บทที่ 14 : ฉันไม่ใช่พ่อเธอ

...อวี่ตานตานชะโงกหน้ามองซ้ายแลขวา พอเห็นว่าทางสะดวกไร้เงาซอมบี้ เธอก็กระโดดผึงออกมาอย่างฮึดฮัด จ้องเขม็งไปที่เจียงหลินพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เจียงหลินกวาดตามองสำรวจเธออย่างสนใจ

กระโปรงจีบสั้นกุดกับเสื้อเปิดไหล่... ดูเป็นวัยรุ่นที่สดใสและงดงาม

เรียวขาคู่สวยเหยียดตรง บั้นท้ายงอนงาม และเอวคอดกิ่ว ช่างดูเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา

ติดอยู่อย่างเดียวคือสีหน้าของเธอดูย่ำแย่ ขอบตาดำคล้ำอย่างเห็นได้ชัดจากการอดนอนมาทั้งคืน

ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย บ่งบอกอาการขาดน้ำอย่างรุนแรง

ใบหน้าของอวี่ตานตานแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอยกแขนขึ้นกอดอกและก้าวถอยหลังกลับไปยืนที่หน้าประตูอย่างระแวดระวัง

"ไอ้คนสารเลว คิดจะทำอะไรน่ะ?"

"สารเลว?" เจียงหลินพูดไม่ออกไปชั่วขณะ "ฉันไปหลอกฟันเธอตอนไหนมิทราบ? ทำไมฉันไม่เห็นจำได้เลย?"

"ชิ! เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันแท้ ๆ แต่นายกลับยืนดูพวกเราเฉียดตายโดยไม่คิดจะช่วย ถ้าไม่เรียกว่าสารเลวแล้วจะให้เรียกว่าอะไร?"

"หึ ก็อย่างที่เธอพูดนั่นแหละ เราก็แค่เพื่อนร่วมชั้น ไม่ได้สนิทชิดเชื้ออะไรกันขนาดนั้น ทำไมฉันต้องช่วยเธอด้วย?"

"นาย... พวกเราเป็นผู้หญิงนะยะ! แถมยังสวยระดับนี้ด้วย! นายเป็นผู้ชายอกสามศอก ไม่มีความละอายใจบ้างหรือไง?"

"พวกเธอสวยจริง อันนี้ไม่เถียง แต่ปัญหาคือ... พวกเธอไม่ใช่ผู้หญิงของฉันนี่หว่า! ไอ้คนที่พวกเธอคุกเข่าอ้อนวอนเรียกว่า 'ป๋า' ตอนกลางคืนก็ไม่ใช่ฉันสักหน่อย! แล้วทำไมฉันต้องละอายใจด้วย!"

"กรี๊ดดด... ไปตายซะไอ้บ้า!"

ใบหน้าของอวี่ตานตานแดงก่ำจนถึงใบหู เธอพุ่งตัวออกมาหมายจะเข้าไปแลกเลือดกับเจียงหลิน แต่เฉินซือซวนที่อยู่ด้านหลังรีบคว้าตัวเธอไว้แน่น

เจียงหลินเดาะลิ้น "จุ๊ ๆ ๆ ดูนั่นสิ สงสัยจะพูดแทงใจดำ อาการถึงได้ออกขนาดนั้น!"

"พูดมั่วซั่ว! ใครไปเรียกใครว่าป๋ายะ!"

"เจียงหลิน นายพูดจาดูถูกพวกเราเกินไปแล้วนะ... พวกเราไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นสักหน่อย!"

เฉินซือซวนกอดอวี่ตานตานที่กำลังดิ้นพล่านไว้แน่น สายตาจ้องเขม็งไปที่เจียงหลิน

เจียงหลินยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ "เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก ประเด็นคือ พวกเธอไม่ใช่เมียฉัน แล้วก็ไม่ใช่ลูกสาวฉันด้วย ฉันไม่มีหน้าที่ต้องมาคอยดูแลพวกเธอ!"

"ในโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กแบบนี้ ถ้าอยากรอดก็ต้องพึ่งตัวเอง อย่าหวังให้คนอื่นมาโปรดสัตว์!"

"ที่นี่ไม่มีพระมาโปรด ไม่มีเจ้าแม่กวนอิมมาช่วยปัดเป่าความทุกข์หรอกนะ!"

"และที่สำคัญ กฎหมายก็ไม่มีแล้วด้วย!"

อวี่ตานตานและเฉินซือซวนตกอยู่ในความเงียบงัน

ผ่านไปครู่ใหญ่ อวี่ตานตานก็พึมพำเสียงอ่อย

"ก็นายเก็บของได้ตั้งเยอะตั้งแยะ แบ่งให้เรานิดหน่อยจะเป็นไรไป? นายเป็นผู้ชายแท้ ๆ จะใจดำปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ สองคนต้องหิวโหยจนตายได้ลงคอเชียวเหรอ?"

เจียงหลินแค่นหัวเราะ "เมื่อคืนพวกเธอก็คงได้ยินเสียงกรีดร้องทั้งคืนใช่ไหมล่ะ?"

"ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบบพวกเธอน่ะ เฉพาะในตึกนี้ก็น่าจะตายไปเป็นสิบแล้วมั้ง"

"ในหมู่บ้านนี้ หรือโลกข้างนอกนั่น เผลอ ๆ คนตายอาจจะแตะหลักล้านแล้วด้วยซ้ำ"

"ถามหน่อยสิ... ฉันต้องมานั่งสงสารพวกเขาทุกคนเลยหรือเปล่า?"

พอหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน มุมปากของอวี่ตานตานก็กระตุกวูบ ความหวาดกลัวฉายชัดในแววตา

ริมฝีปากขยับเม้ม แต่กลับพูดไม่ออก

เฉินซือซวนลอบถอนหายใจ ความขมขื่นแล่นพล่านไปทั่วปาก "เจียงหลิน พวกเราจนตรอกแล้วจริง ๆ นายช่วย... แบ่งน้ำให้พวกเราสักอึกจะได้ไหม? แค่นี้แหละ แล้วพวกเราจะไม่มารบกวนนายอีกเลย!"

เห็นดังนั้น เจียงหลินก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้อง

อวี่ตานตานเข้าใจว่าเจียงหลินปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ความคับแค้นอัดแน่นในอกจนน้ำตาแทบไหล

"ไอ้คนใจดำอำมหิต..."

วินาทีถัดมา เจียงหลินก็เดินหน้านิ่วออกมา "เดิมทีกะว่าจะเอาชานมแก้วนี้ให้พวกเธอสักหน่อย แต่ดูเหมือนว่า..."

"เดี๋ยว!"

อวี่ตานตานกรีดร้องลั่นพร้อมพุ่งตัวเข้าไปคว้าแก้วชานมหมับ แล้ววิ่งแจ้นกลับเข้าห้องไปด้วยความเร็วแสง กลัวว่าเจียงหลินจะเปลี่ยนใจริบคืน

เจียงหลินได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ยัยนี่คล่องแคล่วชะมัด ฆ่าซอมบี้คงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอหรอกมั้ง?

อันที่จริงชานมครึ่งแก้วที่เหลือนั่นเขาดื่มต่อไม่ไหวแล้ว

มันหวานเลี่ยนเกินไป!

แถมยังเต็มไปด้วยรสชาติสังเคราะห์ของสารแต่งกลิ่น!

ถ้าไม่ใช่เพราะไม่อยากกินทิ้งกินขว้าง เขาคงบ้วนทิ้งตั้งแต่คำแรกแล้ว

เจียงหลินบิดขี้เกียจคลายกล้ามเนื้อหัวไหล่ เสียงคำรามดังแว่วมาแต่ไกล ดูท่าเสียงกรี๊ดของอวี่ตานตานเมื่อครู่จะเรียกแขกเข้าให้แล้ว

ครู่ต่อมา ซอมบี้หลายตัวก็พุ่งออกมาจากทางซ้ายและขวา

ลองนับดูมีทั้งหมดเจ็ดตัว

ตัวที่เลเวลสูงสุดคือซอมบี้สาวเลเวล ๔ ในชุด 'เดรสแม่เลี้ยง' รัดรูปโชว์หุ่นสุดเซ็กซี่

มันเคลื่อนที่ได้รวดเร็วที่สุด วิ่งนำหน้าฝูงพร้อมกางกรงเล็บแหลมคม

เจียงหลินหรี่ตาลง เขาไม่คิดจะหลบเลี่ยง กระชับกระบองเขี้ยวหมาป่าในมือแล้วพุ่งสวนเข้าใส่ซอมบี้สาวชุดเดรสทันที

ยามเผชิญหน้าในทางแคบ ผู้กล้าเท่านั้นคือผู้ชนะ

ความเร็วของเจียงหลินเหนือกว่าซอมบี้ชุดเดรส และพละกำลังของเขาก็เหนือชั้นกว่ามาก

พริบตานั้น

เจียงหลินเหวี่ยงกระบองฟาดเข้าใส่ จนซอมบี้ชุดเดรสร่วงลงไปกองกับพื้น

ทว่า การโจมตีครั้งนี้กลับไม่สามารถระเบิดหัวมันได้ในทีเดียว

เรื่องนี้ทำให้เขาแปลกใจเล็กน้อย ยิ่งเลเวลสูง พลังป้องกันของพวกซอมบี้ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นซอมบี้ตัวอื่นกำลังดาหน้าเข้ามา เจียงหลินจึงหวดซ้ำลงไปอีกครั้งอย่างสุดแรง

แครก!

กระบองเขี้ยวหมาป่าหักสะบั้นเป็นสองท่อน พร้อมกับกะโหลกศีรษะด้านหลังของซอมบี้ชุดเดรสที่ยุบลงไปจนเละ

เจียงหลินขมวดคิ้ว รีบโกยของที่ดรอปแล้วมุดเข้าไปในห้องข้าง ๆ

"อุปกรณ์ระดับสีขาวคุณภาพต่ำนี่มันขยะชัด ๆ!"

คิดดังนั้น เขาก็หยิบกระบองเขี้ยวหมาป่าระดับสีขาวอันใหม่ออกมาจากเป้ เขาเก็บไอ้นี่มาได้ตั้งสามอันแล้ว!

แถมยังมีมีดสั้นระดับสีขาวอีกสองเล่ม!

แต่ยังไร้วี่แววของ 'หอกยาว' ที่เขาอยากได้

ในทางเดินแคบ ๆ แบบนี้ หอกยาวคือราชาแห่งอาวุธ เขาสามารถจัดการซอมบี้ธรรมดาได้ทีละตัวอย่างง่ายดาย

ต่อให้เป็นซอมบี้ชุดเดรสเลเวล ๔ ถ้าแทงเข้าที่ตา ก็สามารถปลิดชีพได้ในครั้งเดียว

"โฮก โฮก โฮก!"

ซอมบี้อีกหกตัวเบรกไม่ทันจนชนกันเอง ล้มกลิ้งระเนระนาดเป็นก้อนเดียว

เจียงหลินคว้าตู้เย็นสภาพบุบเบี้ยว แล้วทุ่มใส่กองซอมบี้อย่างแรง

ตึง!

"อ๊ากกก..."

ซอมบี้ทั้งหกตัวถูกทับจนกระดูกหักเอ็นฉีก แต่การบาดเจ็บแค่นี้ไม่ถึงตายสำหรับพวกมัน

พวกมันตะเกียกตะกายพยายามจะคลานเข้ามาในห้อง

เจียงหลินไม่รอช้า จัดการทุบหัวพวกมันเรียงตัวทีละไม้จนสิ้นซาก

หลังจากโยนศพซอมบี้ทั้งหมดเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว เจียงหลินก็รอสังเกตการณ์อีกสักพัก แต่ก็ไม่มีซอมบี้ตัวใหม่โผล่มา

ทำเอาเขารู้สึกเซ็งนิด ๆ

เวลานี้ ดูเหมือนการต่อสู้จะปะทุขึ้นทั่วทั้งตึก เสียงกรีดร้องและเสียงคำรามลอยมาแว่ว ๆ จากทุกทิศทาง

ชัดเจนว่าเพื่อนร่วมชั้นที่ยังรอดชีวิตเริ่มลุกขึ้นมาสู้เพื่อเอาชีวิตรอดกันแล้ว

ก็แน่ละ ขึ้นชื่อว่าเป็นมนุษย์ แค่อดข้าวไปมื้อเดียวยังหิวตาลาย นี่น้ำก็ไม่ได้กิน

แทนที่จะยอมนอนรอความตายเพราะอดน้ำอดอาหาร ลูกผู้ชายคนไหนที่ยังมีเลือดนักสู้อยู่ในตัว ก็คงเลือกที่จะคว้าอาวุธขึ้นมาสู้ตายกันทั้งนั้น