บทที่ 30: ไอ้แก่... แกนี่หนวกหูชะมัด!

..."สหายนักเรียน..."

โอซาวะ อิจิโร่ฉีกยิ้มกว้างเดินปรี่เข้ามาหาเจียงหลิน

ทั้งสองยืนห่างกันไม่ถึงหนึ่งเมตรครึ่ง

ด้วยความสูงไม่ถึง 160 เซนติเมตร ทำให้โอซาวะจำต้องแหงนหน้ามองเจียงหลินอย่างเสียไม่ได้

ทว่าต่อให้ในใจจะรู้สึกขัดเคืองเพียงใด โอซาวะ อิจิโร่ก็ไม่กล้าแสดงอาการเกรี้ยวกราดออกมา

ด้วยค่าความทนทานถึง 18 แต้ม ร่างกายของเจียงหลินจึงแผ่กลิ่นอายความแข็งแกร่งออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว เพียงแค่ยืนนิ่งๆ ก็สัมผัสได้ถึงรังสีของยอดฝีมือ

กลิ่นอายอันตรายนี้ทำให้โอซาวะ อิจิโร่ รวมถึงวาตานาเบะและพรรคพวกไม่กล้าบุ่มบ่ามลงมือในทันที

เมื่อสายตาของโอซาวะเหลือบไปเห็น 'ดาบถังเตา' ในมือเจียงหลินอีกครั้ง หัวใจของเขาก็กระตุกวูบ

ไม่ใช่แค่ร่างกายที่แข็งแกร่งจนน่าเหลือเชื่อ แต่ในมือยังถืออาวุธสังหารที่น่าพรั่นพรึงขนาดนั้น

ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกว่าสถานการณ์นี้ช่างรับมือยากเหลือเกิน

"สหายนักเรียน..."

ฉึก!

"อึก..." รอยยิ้มเหี่ยวย่นบนใบหน้าของโอซาวะ อิจิโร่แข็งค้างไปในทันที

ความเจ็บปวดแล่นพล่านขึ้นที่หน้าอก เลือดสดๆ เริ่มไหลทะลักออกมาจากมุมปากอย่างควบคุมไม่ได้

เมื่อก้มลงมองด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา...

เขาก็พบว่าอาวุธสังหารเล่มนั้นได้เสียบทะลุหน้าอกของเขาไปแล้ว

"พรูด... แค่กๆ... แก... ทำไม... อ๊ากกกก..."

โอซาวะ อิจิโร่มึนงงไปหมด เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมจู่ๆ เจียงหลินถึงลงมือฆ่าแกงกันดื้อๆ แบบนี้

เจียงหลินใช้นิ้วก้อยแคะหู พลางมองโอซาวะ อิจิโร่ที่กำลังครวญครางด้วยสายตาเย็นชา

"ไอ้แก่... แกนี่หนวกหูชิบเป๋ง!"

พูดจบ เขาก็กระชากดาบถังเตาออกทันที

เพียงแค่สะบัดข้อมือเบาๆ

เลือดสีแดงฉานก็สาดกระเซ็นไปติดผนัง

โอซาวะ อิจิโร่กระอักเลือดออกมาคำโต ขาแข้งอ่อนแรงจนทรงตัวไม่อยู่ ร่างร่วงผล็อยหน้าฟาดพื้น ชักกระตุกอย่างรุนแรง

วาตานาเบะและอีกสองคนได้สติกลับมาทันที จ้องมองเจียงหลินด้วยความตกตะลึงระคนโกรธแค้น

นัยน์ตาของฟุคาอิ ไอซ์เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เขาคำรามลั่น

"บากะ! ไอ้ชาวมังกรสารเลว กูจะฆ่ามึง!"

สิ้นเสียง เขาก็เงื้อกระบองไม้พุ่งเข้าใส่เจียงหลินอย่างบ้าคลั่ง

เจียงหลินเบ้ปากด้วยความดูแคลน ยกดาบขึ้นฟันสวนกลับไปทื่อๆ ไร้ซึ่งกระบวนท่าใดๆ

ทันทีที่เห็นดาบถังเตาฟาดลงมากลางกบาล ฟุคาอิ ไอซ์ที่กำลังพุ่งเข้ามาก็กลัวจนแทบฉี่ราด รีบยกกระบองไม้ขึ้นกันตามสัญชาตญาณ

ผลคือ... ฉับ!

ดวงตาของมันพลันว่างเปล่าในพริบตา!

เลือดพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ ร่างของฟุคาอิ ไอซ์ถูกผ่าแยกเป็นสองซีก ร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างไร้สภาพ

ซากุระและพวกผู้หญิงกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

"กริ๊ดดดดด..."

"บากะยาโร! ไอ้คนประเทศมังกรสมควรตาย แกกล้าฆ่าฟุคาอิคุร! กูจะฆ่ามึง! ไปตายซะ!"

ใบหน้าของอุเมคาวะ โคคุซีดเผือด

เขาเรียนรู้จากความผิดพลาดของฟุคาอิ ไอซ์ จึงไม่วิ่งทะเล่อทะล่าเป็นเส้นตรง แต่กลับวิ่งซิกแซกซ้ายขวาหลอกล่อ

เมื่อเข้าประชิดตัวเจียงหลินได้

อุเมคาวะ โคคุก็ย่อตัวลงทันที หวดกระบองเล็งไปที่ข้อมือของเจียงหลินอย่างแรง

เจียงหลินตัวสูงเกินไป... เดิมทีมันกะจะตีหัวให้ตายในทีเดียว

แต่พอเข้ามาใกล้ถึงรู้ว่ามันยากเกินไป

จึงเปลี่ยนเป้าหมายเป็นการปลดอาวุธเจียงหลินแทน

ขอแค่แย่งดาบถังเตามาได้ มันมั่นใจว่าด้วย 'วิชาดาบอิไอ' ของมัน จะสามารถฟันคอเจียงหลินขาดได้ในดาบเดียว

ทว่า... ในขณะที่รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมเพิ่งจะปรากฏบนใบหน้าของอุเมคาวะ โคคุ

มือของเจียงหลินกลับไวกว่า แดตบสวนลงมาราวกับสายฟ้าฟาด ก่อนที่กระบองจะทันได้สัมผัสตัว

เพี๊ยะ! เสียงปะทะดังสนั่น

ตามมาด้วยเสียงกระดูกลั่น กร๊อบ!

แก้มของอุเมคาวะ โคคุยุบลงไปทันที คอของมันหมุนติ้ว 360 องศาราวกับเกลียวขนมโปเต้

ร่างทั้งร่างกระเด็นปลิวไปเหมือนลูกปืนใหญ่

"พ่นภาษาต่างดาวอะไรกันหนวกหูชะมัด!" เจียงหลินสะบัดมือด้วยความรังเกียจ ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างดูแคลน

ทันใดนั้นเอง!

ปัง!

เสียงปืนดังกึกก้อง

เจียงหลินก้มลงมองหน้าอกตัวเองด้วยความตกใจ... วาตานาเบะถือปืนพกอยู่ในมือ?

"เชี่ยเอ๊ย มีของร้อนด้วยเหรอวะเนี่ย?"

ต่างจากเจียงหลินที่แค่ตกใจ วาตานาเบะกลับเบิกตาโพลงด้วยความหวาดผวา

กระสุนที่เขายิงออกไป ฝังคาอยู่ที่หน้าอกของเจียงหลิน!

มันตะโกนลั่นด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "บากะ! แกมันตัวอะไรกันแน่?!"

"ตัวอะไรพ่องมึงสิ!" เจียงหลินไม่คิดจริงๆ ว่าอีกฝ่ายจะมีปืน นี่มันเรื่องตลกร้ายชัดๆ!

โชคดีที่เขาใส่ 'เกราะอก' เอาไว้

ไม่อย่างนั้น... ต่อให้มีค่าความทนทาน 18 แต้ม ก็ไม่รู้ว่าจะรับกระสุนไหวหรือเปล่า!

แม่งเอ๊ย!

ประมาทเกินไปแล้วเรา!

เจียงหลินอดด่าตัวเองในใจไม่ได้ 'เวรเอ๊ย วันหลังจะประมาทแบบนี้ไม่ได้แล้ว ขืนมาตายน้ำตื้นแบบโง่ๆ นี่ขายขี้หน้าแย่!'

เจียงหลินแคะหัวกระสุนออกจากเกราะอก ถลึงตาจ้องวาตานาเบะจนแทบถลน

"ไอ้ลูกหมาเอ๊ย... วาตานาเบะใช่ไหม? ได้ วันนี้ป๋าจะสงเคราะห์ให้แกรู้ซึ้งถึงคำว่า 'มนุษย์ตอไม้'!"

เมื่อเห็นสายตาอำมหิตของเจียงหลิน วาตานาเบะก็ถอยกรูดด้วยความกลัว "แก... อย่าเข้ามานะ! ฉันคือ วาตานาเบะ โนะเอ็กซ์! จักรพรรดิญี่ปุ่นเป็นลุงของฉันนะ! ถ้าแกฆ่าฉัน แกก็ไม่รอดเหมือนกัน!"

"เหอะ ช่างหัวจักรพรรดิสิ ต่อให้แม่จักรพรรดิโผล่มา วันนี้บิดาก็จะสับแกเป็นชิ้นๆ!"

"ไม่นะ~~! ทำแบบนี้ไม่ได้นะ! คนประเทศมังกรอย่างพวกแกต้องใจกว้างรักสงบไม่ใช่เหรอ? ฉันยอมแพ้! ฉันยอมแพ้แล้ว! อย่าฆ่าฉันเลยนะ!"

"ฮ่าๆๆๆ... เสียใจด้วยว่ะ พอดีฉันเป็นคนใจแคบ!"

"แก... อย่าเข้ามานะ ไม่งั้น... ไม่งั้นฉันยิงจริงๆ ด้วย!"

"คิก คิก คิก ยิงสิวะ! ยิงมาอีกสักนัดให้ป๋าดูหน่อยสิ ไอ้สวะ!"

"อ๊ากกก... ไปตายซะ ตายซะ ตายซะ..."

ปัง ปัง ปัง...

ดวงตาของเจียงหลินเบิกกว้าง

แม้จะยังมองไม่เห็นวิถีกระสุน แต่เขามองเห็นจังหวะเหนี่ยวไกและทิศทางปากกระบอกปืนของวาตานาเบะได้อย่างชัดเจน

"หลบ หลบ หลบ..."

"ฮ่าๆๆ... กระสุนหมดแล้วเหรอ? บอกตามตรงนะ ป๋ายังสนุกไม่พอเลย!"

"น่าเสียดาย ในเมื่อกระสุนหมดแล้ว... ก็ถึงตาป๋าบ้างล่ะนะ!"

ครืด... ครืด...

เสียงปลายดาบถังเตาลากครูดไปกับพื้นคอนกรีต บาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของวาตานาเบะ

มองดูเจียงหลินที่แสยะยิ้มกว้างเดินย่างสามขุมเข้ามา วาตานาเบะกรีดร้องลั่น นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความกลัว

"อ๊ากกกก ไอ้คนประเทศมังกรบัดซบ!"

"ทำไม? ทำไมแกไม่ปล่อยฉันไป... ไม่ ฉันตายไม่ได้! ในอนาคตฉันจะต้องเป็นยอดฝีมือผู้ไร้เทียมทาน! ฉันจะมาตายด้วยน้ำมือคนประเทศมังกรชั้นต่ำอย่างแกได้ยังไง?!"

ฉึก!

เสียงกรีดร้องของวาตานาเบะขาดห้วงไปทันที เขาก้มลงมองด้วยความตกตะลึง

ภาพที่เห็นคือสีแดงฉานบาดตา

แขนซ้ายของเขาหายไป... เหลือเพียงเลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา

ชั่วพริบตา วาตานาเบะช็อกจนทำอะไรไม่ถูก!

ยังไม่ทันจะได้ตอบสนอง มือของเจียงหลินก็ขยับวูบไวดั่งสายฟ้า ตามมาด้วยเสียง ฉับ ฉับ อีกสองครั้ง

ดาบหนึ่งตัดแขน อีกดาบตัดขาทั้งสองข้าง... ขาดสะบั้นถึงโคน

ตุบ!

"อ๊ากกกกกกก..."

ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้วาตานาเบะกรีดร้องโหยหวนราวกับสัตว์ป่าถูกเชือด