บทที่ 21 : เป็นแค่ของเล่นมันผิดตรงไหนฮะ?

...ดวงตาของเจียงหลินเป็นประกายวาวโรจน์ขณะมองลงไปที่ฝูงซอมบี้เบื้องล่าง หลังจากอิ่มหนำสำราญ เขาก็แทบอดใจไม่ไหวที่จะลงไปตะลุยฟันพวกมันให้ราบคาบ

ทว่าเขาก็รีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไป

ขืนลงไปจริง ๆ คงไม่ได้กลับขึ้นมาแน่... เสียงกรีดร้องโหยหวนเมื่อครู่ และเสียงคำรามลั่นสั่นประสาทนั้นดังก้องไปทั้งตึก

ถึงจะอยู่ข้างบน แต่เขาก็ได้ยินชัดเต็มสองหู

ตอนนั้นอวี่ตานตานตกใจแทบฉี่ราด

เจียงหลินรู้สึกคุ้นหูเสียงกรีดร้องนั้นอย่างบอกไม่ถูก ตอนแรกเขานึกไม่ออก แต่ตอนนี้เขานึกออกแล้ว

กู่ตงเสวี่ย!

ยัยผู้หญิงประสาทเสียที่จู่ ๆ ก็อยากมาเป็นแฟนเขาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยคนนั้น!

ส่วนเจ้าของเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัว คงเป็นบอสประจำตึกนี้ ไม่ต่างจากเจ้า 'ซอมบี้ลูกชิ้นยักษ์' ที่ตึกฝั่งตรงข้าม

"ข้างล่างเหรอ?"

ฟังจากเสียงแล้ว น่าจะอยู่ต่ำลงไปสักสามถึงห้าชั้น

ไม่รู้ว่ามันขึ้นมาหรือยัง

เจียงหลินชะโงกหน้าลงไปดู แต่ก็ไม่พบความผิดปกติอะไร จึงลองแหงนหน้ามองขึ้นไปข้างบนบ้าง

"นายทำอะไรน่ะ?" อวี่ตานตานนั่งเท้าคางมองเจียงหลินด้วยความสงสัย

เดิมทีเธอวางแผนจะใช้ความสัมพันธ์ลึกซึ้งมัดใจเจียงหลิน ให้เขามาเป็นบอดี้การ์ดฟรี เป็นคนคุ้มกัน และเป็นทาสคอยหาข้าวหาน้ำให้

แต่ที่น่าโมโหก็คือ... เจียงหลินมันเป็นไอ้สารเลวขนานแท้

พอดึงกางเกงขึ้นปุ๊บ ก็เปลี่ยนเป็นคนเย็นชาจำหน้าเธอไม่ได้ซะงั้น!

เธออุตส่าห์แอบหวังลึก ๆ ว่าด้วยความสวยและรูปร่างของเธอ อย่างน้อยก็น่าจะทำให้เจียงหลินใจอ่อนลงบ้าง

อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะแบ่งอาหารให้เธอกินเพิ่มอีกหน่อย!

ผลลัพธ์คือ... ได้ช็อกโกแลตแค่ชิ้นเดียวเหมือนเดิม ไม่ยอมเพิ่มให้แม้แต่นิดเดียว

น่าโมโหจริง ๆ!

เจียงหลินละสายตากลับมามองอวี่ตานตาน หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หยิบมีดสั้นสองเล่มออกมาจากกระเป๋า

"เห็นแก่ที่เธอทุ่มเทแรงกายเมื่อกี้ เอาไอ้นี่ไป!"

อวี่ตานตานรีบคว้ามาทันที

มีดสั้นดูประณีตสวยงาม แต่น่าเสียดายที่สั้นไปหน่อย... รวมด้ามแล้วยาวแค่ห้าสิบเซนติเมตรเท่านั้น

แต่ถ้าเทียบกับกระบองเขี้ยวหมาป่าอันเทอะทะก่อนหน้านี้ เจ้านี่พกพาสะดวกกว่าเยอะ

ติดอยู่แค่ว่า ถ้าเอาไปสู้ตายกับซอมบี้คงลำบากน่าดู... อวี่ตานตานมองเจียงหลินอย่างระแวง "ทำไมจู่ ๆ ถึงใจป้ำขึ้นมาล่ะ? คิดจะทำเรื่องไม่ดีอีกแล้วใช่ไหม?"

"หึ จำเป็นด้วยเหรอ? ถ้าฉันอยากทำจริง ๆ เธอมีปัญญาขัดขืนหรือไง?"

"นาย... ไอ้คนบ้า!"

"เอาล่ะ เห็นแก่ที่เธอให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ฉันจะบอกเคล็ดลับให้ การฆ่าซอมบี้ง่ายนิดเดียว แค่แทงมีดเข้าไปในตามัน!"

"มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ไง... ฉันเป็นผู้หญิงนะ ไม่ใช่ควายถึกอย่างนาย!" อวี่ตานตานอดบ่นอุบอิบไม่ได้

"หึ~ ซอมบี้มันไม่สนหรอกว่าเธอเป็นผู้หญิง ตรงกันข้าม ผู้หญิงยิ่งเนื้อหอมน่าอร่อยสำหรับพวกมันซะอีก!"

"..."

"ขอแค่เธอกับเฉินซือซวนรู้จักใช้สมองและร่วมมือกันดี ๆ การฆ่าซอมบี้เลเวลต่ำไม่กี่ตัวไม่ใช่ปัญหาหรอก!"

"นายก็ช่วยพาฉันเก็บเลเวลหน่อยไม่ได้เหรอ?" อวี่ตานตานคว้ามือเจียงหลินมาแนบหน้าอก ทำท่าออดอ้อนน่ารัก "พี่ชายสุดหล่อ ช่วยพาฉันเวลหน่อยน้า! ฉันจะเป็นเด็กดี จะยอมทำตามที่นายบอกทุกอย่างเลย!"

"ถ้าอยากให้พาเวล ก็ย่อมได้ แต่... ฉันไม่พา 'ของเล่น' ไปเวลหรอกนะ เข้าใจตรงกันนะ!"

"เชอะ! เป็นแค่ของเล่นมันผิดตรงไหนฮะ? ของเล่นให้นายกินก็ได้ ให้นายนอนกอดก็ได้ สร้างความสุขให้นายก็ได้ แต่นายกลับมาดูถูกฉันเนี่ยนะ? ไอ้คนสารเลว!"

"สัสเอ๊ย! เห็นฉันเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวฟรีตลอด ๒๔ ชั่วโมงหรือไง?"

เจียงหลินถลึงตาใส่อวี่ตานตานอย่างรำคาญ "ของเล่น!! ก้มดูข้างล่างนั่นซะ!"

"คิดว่าซอมบี้พวกนั้นมันจะเดินเล่นอยู่ข้างล่างตลอดไปเหรอ? คิดว่าพวกมันจะไม่บุกขึ้นมาข้างบนหรือไง?"

"ในโลกนี้ ถ้าไม่มีความกล้าและใจไม่ถึง ความตายก็แค่เรื่องของเวลา!"

"ถ้าแค่ซอมบี้กาก ๆ ยังจัดการไม่ได้ ต่อให้ฉันพาเธอไปเวลจนตัน สุดท้ายเธอก็ต้องตายด้วยน้ำมือซอมบี้หรือคนอื่นอยู่ดี!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าเธอซิง ฉันคงไม่มานั่งพล่ามให้เสียเวลาหรอก!"

พูดจบ เจียงหลินก็หยิบ 'ยันต์ชำระล้าง' แปะลงบนหน้าผากอวี่ตานตาน

ถ้าอวี่ตานตานเป็นพวกสำส่อนหน้าไม่อาย เขาก็คงถือว่าเป็นแค่การแลกเปลี่ยน เสร็จกิจแล้วก็ทางใครทางมัน จะเป็นจะตายก็เรื่องของเธอ

แต่ใครจะคิดว่าเธอยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง!

เจียงหลินเลยไม่รังเกียจที่จะมอบสิทธิพิเศษเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้

ยังไงซะ... ของพวกนี้มันก็รกกระเป๋าอยู่แล้ว...

ทันใดนั้น อวี่ตานตานก็รู้สึกว่าคราบเหงื่อไคลเหนียวเหนอะหนะตามตัว... หายวับไปกับตา

เธออ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"เชี่ย นี่มันอะไรเนี่ย? มหัศจรรย์ชะมัด! รู้สึกเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ สดชื่นไปทั้งตัว สบายตัวสุด ๆ!"

เจียงหลินเมินเฉยต่ออาการตื่นเต้นของอวี่ตานตาน แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง เขาพักมานานพอแล้ว ได้เวลาออกล่ามอนสเตอร์อัปเลเวลสักที

เห็นดังนั้น อวี่ตานตานก็อดเบะปากไม่ได้ "คนใจดำ!"

แม้จะยอมรับว่าสิ่งที่เจียงหลินพูดมีเหตุผล แต่เธอก็ยังโกรธอยู่ดี!

เธอชูกำปั้นเล็ก ๆ ทำท่าชกไล่หลังเจียงหลินไปสองสามที ถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

หลังจากฟึดฟัดอยู่ครู่หนึ่ง

ในที่สุดเธอก็ลากสังขารเดินโซเซกลับเข้าห้องอย่างช้า ๆ

ใบหน้าสวยซีดเผือดเล็กน้อย เธอกัดฟันด่าทอเจียงหลินในใจเป็นร้อยรอบ

"ไอ้บ้าเอ๊ย รอเดี๋ยวสิ..."

เจียงหลินเปิดประตูชะโงกดูข้างนอก ไม่เห็นร่องรอยซอมบี้

พอหันกลับมา

เห็นอวี่ตานตานเดินขาสั่นพั่บ ๆ ทีละก้าว เขาก็อดขำไม่ได้

"ยังจะมาหัวเราะอีก!" อวี่ตานตานหน้าอกกระเพื่อมด้วยความโมโห

ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงหลิน เธอจะมีสภาพดูไม่จืดแบบนี้ไหม?

"ไปลงนรกซะ!"

"แม่ง ผู้หญิงนี่เรื่องมากชะมัด!"

เจียงหลินก้าวเข้าไป รวบเอวอวี่ตานตานหนีบไว้ข้างตัวด้วยมือเดียว แล้วเดินดุ่ม ๆ ออกไป

"นาย... เฮ้... ไอ้บ้า เบา ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง!"

อวี่ตานตานทุบแขนเจียงหลินด้วยความโมโห

'ก๊อก ก๊อก ก๊อก'

เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น

อวี่ตานตานก็เงียบกริบทันที ครู่ต่อมา เฉินซือซวนก็มาเปิดประตู

เจียงหลินโยนอวี่ตานตานใส่เฉินซือซวนอย่างไม่ไยดี แล้วหันหลังเดินกลับไปทางโถงทางเดิน

อวี่ตานตานจ้องมองแผ่นหลังเย็นชาของเจียงหลินด้วยความโกรธระคนเจ็บใจ กัดฟันกรอด

"ไอ้คนสารเลว!"

เฉินซือซวนประคองเธอไว้ พลางบ่นอย่างระอา "ปากก็ด่าเขาว่าสารเลว แต่ตัวเองก็เอาตัวไปประเคนให้เขาถึงที่ ไม่เรียกว่าง่ายแล้วจะเรียกว่าอะไร?"

หน้าอวี่ตานตานแดงก่ำทันที เธอเชิดหน้าเถียงเสียงแข็ง

"บ้าสิ ฉัน... ที่ฉันทำไป... ก็เพื่อเธอไม่ใช่หรือไง..."

"แง... ฉันโดนไอ้สารเลวนั่นรังแกจนยับเยินขนาดนี้ เธอยังจะมาซ้ำเติมกันอีกเหรอ? เจ็บใจชะมัด!"

เฉินซือซวนเบะปาก "เจ็บใจจริงดิ? ฉันว่าเจ็บที่อื่นมากกว่ามั้ง!"

พูดจบ เธอก็กวาดตามองอวี่ตานตานหัวจรดเท้าด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

จ้องจนอวี่ตานตานหน้าแดงเหมือนเลือด อวี่ตานตานทนไม่ไหวปิดประตูกระแทกใส่หน้าดังปัง

เฉินซือซวนสะดุ้งโหยง

"เชี่ย ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย... เสียงดังขนาดนี้ เดี๋ยวซอมบี้ก็แห่กันมาหรอก? ไอ้สารเลวของเธอยังอยู่ข้างนอกนะ ไม่กลัวเขาเอาคืนหรือไง!"

"ไปตายซะ! ไม่มีคราวหน้าแล้วย่ะ!"