ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 152 ข้อบกพร่องในแผนการ

ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 152 ข้อบกพร่องในแผนการ

แปลโดย iPAT  

ในเวลาต่อมาข้างกายหลี่ฉิงซานก็ไม่เหลือนักพนันแม้แต่คนเดียว ชายร่างกำยำพร้อมดาบหลายสิบคนเข้ามาแทนที่ พวกเขาเย้ยหยันและมองมาที่เขา

ประตูและหน้าต่างถูกปิดทั้งหมด แม้แต่แมลงวันก็ไม่สามารถหลบหนีออกจากที่นี่

ซื่อจื่อเซียงค่อยๆเดินลงมาจากชั้นบน เขากล่าวราวกับทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา “ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าเจ้าคือผู้ใด? หากเจ้าบอกข้าเกี่ยวกับตัวตนของเจ้า เจ้าอาจได้สหายใหม่ในวันนี้ หากเจ้าไม่มีเงินสำหรับค่าเดินทาง อย่าลังเลที่จะพูดเรื่องนี้กับข้า ข้า ซื่อจื่อเซียง ไม่ใช่คนตระหนี่”

หลี่ฉิงซานมองไปรอบๆและกล่าว “แค่นี้งั้นหรือ?”

แม้เขาจะมาด้วยความตั้งใจที่จะกวาดล้างเหล่าคนชั่ว แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะกวาดล้างทุกซอกทุกมุมของเมืองภูเขาเงินหลังจากสังหารซื่อจื่อเซียง เขาขาดทั้งเวลาและพลังงานสำหรับเรื่องนั้น ท้ายที่สุดก็มีอีกยี่สิบหกภารกิจและอีกเก้าร้อยคนรอเขาอยู่

อย่างไรก็ตามเมื่อกล่าวถึงการมอบบทเรียน ทุกคนที่ควรจะเก็บกวาดก็อยู่ที่นี่แล้ว

ซื่อจื่อเซียงไม่แน่ใจเกี่ยวกับแรงจูงใจของเด็กหนุ่ม แต่เขาสามารถบอกได้ว่าหลี่ฉิงซานไม่มีแผนที่จะตอบคำถามของเขา ดังนั้นเขาจึงถอดเสื้อคลุมออกและเผยให้เห็นร่างกายท่อนบนที่ใหญ่โตรวมถึงรอยสักรูปพระพุทธเจ้า เขานั่งลงตรงหน้าหลี่ฉิงซาน “ครั้งนี้ข้าจะเล่นกับเจ้าเอง”

หลี่ฉิงซานเตรียมพร้อมต่อสู้แต่เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น เขาก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ตกลง”

ซื่อจื่อเซียงเขย่าชามลูกเต๋าอย่างแรง เขามองหลี่ฉิงซานด้วยดวงตาคู่เล็กๆของเขา ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นดวงตาที่สงบนิ่งของอีกฝ่าย อย่างไรก็ตามเขาต่อสู้และฆ่าคนมามาก ดังนั้นความแข็งแกร่งทางจิตใจของเขาจึงค่อนข้างน่าประทับใจ เขาฝืนความรู้สึกไม่สบายใจของตนและกระแทกชามลูกเต๋าลงบนโต๊ะ “สูงหรือต่ำ!?”

หลี่ฉิงซานวางเงินเดิมพันของเขา เช่นเดียวกับก่อนหน้า เขาเดิมพันเงินทั้งหมดและเลือกสูง

จื่อซื่อเซียงยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาส่งพลังภายในเข้าไปในชามก่อนจะยกมันขึ้นทันทีและหัวเราะเสียงดัง “หนึ่ง สอง สี่ ต่ำ เจ้าแพ้!” ในเวลาเดียวกันเขาก็โคจรพลังภายใจของเขา คนที่อยู่รอบๆจับตามองหลี่ฉิงซานอย่างใกล้ชิด พวกเขาพร้อมต่อสู้ทุกเมื่อ

หลี่ฉิงซานผายมือ “แล้ว?”

ซื่อจื่อเซียงตะลึง เดิมทีเขาคิดว่าหลี่ฉิงซานจะประณามว่าเขาเป็นคนขี้โกง “แล้ว? หากเจ้าเต็มใจเดิมพัน เจ้าก็ต้องพร้อมที่จะสูญเสีย”

“แน่นอน ข้าแพ้ เงินทั้งหมดเป็นของเจ้า” หลังกล่าวจบคำหลี่ฉิงซานก็เตะโต๊ะพนันหินอ่อน

ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่คิดว่าโต๊ะหินอ่อนที่หนักมากจะถูกเตะลอยขึ้นสู่อากาศด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว

ซื่อจื่อเซียงตกใจมาก แม้แต่ผู้บ่มเพาะร่างกายก็ไม่มีความแข็งแกร่งดังกล่าว เขาตอบสนองด้วยการกระโดดขึ้น แต่ทักษะการต่อสู้ที่เขาภาคภูมิใจกลับเชื่องช้ามากในเวลานี้ เขาทำได้เพียงมองดูโต๊ะหินอ่อนพุ่งเข้ามากระแทกเขาเท่านั้น

“ปัง!”

ฝุ่นลอยคละคลุ้งขึ้นสู่อากาศขณะที่โต๊ะหินอ่อนส่งซื่อจื่อเซียงพุ่งเข้าปะทะผนัง มันฝังร่างกายส่วนล่างของเขาเข้ากับกำแพงขณะที่กระดูกของเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ

คนที่อยู่รอบๆกลายเป็นมึนงง พวกเขาไม่เข้าใจว่าเจ้านายที่ยิ่งใหญ่ของพวกเขาจบลงในสภาพนี้ในเสี้ยวพริบตาได้อย่างไร

หลี่ฉิงซานไม่สนใจพวกเขาและเดินเข้าไปหาโต๊ะหินอ่อน

ซื่อจื่อเซียงเป็นนักสู้ชั้นหนึ่ง แม้ร่างกายส่วนล่างของเขาจะถูกบดขยี้แต่เขายังมีสติ “จะ...เจ้าเป็นผู้ใด?”

หลี่ฉิงซานตอบ “ผู้พิทักษ์หมาป่าอินทรีย์มาปฏิบัติภารกิจ ข้ารู้สึกว่ามันน่ารำคาญเวลาที่เจ้ายิ้ม” เขาหยิบลูกเต๋าที่หล่นอยู่ข้างตัวขึ้นมา “และเจ้าไม่สามารถตัดสินใจว่ามันจะออกสูงหรือต่ำผ่านสิ่งนี้” โดยไม่หันไปมอง เขาโยนลูกเต๋ากลับไปข้างหลัง

ลูกเต๋าแทงทะลุร่างของชายผู้หนึ่งที่กำลังลอบโจมตีเขาด้วยดาบ

“เจ้าจะใช้สิ่งใดเดิมพันกับข้า?”

ทุกคนตระหนักถึงความแตกต่างของความแข็งแกร่งและความจริงที่ว่าความตายใกล้เข้ามาทันที พวกเขารีบวิ่งไปที่ทางออกโดยไม่สนใจสิ่งใดอีก พวกเขาต้องการเปิดประตูที่พึ่งปิดลงและจากไปอย่างรวดเร็วที่สุด

ชายผู้หนึ่งมองย้อนกลับไปด้านหลังด้วยความหวาดกลัว เปลวเพลิงที่ดูเหมือนมังกรพุ่งออกมาจากเอวของหลี่ฉิงซานและทำให้ทุกคนที่มันเคลื่อนผ่านเหลือเพียงเสื้อผ้าที่ตกลงบนพื้นอย่างช้าๆ โดยพื้นฐานแล้วมันน่ากลัวยิ่งกว่าภาพการนองเลือด ชายผู้นั้นดันประตูอย่างแรงก่อนจะหมดสติไป

อสรพิษเพลิงอ้าปากและพุ่งเข้าหาซื่อจื่อเซียง แต่มันหยุดตรงหน้าซื่อจื่อเซียงและมองไปที่หลี่ฉิงซาน

หลี่ฉิงซานโบกมือ ไม่มีสิ่งใดต้องพูดคุยกันอีก อย่างไรก็ตามซื่อจื่อเซียงกลับเปิดปาก เขาต้องการกล่าวบางคำแต่เปลวเพลิงมาถึงใบหน้าของเขาแล้ว

อสรพิษเพลิงกลืนกินซื่อจื่อเซียงเข้าไปทันที

นักพนันไม่ได้แยกย้ายกันไป พวกเขายังรออยู่ด้านนอก ค่ำคืนพึ่งเริ่มต้น พวกเขายังอยากสนุกต่อไป

พวกเขาเชื่อว่าเด็กน้อยผู้โง่เขลาจะจบลงในไม่ช้า บ่อนจะเปิดอีกครั้ง อย่างไรก็ตามบางคนเชื่อว่ามีเพียงผู้มีความสามารถเท่านั้นที่กล้าทำเรื่องเช่นนี้ เด็กผู้นี้จะต้องเป็นคู่ต่อสู้ที่รับมือได้ยาก นั่นทำให้พวกเขาแยกออกเป็นสองฝ่ายและเริ่มเดิมพัน

พวกเขารอคอยเป็นเวลานานแต่บ่อนก็ยังไม่เปิด อย่างไรก็ตามไม่มีสักคนที่กล้าบุกเข้าไป เพียงเมื่อรุ่งเช้ามาถึง เจ้าหน้าที่ของทางการก็มาเปิดทางเข้าและพบว่าบ่อนขนาดใหญ่ไร้ผู้คนโดยสิ้นเชิง

…..

จุดแสงส่องประกายขึ้นในโรงเตี้ยมเล็กๆแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างไกล

หลี่ฉิงซานคลี่แผนที่จิตและตรวจสอบจุดหมายปลายทางของวันถัดไป เข้าใช้เส้นทางที่ไร้จุดแสงเพื่อเชื่อมต่อเป้าหมายยี่สิบเจ็ดจุดเข้าด้วยกัน

ยี่สิบเจ็ดจุด หนึ่งพันคน

เสี่ยวอันนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เขามองแผนที่จิตและดูราวกับกำลังครุ่นคิด

หลี่ฉิงซานถาม “เจ้าจำจำนวนของมันได้หรือไม่?”

เสี่ยวอันจุ่มนิ้วไปที่ถ้วยชาและเขียนบนโต๊ะ “ห้าสิบเจ็ด”

ยี่สิบหกจุด เก้าร้อยสี่สิบสามคน

หลี่ฉิงซานแก้ไขตัวเลขในใจของเขา เขาไม่ได้จัดการกับทรัพย์สินของซื่อจื่อเซียง หลังจากทั้งหมดเป้าหมายของเสี่ยวอันสำคัญที่สุด

หากเขาลงมือเร็วขึ้นเท่าใด เสี่ยวอันก็จะได้รับร่างใหม่เร็วขึ้นเท่านั้น

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้จากมาโดยไม่ได้รับสิ่งใด ซื่อจื่อเซียงทิ้งยันต์ไว้เบื้องหลัง เดิมทีคนผู้นี้ต้องการใช้ยันต์เป็นไพ่ตายแต่เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะใช้งานมัน

หลี่ฉิงซานเงยหน้าขึ้นและเผยรอยยิ้ม “เราจะจบภารกิจเร็วๆนี้ พรุ่งนี้เราจะไปที่ภูเขาราชากวางและบุกรังโจร เจ้าคิดอย่างไร? เส้นทางที่ข้าวางแผนไว้ค่อนข้างดีใช่หรือไม่?”

เสี่ยวอันเขียนบนโต๊ะ “แต่หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เราจะส่งสัญญาณเตือนคนอื่นๆในไม่ช้า พวกเขาจะซ่อนตัว”

“นั่นเป็นเรื่องจริง เราคงต้องเคลื่อนไหวให้เร็วขึ้นและเดินทางทั้งวันทั้งคืน หากพวกเขาลงเอยด้วยการซ่อนตัว นั่นคงเป็นเรื่องที่ยุ่งยาก” หลี่ฉิงซานผงะเล็กน้อยก่อนจะลูบคางคิดและพบว่าเสี่ยวอันช่างฉลาดนัก

คนเหล่านี้ไม่ใช่ตัวละครในเกมส์ที่พวกเขาจะรอให้เขาเดินเข้าไปหาและสังหารหรือแม้พวกเขาจะถูกสังหาร ตัวใหม่ก็จะเกิดขึ้นอีกครั้งอย่างไม่มีวันสิ้นสุด

ข่าวมักแพร่กระจายอย่างรวดเร็วเสมอในยุทธภพ ตราบเท่าที่พวกเขาพูดซ้ำสองสามครั้ง รายชื่อทั้งหมดที่อยู่ในบัญชีดำจะตระหนักถึงจุดจบที่กำลังจะมาถึงของพวกเขา จากนั้นพวกเขาจะซ่อนตัว จอมยุทธ์พลังปราณคนใดจะยอมเสียเวลาอันมีค่าของพวกเขาไปกับการค้นหาคนเหล่านี้ หลี่ฉิงซานไม่ต้องการเสียเวลาเช่นกันและนี่ก็เป็นเหตุผลที่ผู้พิทักษ์หมาป่าอินทรีย์ไม่สามารถกวาดล้างคนเหล่านี้