บทที่ 16 : ฉันไม่ได้ขอให้นายทนสักหน่อย

"หลีกไปนะ ฉันจะเข้าไป!"

อวี่ตานตานฮึดฮัดอย่างหัวเสีย เธอย่อตัวลงพยายามจะมุดลอดใต้แขนของเจียงหลินเข้าไปในห้อง

แน่นอนว่าเจียงหลินไม่ยอม เขาใช้ร่างกายขวางทางไว้ทันที

ขืนปล่อยให้ยัยนี่เข้าไป มีหวังได้ปั่นป่วนกันยกใหญ่แน่

อวี่ตานตานไม่คิดว่าเจียงหลินจะขวางเธอจริง ๆ จนเธอชนเข้ากับตัวเขาเต็มเปา

เธอรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเป็นที่สุด

ตอนอยู่โรงเรียน เธอคือดาวห้องระดับท็อป ไปไหนมาไหนมีแต่หนุ่ม ๆ คอยเอาอกเอาใจ

แต่ดูตอนนี้สิ นอกจากจะต้องมากินของเหลือเดนจากเจียงหลินแล้ว เขายังไม่ยอมให้เธอผ่านประตูเข้าไปอีก

"ไอ้บ้า หลีกไปนะ ฉันจะเข้าไป!"

อวี่ตานตานถลันตัวเข้าใส่ เบียดเสียดร่างกายแนบชิดกับเจียงหลิน พยายามจะแทรกตัวผ่านช่องประตูเข้าไปให้ได้

"ซี้ด!"

เจียงหลินเผลอสูดปากด้วยความเสียวซ่าน

"เชี่ย ยัยนี่คิดจะทำอะไรเนี่ย?"

เดิมทีในหัวเขามีแต่เรื่องฆ่าซอมบี้อัปเลเวล ไม่เหลือที่ว่างให้คิดเรื่องพรรค์อย่างว่า

แต่พออวี่ตานตานมาเบียดแนบชิดแบบนี้ จิตใจของเจียงหลินก็เริ่มเตลิดเปิดเปิง

"หลีกไปสิ ฉันจะเข้าไป!"

"เข้ากับผีน่ะสิ นี่ห้องฉันนะเว้ย!"

เจียงหลินยืนตระหง่านดุจกำแพงเหล็ก ปิดตายทุกช่องทางไม่ให้อวี่ตานตานเล็ดลอดไปได้

แต่สิ่งที่ทำให้มุมปากเจียงหลินกระตุกก็คือ... อวี่ตานตานดูจะมุ่งมั่นที่จะเข้าห้องให้ได้ โดยไม่สนใจสิ่งใด เธอยังคงเบียดตัวเข้าหาเขาไม่หยุด

เรือนร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นของหญิงสาวทำเอาหนังตาเจียงหลินกระตุกยิก ๆ ไฟราคะในใจเริ่มลุกโชน

บ้าเอ๊ย!

ยัยนี่จงใจยั่วกันหรือเปล่า?!

จะใช้แผนสาวงามงั้นสิ?

คิดว่าฉันเป็นพระอิฐพระปูนหรือไงวะ?!

ประกายอันตรายวาบผ่านดวงตาของเจียงหลิน

ไม่ว่าจะเป็นผลพวงจากค่าความแกร่งที่พุ่งสูงขึ้น หรืออารมณ์ด้านลบจากการฆ่าฟันซอมบี้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ตอนนี้เจียงหลินคือถังดินระเบิดดี ๆ นี่เอง

ถ้าไม่มีอะไรมากระตุ้นก็ยังพอทนไหว

แต่ถ้าจุดไฟขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็ยากจะดับลงได้ง่าย ๆ!

เจียงหลินสูดหายใจลึก

เขายิ้มกริ่ม ค่อย ๆ เอียงตัวเปิดช่องว่างให้เล็กน้อย

ดวงตาของอวี่ตานตานเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอยืดคอพยายามจะมุดเข้าไปในห้อง

หลังจากเบียดเสียดจนหอบแฮ่ก ในที่สุดเธอก็แทรกตัวเข้ามาได้สำเร็จ

เดิมทีเธอกะจะร้อง 'เย้' ฉลองชัยชนะที่เอาชนะเจียงหลินได้

แต่พอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นเจียงหลินมองมาด้วยสายตากรุ้มกริ่ม

ทันใดนั้น อวี่ตานตานก็ได้สติ

นี่มันชัยชนะที่ไหนกัน... เธอโดนเอาเปรียบชัด ๆ... ใบหน้าสวยหวานแดงซ่าน เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ถลึงตามองค้อนเจียงหลินวงใหญ่

"นายมันน่ารำคาญที่สุด!"

เจียงหลินยักไหล่ ปิดประตู แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา โซ้ยบะหมี่ไก่งวงต่ออย่างเงียบ ๆ

"อึก..." อวี่ตานตานพูดไม่ออก เหมือนชกเข้าใส่ปุยนุ่น ความรู้สึกพ่ายแพ้ถาโถมเข้ามาอย่างบอกไม่ถูก

เธอแตะใบหน้าตัวเอง แล้วรีบหยิบมือถือขึ้นมาส่องกระจกดู

ในกล้อง ขอบตาเธอดำคล้ำ ผิวพรรณหมองคล้ำ ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อเซ็กซี่ตอนนี้กลับซีดเซียวและแห้งแตก...

"ฮือ ๆ ๆ... น่าเกลียดชะมัด ความผิดนายคนเดียวเลย ไอ้คนสารเลว!"

"พรวด... แค่ก แค่ก..." เจียงหลินที่กำลังซู๊ดเส้นบะหมี่สำลักจนหน้าเขียว เส้นบะหมี่สองเส้นพุ่งออกมาทางรูจมูก

"เชี่ยเอ๊ย!" หน้าเจียงหลินเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ

นี่มันบะหมี่ไก่งวงสูตรเผ็ดนรกแตกนะโว้ย!

ตายห่าแล้วกู!

กว่าจะเอาเส้นบะหมี่ออกจากจมูกได้เล่นเอาแย่ เจียงหลินรีบคว้าน้ำแร่มากรอกปากอย่างรวดเร็ว

อวี่ตานตานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลั้นไม่อยู่ ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ตัวสั่นงันงก

"นาย... ฮ่าฮ่าฮ่า ขำจะตายอยู่แล้ว กรรมตามสนอง กรรมติดจรวดชัด ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า..."

"ไสหัวไป~!" เจียงหลินสูดจมูกฟืดฟาด รู้สึกแสบร้อนในโพรงจมูกไม่หาย ถ้าไม่ใช่เพราะค่าความแกร่งที่สูงปรี๊ด ป่านนี้คงระบมไปอีกหลายวัน

"บ้าเอ๊ย ถ้ายังไม่หยุดหัวเราะ สาบานเลยว่าฉันจะจับเธอแก้ผ้าแล้วห้อยหัวตากแห้งที่ระเบียง!"

"กึก..."

เสียงหัวเราะของอวี่ตานตานเงียบกริบทันที ใบหน้าสวยแดงก่ำ เธอกัดฟันจ้องเจียงหลินเขม็ง

"นาย... นายไม่กล้าหรอก!"

"หึ นี่มันเกมวันสิ้นโลกนะ คิดว่ายังอยู่ในโลกความจริงที่มีกฎหมายคุ้มครองหัวอยู่อีกหรือไง?"

"..."

"ที่นี่ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ผู้อ่อนแอคือเหยื่อ ต่อให้ฉันปลุกปล้ำเธอตอนนี้ เธอจะทำอะไรได้นอกจากร้องกรี๊ด? ที่ฉันยังไม่ทำ เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนเก่าหรอกนะ ไม่งั้นล่ะก็ หึหึ... เพราะงั้น ก่อนที่ฉันจะกลายร่างเป็นสัตว์ป่า ไสหัวไปซะ!"

อวี่ตานตานเลียริมฝีปากที่แห้งผาก เบือนหน้าหนีเล็กน้อย แล้วพึมพำเสียงเบา

"ฉันไม่ได้ขอให้นายทนสักหน่อย ถ้าแน่จริงก็เข้ามาสิ!"

ร่างกายของเจียงหลินแข็งทื่อ เขาโยนบะหมี่ไก่งวงทิ้งไปข้าง ๆ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

หัวใจของอวี่ตานตานสั่นระรัว

ยิ่งเจียงหลินก้าวเข้ามาใกล้ หัวใจเธอก็ยิ่งเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก

แต่เธอก็ยังยืนหยัดอยู่ที่เดิม ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

เจียงหลินก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้าอวี่ตานตาน ร่างกายของทั้งสองแทบจะแนบชิดกัน เขาก้มลงมองเธอ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"แม่สาวน้อย เธอเรียกร้องความสนใจจากฉันได้สำเร็จแล้วนะ!"

"พรืด~" อวี่ตานตานกลั้นขำไม่อยู่ หัวเราะพลางเอื้อมมือไปตีอกเจียงหลิน "จะให้ฉันขำตายหรือไง? นึกว่าตัวเองเป็นท่านประธานจอมเผด็จการในละครน้ำเน่ารึไงคะ?!"

เจียงหลินคว้ามือเล็ก ๆ ของเธอไว้ "อ้าว งั้น... แม่สาวน้อย เธอกำลังเล่นกับไฟอยู่นะ!"

อวี่ตานตานพยายามดิ้นแต่ไม่หลุด เธอทำปากยื่นใส่ "เรื่องของฉัน!"

เจียงหลินยิ้มมุมปาก "เฮ้ ฉันมันคนเลวนะ ฉายา 'ชักดาบไร้ใจ' ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย ถ้าคิดจะใช้แผนนี้มัดใจให้ฉันเป็นบอดี้การ์ดฟรี ๆ ล่ะก็ ฝันไปเถอะ!"

"นาย..."

"เลิกเถียงกันได้แล้ว ตอนนี้ฉันมีทางเลือกให้สองทาง หนึ่ง ช็อกโกแลตหนึ่งชิ้น สอง ฟรี! เลือกมา!"

"อะไรนะ? ช็อกโกแลตหนึ่งชิ้น?"

"อื้อ!"

อวี่ตานตานโกรธจนลมออกหู "ฉันมีค่าแค่ช็อกโกแลตชิ้นเดียวเนี่ยนะ?"

"เยอะไปเหรอ?" เจียงหลินลูบคาง "งั้นครึ่งชิ้น?"

"ไปตายซะ! ยังมีความเป็นคนอยู่ไหม?! นี่มันดูถูกกันชัด ๆ! ปล่อยนะ ฉันจะฆ่านาย!"

"งั้นฟรี ปรบมือสานสัมพันธ์เพื่อความรัก?"

"..."

อวี่ตานตานตัวแข็งทื่อ

ฟ... ฟรีเหรอ?

เชี่ย!

จะบ้าเหรอ? ฟรีเนี่ยนะ... ถ้าเป็นก่อนข้ามมิติมา เธอก็อาจจะเก็บไปพิจารณา แต่ตอนนี้... เธอหิวโซจะตายอยู่แล้ว!

ขืนให้ฟรี ก็โง่บรมแล้ว!

สุดท้าย อวี่ตานตานกัดริมฝีปากแน่น พูดด้วยความอับอายระคนโกรธเคือง

"ชิ้นเดียวน้อยไป... ต้อง... ต้องสิบชิ้น แล้วฉันก็อยากได้ไก่ย่าง ชานม แล้วก็น้ำแร่อีกโหลนึงด้วย!"

มุมปากเจียงหลินกระตุก เขาเองยังไม่มีน้ำแร่ถึงโหลเลยด้วยซ้ำ ยัยนี่ฝันเฟื่องชะมัด

เขาตอบกลับอย่างหงุดหงิดทันที

"ไม่มีเว้ย ชิ้นเดียว จะเอาไม่เอา!"

"นาย..." อวี่ตานตานแทบจะอกแตกตาย

เธอหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห รัวกำปั้นทุบอกเจียงหลินไม่ยั้ง

"ไอ้คนหน้าด้าน ไอ้สารเลว! ชิ้นเดียวเนี่ยนะ? เห็นฉันเป็นตัวอะไร? ขนาดโสเภณียังไม่ถูกขนาดนี้เลย!"

"หึ โสเภณีเหรอ? อย่ามาตลกน่า โสเภณีตอนนี้ค่าตัวแค่บิสกิตครึ่งชิ้นก็หรูแล้ว!"

"ฉัน... นายจะกวนประสาทให้ฉันอกแตกตายเลยใช่ไหม!"

"สรุปจะเอาไม่เอา? ถ้าไม่เอา ฉันจะเริ่มล่ะนะ!!"

"เดี๋ยว... เดี๋ยวสิ!"

อวี่ตานตานรีบยกมือห้าม ทำหน้าตาน่าสงสารอ้อนวอน

"ชิ้นเดียวน้อยไปจริง ๆ นะ มันไม่อิ่มหรอก นายทนดูฉันหิวได้ลงคอเหรอ?"

"แล้วก็... ซือซวนห้องข้าง ๆ ก็หิวจะตายอยู่แล้วเหมือนกัน!"

"สองชิ้นได้ไหม? ขอแค่สองชิ้นเถอะนะ พลีส!"

เจียงหลินยิ้มเจ้าเล่ห์ "เรียกยัยนั่นมาด้วยสิ งั้นให้คนละชิ้น!"