากของสัตว์ร้ายที่สามารถกัดกินนางได้ตลอดเวลา นางเปิดปากกล่าวอย่างยากลำบาก “ใช่!”

หลี่ฉิงซานหัวเราะเสียงดัง “แล้วเราจะรอสิ่งใด? ไปกันเถอะ!”

เย่หลิวซูตกตะลึง นางพบว่าขุนพบปีศาจที่หล่อเหลาและทรงพลังผู้นี้ยิ่งลึกลับมากกว่าเดิม เขามั่นใจในความแข็งแกร่งของตนและกล้าพอที่จะเข้าไปในถิ่นศัตรู เขาเป็นคนหุนหันและเย่อหยิ่งแต่ก็เต็มไปด้วยเสน่ห์บางอย่าง

“แต่ก่อนหน้านั้น ข้าต้องหาสถานที่ที่เหมาะสมให้สหายของข้าพักผ่อน ข้าคิดว่าที่นี่น่าจะใช้ได้” หลี่ฉิงซานมองไปรอบๆ เขาพบกว่าการตกแต่งของที่นี่เหมาะที่จะเป็นบ้าน

เย่หลิวซูกัดฟันตกลง

หลี่ฉิงซานขึ้นไปยืนบนหินก้อนใหญ่และกล่าวสุนทรพจน์กับปีศาจทั้งหมด

ปีศาจกิ้งกือรีบวิ่งกลับไปที่เตียงของมันและนอนขดตัวอย่างสบายอารมณ์ เสี่ยวอันนั่งอยู่บนหลังของมัน

หลังจากผ่านการทดสอบมากมาย ในที่สุดพวกเขาก็กลับมายังจุดเริ่มต้นและชิงสิ่งที่เป็นของพวกเขากลับคืนมา

เนื่องจากหลี่ฉิงซานกล่าวกับเย่หลิวซูว่า “เจ้าไปก่อน ข้าจะตามไปทีหลัง” ดังนั้นเย่หลิวซูจึงทำได้เพียงนำชนเผ่าของนางออกเดินทางไปก่อนเท่านั้น

ไม่มีผู้ใดกล่าวสิ่งใดระหว่างทาง บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน พวกเขาค่อยๆออกจากถ้ำและมาถึงขอบเขตแดนของปีศาจกิ้งกือแต่พวกเขาไม่เห็นแม้เงาของหลี่ฉิงซาน

เย่หลิวป๋อเปิดปากกล่าวทำลายความเงียบในที่สุด “ราชา ชายผู้นั้นจะมาจริงๆงั้นหรือ? เขาจะหลอกพวกเราหรือไม่?”

เย่หลิวซูไตร่ตรองอยู่อย่างเงียบๆ สิ่งที่นางทำได้คือกลับบ้านและหากำลังเสริม แต่นั่นจะเพียงพอที่จะต่อกรกับเขาหรือไม่ บางทีมันอาจเป็นไปได้หากราชินีแมงมุมยืนอยู่ข้างนาง แต่นางควรกล่าวอย่างไรเพื่อให้ปีศาจฆ่ากันเอง ราชินีแมงมุมจะฆ่าปีศาจอัจฉริยะที่ทรงพลังของเผ่าพันธุ์เดียวกันกับนางงั้นหรือ? ท้ายที่สุดปีศาจก็มีอคติและไม่เคยไว้ใจชนเผ่ารัตติกาล

“มันผิดที่จะสงสัยในคำสัญญาของบางคน” หลี่ฉิงซานปรากฏตัวขึ้นเพียงลำพังในความมืด ชนเผ่ารัตติกาลหยุดเคลื่อนไหวขณะที่เขาก้าวไปข้างหน้า “ไปกันเถอะ ข้าอยากเห็นสิ่งที่อยู่ลึกลงไปมานานแล้ว!”

เย่หลิวซูค้นพบว่าเขาเหมือนเด็กที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แม้เย่หลิวป๋อจะเกลียดเขาแต่นางก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาอย่างมีความสุข

หลี่ฉิงซานมองตรงไปข้างหน้าราวกับเขาสามารถมองทะลุผ่านชั้นดิน ความฝันของเขาที่จะเดินทางไปทั่วทุกมุมโลกกำลังเป็นจริงอย่างช้าๆ

ชนเผ่ารัตติกาลจะเป็นอย่างไร ราชินีแมงมุมผู้นี้จะปฏิบัติต่อเขาอย่างไร

เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ มันค่อนข้างคล้ายกับโลกมนุษย์ หากเขาต้องการครอบครองดินแดนของปีศาจ เขาต้องไปเยี่ยมคนระดับสูงเป็นอันดับแรก อย่างไรก็ตามจากคำกล่าวไม่กี่คำของปีศาจกิ้งกือ ดูเหมือนราชินีแมงมุมจะไม่ใช่ตัวตนที่รับมือได้ง่าย

แต่นั่นไม่ถือเป็นสิ่งใด สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดก็แค่ต่อสู้

ตอนนี้หลี่ฉิงซานอีกคนและเสี่ยวอันกำลังนั่งอยู่บนเตียงหินวิญญาณกลางทุ่งดอกไม้ผีเสื้อแสงสีน้ำเงิน เขาหยิบกระเป๋าร้อยสมบัติของผู้อาวุโสไก่ฟ้าทองคำและผู้อาวุโสสุสานแห่งความอ้างว้างออกมาเพื่อตรวจสอบผลประโยชน์อย่างผ่อนคลาย

การผจญภัยเป็นเรื่องที่น่าสนใจ แต่หากเขาสามารถผจญภัยจากบัานที่ปลอดภัยของเขาเอง มันคงน่าสนใจยิ่งกว่าและมันก็ไม่ขัดขวางการบ่มเพาะของเขาอีกด้วย

ขณะที่เขาส่งพลังปราณเข้าไปในกระเป๋าร้อยสมบัติของผู้อาวุโสไก่ฟ้าทองคำ พื้นที่มิติภายในก็เปิดออก

หลี่ฉิงซานตกตะลึงก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาและอุ้มเสี่ยวอันขึ้น “ครั้งนี้เราขุดพบเหมืองทองแล้ว!”