บทที่ 7 เชียนซวินจี๋ตายแล้วจริงๆ!

บทที่ 7 เชียนซวินจี๋ตายแล้วจริงๆ!

ณ ลานหลังบ้าน สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ

แสงอรุณรุ่งสาดส่องเจือสีส้มอ่อนจาง ลัดเลาะผ่านขอบฟ้าอันไกลโพ้น ลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านที่ปิดมิดชิด ตกกระทบลงบนหัวเตียงอย่างแผ่วเบา

ให้ความรู้สึกอบอุ่นและนุ่มนวล ประหนึ่งสัมผัสอันอ่อนโยน...

"เสวี่ยเอ๋อร์ อย่าเกาสิ มันจั๊กจี้..."

"นี่... จูชิง! นาน่า! พวกเจ้าสองคนซุกซนเกินไปแล้วนะ!"

......

ปัง! ปัง! ปัง!

"บ้าเอ๊ย! ใครวะ?!" หนิงเสี่ยวเทียนลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจ รีบเช็ดคราบน้ำลายใสๆ ที่มุมปาก น้ำเสียงเจือไปด้วยโทสะ

ตั้งแต่น้องสาวของเขา 'หนิงหรงหรง' คลอดออกมาเมื่อห้าเดือนก่อน ร่างกายอันบอบบางของเขาก็ถูกตาเฒ่าสองคนเคี่ยวเข็ญทรมานทุกวี่วัน

ทั้งกายและใจของเขาอ่อนล้าเต็มทน!

วันนี้เป็นวันหยุดที่หาได้ยากยิ่ง เขาแค่อยากจะนอนหลับให้เต็มอิ่มสักตื่น เมื่อครู่กำลังฝันหวานถึงจุดเข้าด้ายเข้าเข็ม แต่กลับต้องมาถูกปลุกเสียได้!

จะไม่ให้เขาโมโหได้ยังไง!

เขาโกรธมาก ชนิดที่ว่าใครก็เอาไม่อยู่

"นายน้อยเสี่ยวเทียนเจ้าคะ!"

"เสียงเสี่ยวชุ่ย?" ไฟโทสะในใจของหนิงเสี่ยวเทียนมอดลงทันที เขารีบตลบผ้าห่มแล้วกระโดดลงจากเตียง

เสี่ยวชุ่ยเป็นสาวใช้คนสนิทของท่านแม่ คำพูดของนางเปรียบเสมือนประกาศิตของท่านแม่ เขาไม่มีปัญญาไปล่วงเกินนางได้หรอก

"แถมยังมาเรียกในเวลาแบบนี้..."

หัวใจของหนิงเสี่ยวเทียนกระตุกวูบ เขาไม่ลังเลที่จะรีบสวมเสื้อผ้าแล้วเดินโซซัดโซเซไปที่ประตู

"เสี่ยวชุ่ย! พี่ไม่ได้คอยปรนนิบัติท่านแม่อยู่หรือ? ทำไมมาที่นี่แต่เช้า?" เมื่อเห็นสาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้มยืนรออยู่หน้าประตู หนิงเสี่ยวเทียนก็รีบเอ่ยถาม

"นายน้อยเสี่ยวเทียน... ฮูหยินให้ข้ามาเชิญท่านไปที่โถงประชุมเจ้าค่ะ!" เสียงของสาวใช้น้อยนุ่มนวลทว่าสั่นเครือ ร่างกายของนางยังคงสั่นเทาเล็กน้อยราวกับเพิ่งตื่นตระหนกจากเรื่องบางอย่าง

"เสี่ยวชุ่ย พี่ไปพักผ่อนเถอะ..."

พูดจบ หนิงเสี่ยวเทียนก็ไม่สนใจความเมื่อยล้าทางร่างกายอีกต่อไป เขาทิ้งสาวใช้ไว้ข้างหลังแล้วพุ่งตรงไปยังโถงประชุมทันที

......

"ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านปู่กระบี่ และท่านปู่กระดูก อยู่กันครบเลย ดูท่าจะเกิดเรื่องใหญ่จริงๆ!"

หนิงเสี่ยวเทียนก้าวเข้าไปในห้องโดยไม่ลังเล เขาทำความเคารพผู้หลักผู้ใหญ่ทุกคนเพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดี ก่อนจะเดินไปยืนข้างกายหนิงเฟิงจื้ออย่างสงบเสงี่ยม

โอกาสนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะพูดแทรก!

เมื่อเห็นว่าทุกคนมาครบแล้ว หนิงเฟิงจื้อก็ไม่รอช้า น้ำเสียงกังวานชัดเจนดังไปทั่วโถง "เพิ่งได้รับรายงาน องค์สังฆราชแห่งสำนักวิญญาณยุทธ์ 'เชียนซวินจี๋' สิ้นชีพแล้ว และอดีตธิดาศักดิ์สิทธิ์ 'ปิปีตง' ได้ขึ้นสืบทอดตำแหน่งสังฆราช!"

"องค์จักรพรรดิมีรับสั่งเรียกตัว ให้พ่อพาตาทวดกระบี่และตาทวดกระดูกเข้าวังเพื่อหารือรับมือสถานการณ์!"

ในสถานการณ์ปกติ หากต้องไปประชุมในวังหลวง เขาจะทิ้งพรหมยุทธ์กระดูกไว้เฝ้าสำนัก แต่ครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงภายในสำนักวิญญาณยุทธ์ เขาจึงไม่ปฏิเสธที่จะนำกำลังหลักไปด้วย

ท้ายที่สุด ตอนนี้สังฆราชของสำนักวิญญาณยุทธ์ตายแล้ว หากพวกเขาต้องการระบายความแค้น เป้าหมายย่อมพุ่งตรงไปที่สำนักเฮ่าเทียน ไม่มีเหตุผลที่ต้องมาลงกับสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ และยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะไปยุ่งกับขุมกำลังอื่น!

ความพิโรธของสองซูเปอร์โต้วหลัว (มหาพรหมยุทธ์)!

นอกจากสำนักเฮ่าเทียนและสำนักวิญญาณยุทธ์แล้ว ณ เวลานี้ไม่มีขุมกำลังใดในทวีปที่จะต้านทานได้ไหว!

"อะไรนะ เชียนซวินจี๋ตายแล้ว?"

"เขาแค่บาดเจ็บสาหัสไม่ใช่หรือ... เป็นไปได้ยังไง..."

"สำนักวิญญาณยุทธ์คงไม่ปล่อยสำนักเฮ่าเทียนไว้แน่..."

"ยุคแห่งความวุ่นวายกำลังจะมา..."

"......"

เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ข่าวบอกว่าเชียนซวินจี๋แค่บาดเจ็บสาหัส แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นศพไปเสียแล้ว ผู้คนในโถงประชุมต่างไม่อยากจะเชื่อในการเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้!

"ทุกท่านโปรดอยู่ในความสงบ" เมื่อเห็นทุกคนเริ่มแตกตื่น หนิงเฟิงจื้อขมวดคิ้วและรีบปราม

เพียงชั่วพริบตา ห้องโถงก็เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตก

เมื่อเห็นทุกคนเงียบลง หนิงเฟิงจื้อจึงกล่าวต่อ "เรื่องนี้มีความชอบกลอยู่จริง สำนักวิญญาณยุทธ์เต็มไปด้วยยอดฝีมือ และย่อมไม่ขาดแคลนวิญญาจารย์สายรักษาเยียวยา"

"เชียนซวินจี๋เพิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสเมื่อไม่กี่เดือนก่อน แต่จู่ๆ กลับมีข่าวการตายแพร่ออกมา เรื่องนี้น่าสงสัยยิ่งนัก!"

"นอกจากนี้ ตามรายงานระบุว่า สำนักเฮ่าเทียนได้นำคนทั้งสำนักปิดประตูลี้ภัย และตอนนี้สำนักวิญญาณยุทธ์กำลังกวาดล้างสำนักบริวารและกิจการต่างๆ ของสำนักเฮ่าเทียนอย่างหนัก..."

เมื่อพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของหนิงเฟิงจื้อก็ฉายแววกังวล

สามสำนักใหญ่ฝ่ายบนมีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกัน แต่ในเหตุการณ์ครั้งนี้ ตั้งแต่ข่าวถังเฮ่าทำร้ายเชียนซวินจี๋แพร่ออกไป สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติกลับไม่ได้รับข้อมูลใดๆ จากสำนักเฮ่าเทียนเลย

หลังจากนั้น ข่าวถังเฮ่าถูกขับออกจากสำนักเฮ่าเทียน เขาก็สืบทราบมาจากช่องทางธุรกิจของตนเอง

เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเบื้องลึกเบื้องหลังเลย!

ตอนนี้เชียนซวินจี๋ตายแล้ว สำนักเฮ่าเทียนก็หนีเข้ากลีบเมฆ ไม่สนใจแม้กระทั่งสำนักบริวารของตนเอง

นี่ทำให้เขาตั้งตัวไม่ติดจริงๆ

เพื่อนร่วมทีมประสาอะไรกันเนี่ย!

หนิงเฟิงจื้อรู้สึกหนักอึ้งในใจ น้ำเสียงแฝงความจนใจเล็กน้อย "แผ่นดินคงจะวุ่นวายอีกครั้ง ไม่รู้ว่านี่จะเป็นโชคหรือเคราะห์ของสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ"

"เรื่องนี้ องค์จักรพรรดิเองก็ทรงลำบากพระทัยในการตัดสินใจ จึงส่งคนมาเรียกตัวเรา ไม่มีเวลาให้รีรอแล้ว พ่อต้องรีบเดินทางเข้าวังพร้อมกับท่านอาเจี้ยนและท่านอากู่ทันที"

สิ้นเสียง หนิงเฟิงจื้อก็หันไปมองจางฟางหัวและหนิงเสี่ยวเทียนที่อยู่ข้างกาย "นอกจากนี้..."

"ปัจจุบัน ในสำนักมีศิษย์ระดับต่ำกว่าอัคราจารย์วิญญาณจำนวน 10 คนที่จำเป็นต้องล่าสัตว์วิญญาณเพื่อหาวงแหวนวิญญาณ พ่อตัดสินใจแล้วว่าจะให้ฮูหยินเป็นผู้นำทีมไปล่าที่ 'ป่าอาทิตย์อัสดง'!"

"อะไรนะ! ท่านแม่เพิ่งคลอดน้องสาวได้ไม่กี่เดือน ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี จะให้ออกไปนำทีมได้ยังไง? ไม่ได้เด็ดขาด!" ทันทีที่ได้ยินท่านพ่อบอกว่าจะให้ท่านแม่นำทีมไปล่าสัตว์วิญญาณ หนิงเสี่ยวเทียนก็หน้าบึ้งตึงทันที

ป่าอาทิตย์อัสดงมี 'ธาราสองขั้ว' (บ่อน้ำแข็งไฟหยินหยาง) อยู่ด้วย ใครจะรู้ว่ามีสัตว์วิญญาณระดับสูงตัวไหนแอบซ่อนอยู่แถวนั้นบ้าง

ความไม่รู้คือความเสี่ยงที่ใหญ่หลวงที่สุด!

"เทียนเอ๋อร์ ลูกจะรีบร้อนไปทำไม!" ท่านแม่จางฟางหัวเบ้ปาก ใบหน้าที่ยิ้มแย้มเมื่อครู่หุบลงทันที แทนที่ด้วยความขัดใจ

"นั่นไม่ใช่ป่าซิงโต้วซะหน่อย แค่ป่าอาทิตย์อัสดงเอง ที่นั่นถูกสำรวจจนปรุโปร่งแล้ว ไม่มีสัตว์วิญญาณที่อันตรายเกินมือแม่หรอก! อย่าลืมสิ ตอนนี้แม่เป็นถึงมหาปราชญ์วิญญาณสายต่อสู้ ระดับ 74 เชียวนะ! แม่แข็งแกร่งมากนะจะบอกให้!"

"อีกอย่าง ครั้งนี้ยังมีวิญญาณพรหมยุทธ์ 1 คน ราชาวิญญาณอีก 4 คน และองครักษ์ติดตามไปด้วย!"

"เทียนเอ๋อร์... ไม่มีอันตรายหรอกจ้ะ!"

จางฟางหัวรู้สึกปลื้มปริ่มในใจเมื่อเห็นลูกชายออกมาปกป้อง แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตนอุดอู้อยู่แต่ในบ้านมาปีกว่าจนเริ่มจะเฉาตายอยู่แล้ว

นางอุตส่าห์ขอโอกาสนี้จากสามีมาได้ จะยอมพลาดได้ยังไง

"เทียนเอ๋อร์ ลูกอยู่บ้านดูแลหรงหรงเป็นเพื่อนแม่นมเถอะ! ไม่อย่างนั้นพอยัยหนูนั่นตื่นขึ้นมา ก็จะร้องหาแม่จนเกาะติดเป็นตังเมอีก!" จางฟางหัวบิดแก้มยุ้ยๆ ของหนิงเสี่ยวเทียน ใช้วิชาออดอ้อนพร้อมส่งสายตาหวานฉ่ำ

หนิงเสี่ยวเทียนทำหน้าบอกบุญไม่รับ แต่ก็ยังไม่ยอมใจอ่อน

เมื่อเห็นสีหน้าลังเลของลูกชาย จางฟางหัวรีบหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากสามี

หนิงเฟิงจื้อทำหน้าจนปัญญา

เขาเองก็ไม่อยากให้ภรรยาออกไปนำทีมล่าสัตว์วิญญาณเร็วขนาดนี้ ลูกสาวตัวน้อยก็ยังร้องกินนมทั้งวัน! ส่วนเขาก็งานล้นมือจนไม่มีเวลาดูแลลูก!

แต่ด้วยนิสัยร่าเริงและอยู่นิ่งไม่ได้ของภรรยา การให้เก็บตัวอยู่ในสำนักเป็นปีๆ มันทรมานสำหรับนางมาก นางบ่นกรอกหูเขาเป็นสิบรอบแล้วในช่วงนี้!

เฮ้อ ยอมนางสักครั้งเถอะ!

"เอาล่ะ! เทียนเอ๋อร์ ตกลงตามนี้! ด้วยฝีมือแม่เจ้า การนำทีมไปป่าอาทิตย์อัสดงย่อมปลอดภัย! ในจักรวรรดิเทียนโต้วนี้ ไม่มีใครกล้าตอแยคนของสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติหรอก!"

"ก็ได้ครับ!"

เมื่อท่านพ่อพูดเอง หนิงเสี่ยวเทียนก็รู้ว่าคงห้ามไม่ได้แล้ว จึงทำได้เพียงกำชับให้มากหน่อย!

"ท่านแม่ ท่านต้องระวังตัวเป็นพิเศษนะ!"

"อย่าบุกทะลวงไปแนวหน้าล่ะ..."

"ถ้าเจอหมอก ต้องถอยห่างออกมาทันที..."

"......"