ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 89 สัตว์เลี้ยง

ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 89 สัตว์เลี้ยง

แปลโดย iPAT  

แมวสาวมองหลี่ฉิงซาน “เจ้าเป็นปีศาจชนิดใด? ช่างแปลกนัก!”

เสี่ยวอันกระโจนไปด้านหลังแมวสาวและพ่นเพลิงโลหิตออกไป รอยประทับรูปจันทร์เสี้ยวกลางหน้าผากของแมวสาวเรืองแสงขึ้นและทำให้เปลวไฟกลายเป็นไร้ผล “แล้วเจ้าล่ะเป็นปีศาจชนิดใด?”

แมวสาวจับหางของหลี่ฉิงซานด้วยมือทั้งสองข้างและใช้ตัวเองเป็นจุดหมุน นางเหวี่ยงหลี่ฉิงซานไปที่เสี่ยวอันและส่งทั้งสองลอยออกไป

หลี่ฉิงซานและเสี่ยวอันพุ่งไปที่กำแพงหิน หลี่ฉิงซานบิดตัวกลางอากาศและใช้เท้าเตะหินก่อนจะกระโดดลงบนพื้นอย่างปล่อยภัยพร้อมกับเสี่ยวอัน ความฝันแสนโรแมนติกของเขาถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์ขณะที่เขาจ้องมองแมวสาวอย่างระมัดระวัง

นางแข็งแกร่งมาก อย่างน้อยก็เทียบเท่าหวังฝูซื่อ เมื่อคิดถึงหวังฝูซื่อ เขาก็นึกไปถึงกู่เยี่ยนหยิน

‘อย่าบอกว่านางกำลังตามหาแมวตัวนี้! สัตว์เลี้ยงงั้นหรือ? เห็นได้ชัดว่านางเป็นปีศาจแมวที่น่ากลัวมาก!’

แมวสาวไม่ได้โจมตีต่อ ราวกับนางไม่ได้โกรธที่หลี่ฉิงซานแอบมอง ดวงตาสีเขียวหยกของนางกะพริบขณะที่นางกล่าวด้วยความอยากรู้อยากเห็น “พวกเจ้าทั้งคู่แปลกจริงๆ!”

หลี่ฉิงซานกล่าวอย่างสงบ “มีสิ่งใดแปลก?”

แมวสาวกล่าว “เจ้ามีร่างมนุษย์ เจ้าควรผ่านภัยพิบัติสวรรค์มาแล้วแต่เจ้ายังอ่อนแอมาก! นี่ไม่แปลกงั้นหรือ? และข้าก็ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับโครงกระดูกที่พ่นไฟได้เช่นกัน แปลกมาก!”

แม้หลี่ฉิงซานจะอยู่ในร่างปีศาจแต่รูปลักษณ์ส่วนใหญ่ของเขายังเหมือนมนุษย์

หลี่ฉิงซานปัดฝุ่นและดินออกจากร่างกาย “เราเพียงผ่านมา เชิญเจ้าตามสบาย!” เขาหันหลังกลับโดยไม่ลังเล เขาจะไม่หลงมัวเมาอยู่ในจินตนาการเพียงเพราะสาวน้อยโมเอะยืนอยู่ตรงหน้า! แต่นี่ก็ทำให้หัวใจในฐานะเด็กเนิร์ดของเขาเจ็บปวดเป็นอย่างมาก เขาไม่สามารถเข้าไปพัวพันกับปีศาจแมวตัวนี้เพราะมันเป็นสิ่งที่เขายังไม่สามารถรับมือได้

อย่างไรก็ตามในไม่ช้าเขาก็ได้เรียนรู้ว่าแมวสาวที่น่าสนใจตนนี้น่ากลัวเพียงใด

“หยุด! แอบมองข้าอาบน้ำแล้วคิดว่าสามารถวิ่งหนีงั้นหรือ?” แมวสาวส่งเสียงฟ่อ

หลี่ฉิงซานออกวิ่งทันที เขาวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด อย่างไรก็ตามเขาลืมคำเตือนบางอย่าง เมื่อพบสัตว์ป่าควรหยุด มิฉะนั้นเขาจะถูกไล่ล่า

หลี่ฉิงซานไม่กล้าหยุดวิ่ง แต่ทันใดนั้นเขากลับได้ยินเสียงกระดิ่งดังอยู่ข้างหู เขาหันศีรษะไปด้านข้างและเห็นแมวสาววิ่งอยู่เคียงข้างเขาพร้อมกระดิ่งที่เอวของนาง

“เหมียว...ฮ่าฮ่าฮ่า เหตุใดไม่วิ่งต่อ?”

ตั้งแต่เขาไม่สามารถวิ่งนำหน้านาง มันก็ไร้ประโยชน์ที่จะวิ่งต่อไป หลี่ฉิงซานหยุดและถามอย่างใจเย็น “เจ้าต้องการสิ่งใด?”

แมวสาวหยุดเช่นกัน ดวงตาสีเขียวหยกของนางหมุนไปรอบๆราวกับนางกำลังคิด นางเดินวนรอบตัวหลี่ฉิงซานก่อนกล่าว “เหตุใดไม่ทำตัวเป็นแมว เหมียว...” นางเผยรอยยิ้มไปถึงใบหูราวกับนางรู้สึกพึงพอใจกับความคิดนี้มาก

“กระไรนะ!?” หลี่ฉิงซานสงสัยว่าเขาได้ยินสิ่งใดผิดไปหรือไม่ นางเบื่อการเป็นสัตว์เลี้ยงและต้องการเลี้ยงสัตว์แทนงั้นหรือ?

“ต้าไห่ ชื่อนี้เป็นอย่างไร?” แมวสาวกระโดดเบาๆขึ้นไปบนศีรษะของหลี่ฉิงซาน นางใช้มือข้างหนึ่งจับเขาของเขาและใช้มืออีกข้างลูบศีรษะของเสี่ยวอัน “เจ้าควรเป็น เสี่ยวไป๋!” นางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ความคิดของนางก็เช่นกัน

หลี่ฉิงซานกล่าว “อย่าแม้แต่จะคิด!” ในฐานะนักเดินทางข้ามโลกที่น่าภาคภูมิใจ เขาจะเป็นความอับอาบของนักเดินทางข้ามโลกทั้งหมดหากเขากลายเป็นสัตว์เลี้ยงโดยเฉพาะเป็นสัตว์เลี้ยงของสัตว์เลี้ยง!

น้ำหนักบนศีรษะของเขาเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน ร่างที่บอบบางของแมวสาวกลายเป็นหนักหน่วงเหมือนภูเขา หลี่ฉิงซานถูกบังคับให้คุกเข่าข้างหนึ่งและก้มศีรษะลง

“ต้าไห่ ข้าไม่ได้เจรจากับเจ้า” แมวสาวกล่าวต่อ “หากเจ้าตกลง เจ้าจะได้รับประโยชน์มากมาย ข้าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี แต่หากเจ้าไม่ตกลง ฮ่าฮ่า ข้าก็อยากรู้ว่าเจ้าจะมีรสชาติเช่นไร?”

ท้ายที่สุดนางก็เป็นปีศาจ นางไม่น่ารักเช่นรูปลักษณ์ที่ปรากฏ

หลี่ฉิงซานเย้ยหยัน “ประโยชน์ใด? อาหารแมวงั้นหรือ?” ก่อนที่เขาจะกล่าวจบ เม็ดยาเรืองแสงก็ถูกโยนเข้าไปในปากของเขาและมอบพลังงานให้เขา มันมากจนแทบจะระเบิดออกมาจากร่างของเขา

แม้ร่างปีศาจของเขาจะแข็งแกร่งกว่าร่างมนุษย์อย่างไม่สามารถเปรียบเทียบ แต่เขายังรู้สึกเหมือนตนเองไม่สามารถกักเก็บพลังงานเหล่านั้นเอาไว้ หลี่ฉิงซานรีบใช้ทักษะจากเคล็ดวิชาจิตวิญญาณเต่าอย่างเร่งรีบเพื่อดูดซับพลังงานทั้งหมดก่อนจะทะยานร่างออกไป หลังจากทั้งหมดยาเม็ดนี้เหนือกว่าสุราจิตวิญญาณหลายเท่า

“เจ้าคิดว่าสามารถขโมยของจากเจ้านายเหมียวแล้วหลบหนีงั้นหรือ?”

“อันใด? ข้าไม่เคยขโมย ทั้งหมดเป็นเจ้าที่มอบให้ข้า”

ในที่สุดหลี่ฉิงซานก็เข้าใจว่าคนรวยใช้ความมั่งคั่งของพวกเขาอย่างไร นี่ทำให้เขายิ่งสงสัยว่าราชินีแห่งความมืดเป็นตัวตนเช่นไร นางสามารถมอบเม็ดยาจิตวิญญาณให้สัตว์เลี้ยงของนาง นี่เป็นความฟุ่มเฟือยที่คนส่วนใหญ่ยากที่จะยอมรับได้ อย่างไรก็ตามหากเขาได้รับการสนับสนุนด้วยเม็ดยาจิตวิญญาณอย่างต่อเนื่อง การบ่มเพาะของเขาจะก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว  เขาจะสามารถกลับคืนร่างมนุษย์และกลับสู่โลกมนุษย์ได้ในเร็ววัน

กล่าวได้ว่าการใช้ไม้และแครอทยังเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพเสมอ สิ่งสำคัญที่สุดคือเขาไม่มีสิทธิ์เลือก

หลี่ฉิงซานกล่าว “เจ้าต้องการให้ข้าทำสิ่งใด?”

แมวสาวตีลังกากลับหลังและร่อนลงอย่างนุ่มนวลด้านหน้าหลี่ฉิงซาน “เจ้าก็เป็นแมวของข้า แน่นอนว่าเจ้าจะทำทุกอย่างที่ข้าต้องการ ตอนนี้ข้าต้องการให้เจ้าพาข้าไปจากมณฑลนี้!”

สำหรับกบในบ่อน้ำที่ไม่เคยออกจากพื้นที่รอบๆเมืองชิงหยางตั้งแต่เกิด หลี่ฉิงซานรู้สึกตกตะลึงในความทะเยอทะยานนี้ทันที “เจ้าจะไปที่ใด?”

“มณฑลหลงโจว!”

“เราจะไปที่นั่นได้อย่างไร?” หลี่ฉิงซานค่อนข้างงุนงง นอกจากนั้นเขาก็ไม่รู้ว่ามณฑลหลงโจวอยู่ที่ไหน

“เจ้าไม่รู้กระทั่งเรื่องนี้งั้นหรือ? ไปทางเหนือของเทือกเขาไร้ขอบเขต เจ้าเพียงต้องข้ามผ่านภูเขาไม่กี่พันลูก” แมวสาวมองไปในระยะไกลขณะที่ใบหน้าที่อ่อนโยนและน่ารักเผยความตื่นเต้นราวกับนักเดินทางที่กำลังจะออกเดินทางท่องเที่ยวไปจนสุดขอบฟ้า

ตอนนี้นางไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของใครอีกต่อไป นางเป็นอิสระเหมือนสายลม

หลี่ฉิงซานตะลึง เขาสูดหายใจลึก “แต่เจ้ากำลังชี้ไปทางใต้!”

“หุบปาก! เจ้านายเหมียวของเจ้ารู้อยู่แล้ว!” แมวสาวโกรธและอับอายมาก นั่นทำให้นางกระโดดเตะเขาทันที

หลี่ฉิงซานยกแขนขึ้นสกัดแต่มันยังถูกต่อย หลังจากไตร่ตรอง เขาก็มองไปที่แมวสาว “ข้าสามารถพาเจ้าไปยังมณฑลหลงโจว แต่เจ้าต้องตอบแทนข้าด้วยเม็ดยาจิตวิญญาณ” แม้เขาจะค่อนข้างกังวลเกี่ยวกับกู่เยี่ยนหยิน แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือก เขาทำได้เพียงพยายามใช้ประโยชน์จากสถานการณ์เท่านั้น

“แน่นอน ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าอย่างดี โอ้ ถูกต้อง เสี่ยวไป๋กินสิ่งใดงั้นหรือ?” แมวสาวปฏิบัติตัวราวกับเป็นเจ้านายของพวกเขาจริงๆ นางมองเสี่ยวอันด้วยสายตาแปลกๆราวกับนางกำลังพยายามคิดว่าโครงกระดูกกินอะไรเป็นอาหาร

‘ให้อาหาร?’ หลี่ฉิงซานตัดสินใจที่จะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับรายละเอียดปลีกย่อยเหล่านี้ “โอ้ ถูกต้อง และข้าไม่ใช่ทาสของเจ้า!”

“เจ้าไม่ใช่ทาสแต่เจ้าเป็นสัตว์เลี้ยง เหมียว...” แมวสาวลูบแก้มหลี่ฉิงซานด้วยรอยยิ้ม

ร่างของหลี่ฉิงซานกลายเป็นแข็งทื่อ เขาสูดหายใจลึกก่อนกล่าว “อย่างไรก็ตามนั่นคือข้อตกลงระหว่างเรา เจ้าชื่ออะไร?”

“ช้าชื่อซวนเยว่ แต่เจ้าสามารถเรียกข้าว่าเจ้านายเหมียว!” ซวนเยว่วางมือบนหน้าอกที่ค่อนข้างแบนและแนะนำตัวเองอย่างภาคภูมิใจ ด้วยเหตุผลบางอย่าง เสี่ยวอันสั่นเมื่อได้ยินชื่อนั้น เปลวไฟในเบ้าตาของเขาสั่นไหวขณะที่จิตใจของเขากลายเป็นว้าวุ่น