ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 70 โลกแห่งแสง

ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 70 โลกแห่งแสง

แปลโดย iPAT  

เสี่ยวอันมองหลี่ฉิงซานที่อยู่ภายใต้แสงอาทิตย์และรู้สึกเหมือนมีรัศมีแสงส่องประกายออกมาจากร่างของเขา รอยยิ้มของเด็กหนุ่มช่างเจิดจ้าจนไม่สามารถมองได้โดยตรงขณะที่มือของเขาเหมือนการเชื้อเชิญสู่โลกแห่งแสง

ความเจ็บปวดจากแสงแดดที่แผดเผายังตราตรึงอยู่ในใจของเสี่ยวอัน แต่เด็กน้อยไม่สามารถควบคุมมือของตนที่ยื่นออกไปด้านนอก แม้แสงแดดจะแผดเผาร่างโครงกระดูกของเขาจนกลายเป็นจุล แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธคำเชิญจากมือข้างนั้น

นิ้วชี้ของเขาค่อยๆก้าวข้ามเขตแดนระหว่างความมืดและแสงสว่าง แต่แสงแดดไม่แผดเผาเขา ตรงข้าม มันทำให้เขารู้สึกอบอุ่นไปถึงส่วนลึกของดวงวิญญาณ เขาแทบไม่สามารถอดทนรอระหว่างกระบวนการนี้ สุดท้ายมือของเขาก็วางลงในมือของหลี่ฉิงซาน

หลี่ฉิงซานจับมือโครงกระดูกสีขาวซีดที่อาจน่ากลัวสำหรับคนธรรมดา

เสี่ยวอันก้าวออกมาจากความมืดและอาบแสงแดด

หลี่ฉิงซานยกเสี่ยวอันขึ้นด้วยรอยยิ้ม “รู้สึกอย่างไรบ้าง?”

เสี่ยวอันพยักหน้าอย่างมีความสุข มันเป็นความรู้สึกที่อัศจรรย์ เขาไม่เคยรู้สึกดีเช่นนี้มาก่อน

แสงแดดไม่เพียงสามารถปราบผีแต่มันยังสามารถกำหราบสิ่งชั่วร้ายทั้งหมดในโลกใบนี้ วัวดำไม่ได้โกหกหลี่ฉิงซาน เหตุผลที่เสี่ยวอันไม่กลัวแสงแดดไม่ใช่เพราะเด็กน้อยมีพลังมากพอแต่เป็นเพราะเขาไม่เคยเป็นปีศาจมาตั้งแต่แรก ในความเป็นจริงเสี่ยวอันยังครอบครองรัศมีอันศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะ ท้ายที่สุดนี่ก็คือเคล็ดวิชากระดูกขาวและความงามอันเป็นนิรันดร์ที่พระโพธิสัตย์ใช้กำหราบภูตผีปีศาจและสิ่งชั่วร้าย

หลี่ฉิงซานพยายามคิดวิธีฉลองให้กับเสี่ยวอันแต่ฝ่ายหลังไม่สามารถกินดื่ม เช่นนั้นเขาควรควักหัวใจหนึ่งหรือสองดวงออกมาให้เสี่ยวอันหรือไม่?

หลังจากไตร่ตรอง เขาก็กวักมือเรียก “มาสร้างตุ๊กตาหิมะให้เจ้ากันเถอะ!”

ดังคาด เสี่ยวอันมีความสุขเหมือนเด็กทั่วไป

หลี่ฉิงซานกล่าว “ข้ายังไม่ได้บอกเจ้าใช่หรือไม่ว่าความสามารถในการสร้างตุ๊กตาหิมะของข้ายอดเยี่ยมกว่ากระทั่งความสามารถเหนือธรรมชาติของข้า!”

เสี่ยวอันเร่งชื่นชมขณะที่หลี่ฉิงซานรู้สึกพอใจมาก หลังจากหัวเราะ เขาย่อตัวลงและเริ่มสร้างบอลหิมะ ด้วยการกลิ้งบอลหิมะไปรอบๆ บอลหิมะค่อยๆใหญ่ขึ้น ต่อมาเขาก็วางบอลหิมะอีกลูกที่มีขนาดเล็กกว่าไว้ด้านบนบอลหิมะขนาดใหญ่ เขาชำเลืองมองด้วยความพึงพอใจกับรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของบอลหิมะทั้งสองลูก จากนั้นเขาก็กลับเข้าไปในบ้านเพื่อหาสิ่งของมาสร้างจมูกและดวงตาให้กับตุ๊กตาหิมะ

อย่างไรก็ตามเมื่อเขากลับออกมา เขาก็พบร่างสีขาวยืนอยู่ตรงหน้า เมื่อมองอย่างระมัดระวัง เขาก็ตระหนักว่าร่างสีขาวก็คือตัวเขาเอง มันคือหลี่ฉิงซานที่แกะสลักจากหิมะ แม้รายละเอียดบนใบหน้าจะค่อนข้างพร่าเลือนก็ตาม

หลี่ฉิงซานกล่าว “เจ้าทำสิ่งนี้งั้นหรือ?” นี่ไม่ใช่การสร้างตุ๊กตาหิมะอีกต่อไปแต่เป็นประติมากรรมหิมะ!

เสี่ยวอันพยักหน้าและมองหลี่ฉิงซานด้วยความสงสัย

“ย๊าก!” หลี่ฉิงซานตะโกนและกระโดดหมุนตัวเตะบอลหิมะทรงกลมสองลูกที่วางซ้อนทับกันอย่างสมบูรณ์แบบทิ้งไป นั่นทำให้เสี่ยวอันกระโดดขึ้นด้วยความตกใจ หลี่ฉิงซานหัวเราะ “ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นเป็นเพียงการซ้อม ข้าจะเอาจริงล่ะนะ”

เสี่ยวอันสร้างประติมากรรมหิมะหลี่ฉิงซานขนาดใหญ่ หลี่ฉิงซานขนาดกลาง หลี่ฉิงซานขนาดเล็ก รวมถึงนกและสัตว์นานาชนิด

“ย๊าก!” “ย๊าก!” “ย๊าก!” หลี่ฉิงซานทำลายผลงานชิ้นเอกทั้งหมดของเขาด้วยจิตใจที่เหนื่อยล้า “อืม ดูเหมือนความสามารถในการสร้างตุ๊กตาหิมะของข้าจะด้อยกว่าความสามารถเหนือธรรมชาติของข้าเล็กน้อย”

อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นเสี่ยวอันมีความสุข เขาก็บรรลุเป้าหมายของเขาแล้ว

“มีคนมาที่นี่!” หัวใจของหลี่ฉิงซานเต้นผิดจังหวะเมื่อเขาได้ยินเสียงฝีเท้า เสี่ยวอันรีบกลับเข้าไปซ่อนตัวในบ้าน หลังจากเสียงเคาะประตูสองสามครั้ง หลี่ฉิงซานก็เปิดประตูและได้พบกับที่ปรึกษาของเจ้าเมือง

ที่ปรึกษาเผยรอยยิ้มกว้าง “มือปราบหลี่ เมื่อคืนนอนหลับสบายหรือไม่? ท่านเจ้าเมืองเชิญเจ้าไปพบ พวกเขาจะพิจารณาคดีในวันนี้”

หลี่ฉิงซานบอกให้เสี่ยวอันซ่อนตัวขณะที่เขารีบแต่งตัวและเดินทางไปยังจวนเจ้าเมือง เย่ต้าฉวนเชิญเขาไปที่ห้องโถงด้านหลังก่อนจะสั่งให้บางคนนำชุดเครื่องแบบบางอย่างพร้อมดาบมาให้เขา

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สามารถปฏิเสธความปรารถนาดีนี้และตัวตนมือปราบก็ค่อนข้างมีประโยชน์สำหรับเขา ทางการของโลกใบนี้ดูเหมือนจะไม่มีอำนาจมากนัก อย่างไรก็ตามตำแหน่งทางราชการย่อมมาพร้อมกับผลประโยชน์บางอยางเสมอและตอนนี้เขาก็ต้องการใช้ตัวตนดังกล่าวเป็นการชั่วคราว

หลี่ฉิงซานเปลี่ยนชุด เครื่องแบบเจ้าหน้าที่ไม่ได้น่าเกลียดเช่นที่เขาจินตนาการไว้ การสวมใส่สิ่งนี้ทำให้เขาสูญเสียภาพลักษณ์ของคนในยุทธภพแต่มันก็ทำให้เขาดูเป็นคนมีอำนาจและตรงไปตรงมา

เย่ต้าฉวนคิดกับตนเอง ‘ความรู้สึกของข้าไม่ผิดจริงๆ’ เขาผอมลง มันไม่ใช่เพราะเขาทำงานหนักเกินไปในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาแต่อาจเป็นผลมาจากการฝึกหมัดปีศาจพยัคฆ์

“เครื่องหมายหมาป่าดำ? ผู้พิทักษ์หมาป่าอินทรีย์งั้นหรือ?”

เย่ต้าฉวนกล่าว “ฮืม คนเหล่านั้นทั้งยโส ไร้ปรานี และเต็มไปด้วยความโลภ แต่อย่ากังวล อิทธิพลของพวกเขามาไม่ถึงที่นี่ ในเมืองชิงหยาง เจ้ากับข้ามีอำนาจมากที่สุด!”

เดิมทีหลี่ฉิงซานถามออกไปโดยไม่ได้คิดมาก แต่ตอนนี้เขาเริ่มสนใจแล้ว ความหมายที่แท้จริงที่แฝงอยู่ในคำกล่าวของเย่ต้าฉวนดูเหมือนจะหมายถึงหากอิทธิพลของผู้พิทักษ์หมาป่าอินทรีย์มาถึงที่นี่ พวกเขาจะไม่มีอำนาจสูงสุดอีกต่อไป เย่ต้าฉวนเคยเห็นทักษะการต่อสู้ของเขามาก่อนแต่ยังให้ค่ากลุ่มคนเหล่านั้นมากถึงเพียงนี้ บางทีราชสำนักและเจ้าหน้าที่ทางการของโลกนี้อาจไม่อ่อนแอเช่นที่เขาคิด

หลี่ฉิงซานติดอยู่ในหมู่บ้านบนภูเขามาเกือบทั้งชีวิต ทันทีที่เขาหลุดพ้นจากมัน เขาก็วิ่งไปรอบๆเพื่อต่อสู้และเข่นฆ่า เขาไม่มีเวลาที่จะทำความเข้าใจโลกใบนี้อย่างถ่องแท้ แม้แต่ตอนนี้ก็เช่นกัน เขาต้องฝึกฝนหมัดปีศาจพยัคฆ์อย่างรวดเร็วที่สุดเพื่อรับมือกับสถานการณ์และอันตรายที่อาจเกิดขึ้น

“ท่านเจ้าเมือง มือปราบหลี่ ได้เวลาเข้าร่วมการพิจารณาคดีแล้ว” ที่ปรึกษากล่าว

หลี่ฉิงซานยืนอยู่ข้างกายเจ้าเมืองขณะพิจารณาคดี เมื่อเสร็จสิ้น เขาก็กลับบ้าน แต่เขาพบว่าประตูบ้านเปิดอยู่ นี่ทำให้หัวใจของเขาแทบกระโดดออกมาจากหน้าอก เขารีบวิ่งผ่านประตูเข้าไป แต่สิ่งที่เขาเห็นคือฮวงปิงหูที่ยืนอยู่ในลานบ้านและกำลังศึกษาประติมากรรมหิมะ “สิ่งนี้น่าสนใจจริงๆ ฉิงซาน!”

หลี่ฉิงซานเผยรอยยิ้มขมขื่น เขาไม่สามารถปฏิเสธ “ท่านหัวหน้านักล่า เหตุใดท่านจึงกลับมาเร็วนัก?” ลานบ้านมีไหสุราขนาดใหญ่แปดใบและตะกร้าไม้ไผ่วางอยู่สองใบ พวกมันดูโดดเด่นมาก

“แน่นอนว่าเพราะสุราหมักกระดูกพยัคฆ์ที่เจ้าขอ!” ฮวงปิงหูเปิดฝาไหสุราและทำให้กลิ่นหอมของสุราลอยไปทั่วลานบ้าน

“มากมายนัก!”

“เราทุ่มเททุกสิ่งเพื่อมัน!” ฮวงปิงหูยิ้มขณะจ้องมองหลี่ฉิงซาน “ชุดดูดีมาก หากเจ้าสามารถเข้าร่วมหน่วยหมาป่าอินทรีย์ได้จริงๆ เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าผู้ใดจะพยายามขโมยของจากเจ้าอีก”

‘หน่วยหมาป่าอินทรีย์อีกแล้วงั้นหรือ?’ หลี่ฉิงซานคิดก่อนกล่าว “ท่านหัวหน้านักล่า ผู้พิทักษ์หมาป่าอินทรีย์ทรงพลังถึงเพียงนั้นเลยงั้นหรือ?” ฮวงปิงหูเคยเดินทางท่องเที่ยวอยู่ในยุทธภพมาก่อน เขาเคยไปเมืองหลักของมณฑลชิงเหอเช่นกัน ดังนั้นหลี่ฉิงซานจึงต้องการขอคำแนะนำจากเขา

ฮวงปิงหูกล่าวอย่างจริงจัง “พวกเขาเป็นมากกว่าคำว่าทรงพลัง หนึ่งในความรับผิดชอบของพวกเขาคือการจับกุมคนในยุทธภพที่ไม่สามารถควบคุมได้ คนในยุทธภพล้วนเกรงกลัวพวกเขา พวกเขาถูกเรียกว่าสุนัขล่าเนื้อของทางการ อย่างไรก็ตามหน่วยหมาป่าอินทรีย์จะรับเพียงจอมยุทธ์กำลังภายในเท่านั้น โดยปกติแล้วพวกเขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องต่างๆในยุทธภพ ข้าเคยเห็นพวกเขาจากระยะไกลเพียงไม่กี่ครั้งในช่วงเวลาที่ข้าเดินทางอยู่ในยุทธภพ”