บทที่ 12 : ของดรอปเหรอ?
บทที่ 12 : ของดรอปเหรอ?
จางเจี้ยนหลงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หันขวับไปมองเฉาเต๋อเป่าและตงปิน
"เชี่ยเอ๊ย พวกนายสองคนจับให้แน่นนะเว้ย ชีวิตฉันอยู่ในมือพวกนายแล้วนะ!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ตาจาง ไปสู่สุขคติเถอะ!"
"ไปลงนรกซะ ไอเวร!"
จางเจี้ยนหลงโกรธจนควันออกหู "ไอ้บ้าเอ๊ย! เดี๋ยวก็ถึงตาพวกแกแล้ว!"
เวลานี้ หน้าประตูถูกปิดกั้นด้วยข้าวของหนัก ๆ กองพะเนิน
จางเจี้ยนหลงปีนขึ้นไปบนโซฟาอย่างระมัดระวัง ในมือถืออิฐก้อนหนึ่งไว้แน่น
ฮวาอวี่ห่าวที่ยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด
"บ้าเอ๊ย ประตูยังไม่ทันเปิด แกจะสั่นทำสากกะเบืออะไร?"
"เมื่อกี้ยังโม้เหม็นเรื่องฆ่ามอนสเตอร์อัปเลเวลอยู่เลย ไหงตอนนี้ปอดแหกอย่างกับหมาขี้เรื้อน!"
หน้าของจางเจี้ยนหลงแดงก่ำทันที เขาตบมือที่สั่นระริกของตัวเองแรง ๆ แล้วส่งยิ้มแห้ง ๆ กลับไป
"พี่ห่าว ก็คนมันตื่นเต้นนี่หว่า?"
"ไสหัวไป! ตกลงกันให้ดีนะ ถ้าใครทำเสียเรื่อง อย่าหาว่ากูไม่เห็นแก่หน้าพวกมึงก็แล้วกัน!"
"ไม่ต้องห่วงพี่ห่าว ไม่มีพลาดแน่นอน!"
"ฉันก็ด้วย!"
"เชี่ย คิดว่าคนอย่างจางเจี้ยนหลงจะปอดแหกเรอะ? ดูให้ดี ฉันจะเปิดประตูแล้ว!"
จางเจี้ยนหลงถลึงตา ตรวจสอบเชือกที่ผูกติดกับลูกบิดประตูอีกครั้ง พอแน่ใจว่าแน่นหนาดีแล้ว เขาก็บิดลูกบิด แล้วรีบยัดก้อนอิฐเข้าไปขัดไว้ข้างใต้ทันที
เสร็จสรรพ เขาก็ม้วนตัวตีลังกากลับมายืนข้างฮวาอวี่ห่าว จ้องมองออกไปข้างนอกด้วยใจระทึก
ตงปินและเฉาเต๋อเป่ารีบกระชับเชือกในมือให้แน่นขึ้น
ทันใดนั้น ประตูก็แง้มออกเล็กน้อย เกิดเป็นช่องว่างกว้างไม่ถึงสิบเซนติเมตร
ซอมบี้ที่หน้าประตูได้กลิ่นมนุษย์เป็นก็พุ่งเข้าใส่กรอบประตูทันที
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าเน่าเปื่อยน่าสยดสยอง
มันอ้าปากกว้างแผดเสียงคำรามลั่น
"โฮก~"
"เชี่ย ตกใจหมด!"
หัวใจของจางเจี้ยนหลงกระตุกวูบ เขาเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น
เฉาเต๋อเป่าและตงปินเกือบจะปล่อยมือหลุด โชคดีที่พวกเขาพันเชือกไว้รอบแขนก่อน ไม่อย่างนั้นคงจบเห่
ทั้งคู่เหงื่อแตกพลั่กจนชุ่มโชก
การมองผ่านประตูบานหนึ่ง กับการเผชิญหน้ากันตรง ๆ มันคนละเรื่องกันเลย
ความสยองขวัญมันทวีคูณขึ้นหลายเท่าตัว!
เจ้าซอมบี้พยายามเบียดตัวเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
มือของมันตะกุยประตูไม่หยุด เกิดเป็นเสียงขูดขีดบาดแก้วหู
แม้ฮวาอวี่ห่าวจะใจหายวาบและเหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ แต่โชคดีที่เขายังยืนหยัดอยู่ได้ ไม่เสียทรงให้ขายหน้า
"ไปลงนรกซะ! ตายซะเถอะมึง!"
"โจมตีหนักหน่วง!"
ชั่วพริบตา ฮวาอวี่ห่าวรู้สึกถึงพลังที่พลุ่งพล่านทั่วร่าง ราวกับว่าตอนนี้เขาเป็นผู้ทรงอิทธิฤทธิ์
ดวงตาของเขาเบิกโพลงแทบถลน เขาแทง 'หอกยาว' ในมือพุ่งตรงเข้าใส่สมองของซอมบี้
"ฉึก~"
ด้วยพลังโจมตีที่เพิ่มขึ้น ๒๐๐% จากพรสวรรค์ การแทงครั้งนี้ทะลวงกะโหลกซอมบี้อย่างง่ายดายราวกับเสียบเต้าหู้
เสียงคำรามเงียบหายไปทันที!
"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก..."
ฮวาอวี่ห่าวหอบหายใจหนักหน่วง แขนทั้งสองข้างสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกยามคมมีดทะลวงผ่านเนื้อหนังทำให้อะดรีนาลินสูบฉีดพล่าน จนเขาตกอยู่ในสภาวะตื่นตัวถึงขีดสุด
"ไอ้เวร ร้องสิวะ! ร้องอีกสิ!"
"โฮก~!"
"เชี่ย... แม่ง!"
ยังไม่ทันจะจบคำโอ้อวด เมื่อร่างของซอมบี้ตัวแรกร่วงลง ซอมบี้อีกสองตัวก็พุ่งตามมาทันที พวกมันตะกุยประตูอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะพังเข้ามาให้ได้
ฮวาอวี่ห่าวถึงกับผงะถอยหลังไปสองก้าว
แม้ฉินจื่อซินและซูอี้หลานจะกลัวจนหน้าซีดเผือด แต่พวกเธอก็ยังก้าวมายืนเคียงข้างฮวาอวี่ห่าว
ในเวลาแบบนี้ พวกเธอต้องพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง ไม่อย่างนั้นอนาคตคงมืดมน!
"อวี่ห่าว นายพักก่อนเถอะ พอคูลดาวน์หมดค่อยจัดการพวกมัน!"
ฉินจื่อซินพูดพลางหยิบไม้ไผ่ในมือทิ่มไปที่หน้าของซอมบี้
ซูอี้หลานก็ทำตามทันที
ทว่าแรงอันน้อยนิดของพวกเธอไม่สามารถสร้างความเสียหายใด ๆ ให้กับซอมบี้ได้เลย
"โธ่เอ๊ย รู้งี้เหลาไม้ไผ่ให้แหลมก่อนดีกว่า..."
ฉินจื่อซินรู้สึกขัดใจตัวเอง
ซูอี้หลานยิ้มเฝื่อน "ตอนนั้นกลัวจะตาย สติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ใครจะไปทันคิดล่ะ? แล้วถึงจะเหลาแหลม พวกเราก็คงแทงไอ้ตัวประหลาดพวกนี้ไม่เข้าหรอกมั้ง!"
ฮวาอวี่ห่าวสูดหายใจลึก ๆ "จื่อซิน อี้หลาน รออีกเดี๋ยว คูลดาวน์ฉันใกล้เสร็จแล้ว!"
พูดจบ เขาก็หันไปมองจางเจี้ยนหลงที่กองอยู่กับพื้นด้วยความโมโห แล้วตวาดลั่น
"ไอ้สวะ นั่งขี้อยู่หรือไงวะ? ลุกขึ้นมาช่วยเดี๋ยวนี้!"
จางเจี้ยนหลงรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่พอเห็นหน้าตาอันน่าเกลียดน่ากลัวของซอมบี้ เขาก็ไม่กล้าเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยง...
"ไอ้เชี่ยจาง มาช่วยดึงเชือกหน่อย..."
"แม่งเอ๊ย แรงพวกมันเยอะชิบหาย กูจะจับไม่อยู่แล้ว..."
หน้าของเฉาเต๋อเป่าและตงปินเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเหมือนตับหมู พวกเขาออกแรงดึงเชือกสุดชีวิตเพื่อไม่ให้ซอมบี้พังประตูเข้ามา
จางเจี้ยนหลงหน้าซีดเผือด รีบถลาเข้าไปช่วย
เมื่อมีจางเจี้ยนหลงมาสมทบ แรงของทั้งสองฝ่ายก็กลับมาสูสีกันอีกครั้ง เกิดเป็นสถานการณ์ยันกันไปมา
และนี่คือสิ่งที่ฮวาอวี่ห่าวและคนอื่น ๆ ต้องการ
ตราบใดที่ซอมบี้ถูกบล็อกอยู่ที่ประตู เขาก็สามารถฆ่าพวกมันได้ง่าย ๆ โดยไม่เจ็บตัว
สิ่งเดียวที่ทำให้เขาสงสัยคือ... เขาเพิ่งฆ่าซอมบี้ไปตัวหนึ่งแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้สึกว่าเลเวลอัปขึ้นเลยสักนิด
บ้าจริง หรือค่าประสบการณ์ยังไม่พอกันนะ?
เมื่อคูลดาวน์สิ้นสุด ฮวาอวี่ห่าวก็ฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง เขาใช้สกิล 'โจมตีหนักหน่วง' อีกครั้ง และจัดการซอมบี้ไปได้อีกหนึ่งตัวในดาบเดียว
หลังฆ่าเสร็จ เขาหอบหายใจถี่ คิดอยากจะปลีกตัวไปพักสักหน่อย
บอกตามตรง สกิลนี้กินแรงกายใช่ย่อย หลังจากใช้ติดต่อกันสองครั้ง เขาเริ่มรู้สึกตาลาย ร่างกายสั่นเทา และอ่อนแรงอย่างบอกไม่ถูก
"เชี่ยเอ๊ย เหนื่อยชิบหาย... หิวก็หิว น้ำก็ไม่ได้กิน... แม่งเอ๊ย!!!"
ทันใดนั้น ฉินจื่อซินก็กระพริบตาปริบ ๆ ด้วยความฉงน ทันทีที่ฮวาอวี่ห่าวฆ่าซอมบี้ตัวนั้น เธอก็เหมือนจะเห็นอะไรบางอย่างร่วงลงมา
ดูเหมือน... จะเป็นขวดน้ำแร่?
แต่ทว่า ภาพนั้นก็ถูกซอมบี้ตัวใหม่เข้ามาบดบังทันที ทำให้เธอไม่แน่ใจนัก
"อวี่ห่าว เมื่อกี้ตอนซอมบี้ตาย เหมือนจะมีของดรอปด้วยนะ!"
!!!
ทุกคนหูผึ่งขึ้นมาทันที
"เชี่ย ดาวโรงเรียน พูดจริงเหรอ มีของดรอปด้วยเหรอ?"
"อะไรดรอปวะ? ไอเทมเทพหรือเปล่า?"
"ไอ้บ้า ประสาทหรือไง? ซอมบี้เลเวลหนึ่งจะดรอปไอเทมเทพได้ไง? คิดว่าใส่สูตรโกงอยู่เหรอ!"
"แล้วอะไรดรอปล่ะวะ? ถ้าได้อาวุธเจ๋ง ๆ สักอันก็คงดี! แม่งเอ๊ย ที่ฉันสู้ไม่ได้ก็เพราะไม่มีอาวุธนี่แหละ ไม่งั้นพ่อจะฟันพวกซอมบี้กระจอกให้ยับเลย!"
"โม้เข้าไป โม้ให้พอนะ เมื่อกี้ใครวะที่กลัวจนหัวหด!"
"สัส เอ้ย!"
ฮวาอวี่ห่าวเมินเฉยต่อเจ้าโง่สามตัวรวมถึงจางเจี้ยนหลง เขากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก แล้วเซถลาไปหาฉินจื่อซิน
"จื่อซิน มีของดรอปจริงเหรอ? บ้าเอ๊ย ฆ่าไปตั้งสองตัวแล้วยังไม่ได้อะไรเลย แม้แต่ค่าประสบการณ์ก็ไม่มี ฉันเริ่มสงสัยแล้วนะว่านี่มันใช่เกมแน่หรือเปล่า!"
"อื้อ ฉันเห็นนะ แต่... ดูเหมือนจะเป็นขวดน้ำแร่น่ะ..."
"หือ?"
ไม่ใช่แค่ฮวาอวี่ห่าวที่อึ้ง แม้แต่พวกจางเจี้ยนหลงทั้งสามและซูอี้หลานที่เงียบมาตลอดก็ยังอ้าปากค้าง
"น้ำแร่?"
"แต่... น้ำแร่ดูจะยิ่งดีเข้าไปใหญ่!"
โดยเฉพาะฮวาอวี่ห่าว จิตใจของเขาฟื้นคืนชีพขึ้นมาทันที "น้ำแร่จริงเหรอ? เชี่ย ฆ่ามอนสเตอร์ดรอปอาหารได้ด้วยเรอะ?"
"เชี่ย... เชี่ยโคตร ๆ... กูอยากได้น้ำแร่ กูหิวน้ำจะตายอยู่แล้ว..."
"กูก็อยากได้ แม่งเอ๊ย เกิดมาไม่เคยหิวน้ำขนาดนี้มาก่อนเลย เข้าใจซึ้งเลยว่าทำไมทะเลทรายถึงน่ากลัว! เชี่ย คนเราขาดน้ำตายนี่มันเรื่องจริงแฮะ!"