บทที่ 46 มู่เต้าหลินขึ้นทำเนียบ เปิดโปงเงามืดแห่งอารามภูตตะวันตก

บทที่ 46 มู่เต้าหลินขึ้นทำเนียบ เปิดโปงเงามืดแห่งอารามภูตตะวันตก

ชั้นห้า ห้องหมายเลขสิบสอง

"ท่านหญิงเสินปี้..."

เสียงซุบซิบเกี่ยวกับท่านหญิงเสินปี้ดังขึ้นมาจากชั้นล่าง ทำให้ลู่จ่างเค่อลอบแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ดวงตาลุ่มลึกฉายแววหิวกระหายดั่งหมาป่า

ในเบ้าตาชั้นลึกนั้นเต็มไปด้วยความมักมากและความริษยาร้อนแรง

ชื่อเสียงของท่านหญิงเสินปี้ เขาได้ยินมาตั้งแต่ยุคราชวงศ์หยวนแล้ว

ครั้งนี้ที่ได้ติดตามจ้าวหมินมายังแผ่นดินหมิง หากมีโอกาส เขาจะต้องลิ้มรสความงามของสตรีเลอเลิศผู้นี้ให้จงได้

แม้จะรู้ดีว่าเสินเทียนจวินแห่งตระกูลเสินนั้น เขายังมิกล้าตอแย

แต่ใช่ว่าผู้บรรลุเทียนเหรินจะไร้จุดอ่อนเสียเมื่อไหร่

หากเขาแอบย่องเข้าไปในจวนเสิน ลักพาตัวนางออกมาโดยไม่มีใครล่วงรู้ ต่อให้เสินเทียนจวินเก่งกาจเพียงใด ก็ไร้ประโยชน์

ยิ่งคิดก็ยิ่งใจเต้นระรัว ลู่จ่างเค่อเริ่มวางแผนอย่างลับๆ

มิใช่แค่ท่านหญิงเสินปี้เท่านั้น เหล่าสตรีที่กำลังจะถูกประกาศรายชื่อในทำเนียบโฉมงามต้าหมิงก็ล้วนเป็นเป้าหมายล่าเหยื่อของเขาทั้งสิ้น

คิดถึงตรงนี้ ลู่จ่างเค่อก็เริ่มคันไม้คันมือ อดใจแทบไม่ไหว

...

ขณะเดียวกัน

“ทำเนียบเทพกระบี่แห่งต้าหมิง อันดับที่เจ็ด ได้แก่... มู่เต้าหลิน แห่งวัดบู้ตึ้ง ราชวงศ์หมิง!”

กู้ชิงหยวนประกาศเสียงกังวาน

“มู่เต้าหลิน อยู่ในขั้นเทียนเหรินระดับต้น ผู้เป็นปรมาจารย์สูงสุดของวัดบู้ตึ้งในราชวงศ์หมิง”

“ท่านมีคุณธรรมสูงส่ง เป็นที่ยกย่องนับถือในหมู่ยุทธจักร สหายมากมาย ท่านเคยลั่นวาจาว่า ‘หมากล้อมข้าเป็นหนึ่ง กวีสุราเป็นสอง กระบี่เป็นสาม’”

“หลายคนได้ยินเช่นนี้จึงคิดว่า วิชากระบี่ของท่านคงธรรมดา...”

“แต่ความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่!”

“มู่เต้าหลินนั้น ทั้งฝีมือกระบี่ วิชาตัวเบา และพลังภายใน ล้วนแล้วแต่ลึกล้ำไร้เทียมทาน”

“ที่เขากล่าวเช่นนั้น ก็เพื่อปิดบังตัวเอง มิให้คนจับตาเท่านั้น”

“ภายนอกดูเหมือนใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา ไม่ยึดถือกฎเกณฑ์ แต่แท้จริงแล้วกลับเฉียบคม โหดเหี้ยม เย่อหยิ่ง และเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน”

“เจ้าของสมญา ‘จอมดาบโลหิต’ เจ้าสำนักอารามภูตตะวันตกแท้จริงก็คือมู่เต้าหลินนั่นเอง!”

“และการที่มู่เต้าหลินก่อตั้งอารามภูตตะวันตก ก็เพื่อวางแผน ‘ปฏิบัติการอสนีบาต’ ใช้กำลังเข้ายึดวัดบู้ตึ้ง แย่งชิงตำแหน่งจ้าวยุทธจักร!”

ทันทีที่กู้ชิงหยวนกล่าวจบ เหล่าผู้คนในโรงเตี๊ยมต่างตะลึงงัน

“อะไรนะ?! มู่เต้าหลินคือจอมดาบโลหิตแห่งอารามภูตตะวันตก? ซ่อนตัวเนียนเกินไปแล้ว!”

“สหาย อารามภูตตะวันตกคือที่ใด?”

“อารามภูตตะวันตกน่ะ เป็นแหล่งซ่องสุมเหล่าร้าย ศูนย์รวมอาชญากรทั่วหล้า คนในนั้นล้วนแต่ชั่วร้ายไร้เทียมทาน!”

“โอ้โห! ไม่น่าเชื่อว่าวัดบู้ตึ้งซึ่งเป็นสำนักคุณธรรม จะมีปรมาจารย์อันดับหนึ่งเป็นถึงหัวหน้าอธรรม คอยให้ที่พักพิงแก่เหล่าร้าย!”

“อีกหนึ่งจอมปลอมจิตใจต่ำ!”

“...”

ขณะนั้นเองลู่เสี่ยวเฟิงถึงกับตกตะลึงจนพูดไม่ออก

เขาเดินทางหามิตรสหายมากมาย มู่เต้าหลินก็เป็นหนึ่งในนั้น

แต่ที่ผ่านมากลับไม่เคยรู้เลยว่าฝีมือของอีกฝ่ายสูงส่งถึงเพียงนี้

ทั้งที่ดูเหมือนเป็นเฒ่าใจดีใจเย็น แต่ที่แท้กลับแสร้งสร้างภาพทั้งสิ้น

เดี๋ยวก่อน...

ผิดปกติแล้ว!

ลู่เสี่ยวเฟิงเริ่มสังเกตเห็นบางอย่าง

เขาลุกขึ้นคารวะแล้วถามว่า

“คุณชายอี๋ฮวา ข้ามีเรื่องสงสัย...”

“เมื่อครั้งอาจารย์ของมู่เต้าหลินสิ้น ท่านมู่ก็มีสิทธิ์ขึ้นเป็นจ้าววัดบู้ตึ้งอยู่แล้ว แต่กลับยอมถอยเสียเอง ยกตำแหน่งให้ศิษย์น้องเม่ยจินเหริน”

“หากมู่เต้าหลินอยากเป็นเจ้าสำนัก ทำไมแต่แรกถึงไม่รับตำแหน่ง แต่กลับมาวางแผนแย่งชิงเอาทีหลัง?”

กู้ชิงหยวนส่ายหน้า “ที่ว่ามู่เต้าหลินยอมสละตำแหน่งเจ้าสำนักนั้น แท้จริงไม่ใช่ความสมัครใจ...”

“แต่เป็นเพราะจนตรอก จำต้องถอย”

“วัดบู้ตึ้งเพื่อปกปิดความเสื่อมเสีย จึงประกาศเช่นนั้นต่อสาธารณะ”

จนตรอก จำต้องถอย?

ปกปิดความเสื่อมเสีย?

เหล่าผู้ฟังต่างตั้งใจฟัง รู้ว่ากำลังจะได้ล้วงความลับครั้งใหญ่

...

กู้ชิงหยวนไม่อ้อมค้อม เปิดเผยอดีตอันดำมืดทันที

“ทุกคนคงทราบดีว่า วัดบู้ตึ้งแห่งต้าหมิงต่างจากสาขาราชวงศ์หยวน ข้อปฏิบัติสำคัญคือห้ามมีครอบครัว”

“แต่มู่เต้าหลินในอดีต กลับลอบมีสัมพันธ์กับญาติสาวเสินซันเหนียงจนมีบุตรสาวชื่อ ‘เย่เสวี่ย’”

“หากมู่เต้าหลินต้องการเป็นเจ้าสำนัก ก็ต้องปกปิดความผิดร้ายแรงนี้เอาไว้”

“เขาจึงคิดหาวิธี!”

“ไปขอร้องศิษย์เอกเย่หลิงเฟิงให้แต่งงานกับเสินซันเหนียง”

“แน่นอน ทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตา จุดประสงค์ก็เพื่อบังสายตาผู้คน”

“เย่หลิงเฟิงจึงเป็นเพียงสามีในนาม และรับหน้าที่เลี้ยงดูบุตรสาวแทนมู่เต้าหลิน”

“แม้จะดูเหลือเชื่อ แต่เย่หลิงเฟิงก็ยอมรับเงื่อนไขนี้”

“เขาจึงถูกขับออกจากวัดบู้ตึ้ง”

“แต่ความลับไม่มีในโลก เรื่องนี้ก็ถูกเจ้าสำนักในขณะนั้นพบเข้า”

“เจ้าสำนักมิได้เปิดเผยเรื่องอื้อฉาวนี้ แต่แจ้งให้มู่เต้าหลินรู้ว่าตนล่วงรู้แล้ว”

“มู่เต้าหลินจึงถอยทัพอย่างสงบ แสร้งทำใจดีแบ่งตำแหน่งให้ศิษย์น้องเม่ยจินเหริน”

“หลังจากนั้น มู่เต้าหลินก็ออกท่องเที่ยว ปลีกวิเวกจากยุทธภพ”

“เสินซันเหนียงต้องอยู่ลำพังในจวนหญิงหลายปี จนสุดท้ายทนต่อความเปล่าเปลี่ยวไม่ได้ จึงได้สมรสกับเย่หลิงเฟิงอย่างแท้จริง และมีบุตรสาวอีกคนชื่อ ‘เย่หลิง’”

“ครั้นมู่เต้าหลินกลับมา พอรู้ความจริงก็เดือดดาล ฆ่าเย่หลิงเฟิงกับเสินซันเหนียงทั้งคู่”

“บังเอิญในเวลานั้น เม่ยจินเหรินสิ้นชีวิต วัดบู้ตึ้งต้องเลือกเจ้าสำนักคนใหม่”

“คนที่มู่เต้าหลินฝากความหวังไว้คือสือเฮ่อ เดิมทีเป็นตัวเต็ง แต่สุดท้ายตำแหน่งก็ตกเป็นของสือเอี้ยน”

“เหตุผลที่สือเฮ่อหลุดจากตำแหน่ง ก็เหมือนกับเหตุการณ์ของมู่เต้าหลินในอดีตทุกประการ!”

“เมื่อความหวังพังทลาย ถูกหยามเกียรติถึงสองชั้น มู่เต้าหลินจึงเริ่มเคียดแค้นวัดบู้ตึ้ง”

“เขาเปลี่ยนชื่อเป็น ‘จอมดาบโลหิต’ จับมือกับสือเฮ่อและพวก ก่อตั้งอารามภูตตะวันตก รวบรวมเหล่าคนสิ้นหนทางทั่วแผ่นดิน”

“เหตุใดจึงเรียก ‘อารามภูตตะวันตก’?”

“มีความหมายสามประการ!”

“หนึ่ง—ผู้คนกว่าครึ่งในอารามนี้ต้องผ่านพิธี ‘ตายหลอก’ ถือว่าตายจากโลกเดิมไปแล้ว ย่อมเป็นดั่งภูตผี”

“สอง—คนในอารามส่วนมากก่อกรรมหนักหนาสาหัส จนมิอาจนับว่าเป็นมนุษย์ ไม่อาจเปิดเผยตัว เปรียบประดุจภูตผีในเงามืด”

“สาม—เหล่าภูตผีรวมพลังกัน กลายเป็นอำนาจใหม่ซ่อนเร้น มีเป้าหมายดำมืด การกระทำลึกลับปานภูตผี”

“แผนการ ‘ปฏิบัติการอสนีบาต’ ที่พวกเขาวางไว้ ก็คือค่อยๆ สังหารเหล่าผู้มีสิทธิ์สืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักทีละคน จากนั้นจึงฆ่าสือเอี้ยนเจ้าสำนักคนปัจจุบัน”

“เช่นนี้แล้ว มู่เต้าหลินก็จะสามารถขึ้นครองบัลลังก์เจ้าสำนักได้อย่างไร้ข้อครหา พร้อมกับทำลายหลักฐานความผิดของตนอย่างหมดจด!”