บทที่ 27 เซียงเซียง เธอจะไปเยี่ยมญาติเหรอ

บทที่ 27 เซียงเซียง เธอจะไปเยี่ยมญาติเหรอ?

ซูเหวินหยวนรอเกาชุ่ยหงออกมาจากกรมรักษาความปลอดภัยด้วยความร้อนใจ

ข่าวที่พวกเขาได้ยินมาคือเกาชุ่ยหงทำผิดพลาดครั้งใหญ่ในที่ทำงาน และทางนั้นสงสัยว่าเธอเป็นสายลับ!

ข้อหานี้ทำเอาพวกเขากลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ!

ถ้าเกาชุ่ยหงมีประวัติแบบนี้ติดตัว ชีวิตนี้ถือว่าจบเห่แล้ว!

เกาชุ่ยหงถูกควบคุมตัวอยู่สองวัน ไม่นานเพื่อนที่สถานีตำรวจก็มาบอกเขาว่า ปัญหาของเกาชุ่ยหงค่อนข้างร้ายแรง แต่ตัวเธอเองไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวก็คงได้ปล่อยตัว

ซูเหวินหยวนกับหลี่ต้าอัน สามีของป้าถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วก็ต้องกลั้นหายใจอีกครั้ง

ไอ้คำว่า 'ปัญหาร้ายแรง' แต 'ตัวคนไม่เป็นไร' นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่?

พวกเขารอจนถึงเย็น เกาชุ่ยหงถึงได้ออกมา

การถูกสอบสวนตลอดสองวันหนึ่งคืนทำให้เธอมีสภาพย่ำแย่ ผมเผ้ายุ่งเหยิง แววตาเลื่อนลอย

เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เธอหวาดกลัวอย่างหนัก

"คุณป้า!"

"อาหง!"

พอเกาชุ่ยหงได้ยินเสียงหลี่ต้าอันกับซูเหวินหยวน เธอก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น พอเห็นชัดว่าเป็นใคร เธอก็โผเข้ากอดสามีแล้วปล่อยโฮออกมาทันที!

ซูเหวินหยวนกับหลี่ต้าอันต่างก็ร้อนรนกระวนกระวายใจ

พวกเขาอยากถามเกาชุ่ยหงว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่สภาพจิตใจของเกาชุ่ยหงพังทลายไปแล้ว

หลังจากเกาชุ่ยหงร้องไห้ระบายอารมณ์ออกมาจนเกือบหมด ซูเหวินหยวนก็รีบถามทันที

"คุณป้าครับ ตกลงเกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมพอไปถามเรื่องคุณป้า ทุกคนถึงปิดปากเงียบกันหมด?"

ซูเหวินหยวนกับลุงเขยมีเส้นสายกว้างขวาง ปกติสืบข่าวอะไรก็ได้ง่ายๆ

แต่พอเป็นเรื่องเกาชุ่ยหง ทุกคนกลับไม่ยอมปริปากพูด

ต่อให้ยัดเงินแค่ไหนก็ไร้ผล!

เรื่องนี้ทำเอาซูเหวินหยวนกับลุงเขยกลัวจนตัวสั่น

มันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดไหนกันเชียว?

เกาชุ่ยหงมองหน้าซูเหวินหยวนด้วยความคับแค้นใจ

"ก็เพราะคู่สร้างคู่สมของเธอนั่นแหละ นังลู่อวิ๋นเซียง!"

ซูเหวินหยวนอึ้งไป

"เกี่ยวอะไรกับเธอล่ะครับ?"

เกาชุ่ยหงตวาดอย่างเกรี้ยวกราด "มันจะไปเยี่ยมญาติที่เมืองหลวง แล้วฉันไม่อนุมัติเอกสารให้ มันก็เลยไปแจ้งความจับฉัน! เอกสารเยี่ยมญาติของมันได้รับอนุมัติจากทางเมืองหลวงแล้ว แต่ฉันดันไปขวางไว้ พวกหัวหน้าเลยสงสัยว่าฉันเป็นสายลับ ลบหลู่เบื้องสูง!"

หลี่ต้าอัน สามีของเกาชุ่ยหงตกใจแทบสิ้นสติ

"คุณบ้าไปแล้วเหรอ? กล้าไม่อนุมัติเอกสารจากเมืองหลวงเนี่ยนะ?"

นี่มันเรื่องใหญ่จริงๆ

สมควรแล้วที่เขาจะสงสัยว่าเป็นสายลับ!

กล้าขัดคำสั่งเอกสารจากเมืองหลวง

ช่างกล้าบ้าบิ่นจริงๆ!

สมควรโดนแล้ว!

เกาชุ่ยหงรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมาทันที

"ที่ฉันทำไปก็เพื่อใครล่ะ? ไม่ใช่เพื่อหลานหรือไง! ถ้าลู่อวิ๋นเซียงไปเยี่ยมพ่อที่เมืองหลวง หลานรับประกันได้เหรอว่าพ่อมันจะไม่ถามเรื่องการทดลอง? แล้วแผนที่เราจะแอบอ้างชื่อลู่อวิ๋นเซียงเชิญเขามาทำวิจัยจะไม่แตกหรือไง? แล้วการทดลองรอบหน้าของหลานจะพลาดไม่ได้ใช่ไหมล่ะ? ฉันก็แค่อยากจะยื้อเวลาไว้สักสิบวันครึ่งเดือน รอให้การทดลองของหลานเสร็จก่อนค่อยเซ็นอนุมัติ! ใครจะไปคิดว่านังนั่นมันจะแจ้งความจับฉัน!"

เธอไม่แน่ใจหรอกว่าลู่อวิ๋นเซียงเป็นคนแจ้งความหรือเปล่า!

แต่สถานการณ์ที่เธอเจอตอนนี้ มันเกี่ยวข้องกับเอกสารเยี่ยมญาติของลู่อวิ๋นเซียงเต็มๆ

ยังไงก็หนีไม่พ้นลู่อวิ๋นเซียงแน่!

ซูเหวินหยวนที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังช็อกไม่หาย

"คุณป้าบอกว่า ลู่อวิ๋นเซียงจะไปเยี่ยมญาติที่เมืองหลวงเหรอครับ?"

ซูเหวินหยวนโกรธจนตัวสั่น!

เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่มีใครบอกเขาสักคน?

ลู่อวิ๋นเซียงจะไปได้ยังไง?

ลู่อวิ๋นเซียงไปไม่ได้นะ!

เกาชุ่ยหงที่กำลังเดือดดาลเพราะต้องมารับเคราะห์แทนลู่อวิ๋นเซียง หันมาตวาดใส่ซูเหวินหยวน "เรื่องมันจบไปแล้ว ป่านนี้มันคงได้เอกสารเยี่ยมญาติไปนอนกอดแล้วมั้ง!"

ที่เธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้ก็เพราะไปดองเรื่องเอกสารของลู่อวิ๋นเซียง

ทางหน่วยงานได้รับบทเรียนแล้ว คงรีบอนุมัติให้ทันทีแน่ๆ

พอได้ยินแบบนั้น ซูเหวินหยวนก็หันหลังเดินจากไปทันที

เขาไม่มีเวลามาสนใจเกาชุ่ยหงแล้ว

ลู่อวิ๋นเซียงเพิ่งกลับถึงบ้านได้ไม่นาน ซูเหวินหยวนก็วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงด้วยสภาพดูไม่ได้

ในบ้านมีแค่จางหลินอยู่

เขาถามจางหลิน "ลู่อวิ๋นเซียงอยู่ไหม?"

จางหลินชี้ไปที่ห้อง

"อยู่ในห้องน่ะ"

ซูเหวินหยวนยังไม่รีบไปเรียก แต่หันมาถามจางหลิน "เธอรู้เรื่องที่ลู่อวิ๋นเซียงจะไปเยี่ยมญาติที่เมืองหลวงไหม?"

จางหลินเบะปาก พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ

หัวใจของซูเหวินหยวนดิ่งวูบ

ทำไมทุกคนรู้เรื่องหมด มีแค่เขาคนเดียวที่ไม่รู้?

เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"ช่วยไปเรียกลู่อวิ๋นเซียงให้หน่อยได้ไหม? รบกวนด้วยนะ!"

จางหลินเดินไปเคาะประตูห้องลู่อวิ๋นเซียง

"ลู่อวิ๋นเซียง ซูเหวินหยวนมาหา!"

ลู่อวิ๋นเซียงกำลังนั่งคิดว่าจะทำอะไรให้จี้หมิงจิงกินดีในวันพรุ่งนี้

พอนึกถึงหน้าจี้หมิงจิง...

แก้มเธอก็เผลอแดงระเรื่อขึ้นมา

เสียงเคาะประตูของจางหลินและชื่ออัปมงคลอย่างซูเหวินหยวน ทำลายอารมณ์ดีๆ ของเธอจนหมดสิ้นในพริบตา

เธอเปิดประตู ยืนจ้องซูเหวินหยวนด้วยสายตาเย็นชา

ไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย

"ซูเหวินหยวน เราเลิกกันตั้งนานแล้ว เลิกตามตอแยฉันสักที!"

ซูเหวินหยวนขมวดคิ้ว

"เราเลิกกันตอนไหน?"

ลู่อวิ๋นเซียงเลิกคิ้วสูง

"ความจำเสื่อมเหรอ! ตอนอยู่โรงงาน คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าถ้าฉันได้งานคืน คุณจะเลิกกับฉัน? ตอนนี้ฉันไม่เพียงแต่ได้งานคืน แถมยังขายงานทิ้งไปแล้วด้วย! แล้วจำได้ไหม คุณบอกเองว่าอย่าให้ฉันเสียใจทีหลัง! ตอนนี้ฉันไม่เสียใจเลยสักนิด แล้วคุณจะมาตามตอแยฉันทำไมอีก?"

ซูเหวินหยวนหน้าถอดสี

เขาจำคำพูดพวกนั้นได้

"ตอนนั้นผมพูดเพราะโมโห! ผมไม่ได้ตั้งใจจะเลิกกับคุณจริงๆ!"

ซูเหวินหยวนก้าวยาวๆ เข้าประชิดตัวลู่อวิ๋นเซียงอย่างรวดเร็ว

พยายามจะคว้ามือเธอ แต่ลู่อวิ๋นเซียงเบี่ยงตัวหลบวูบ

มือของซูเหวินหยวนค้างอยู่กลางอากาศ

เขาพยายามปรับเสียงให้อ่อนโยนที่สุด

"อวิ๋นเซียง ผมผิดไปแล้ว ยกโทษให้ผมเถอะนะ!"

ลู่อวิ๋นเซียงมองเขาพลางเลิกคิ้วถาม

"ผิดตรงไหนเหรอ?"

"ผม..."

ซูเหวินหยวนอึกอัก เขาไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองผิดตรงไหน

ลู่อวิ๋นเซียงกอดอกมองเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน

"นี่เหรอสำนึกผิด? คุณคงไม่เคยคิดว่าตัวเองผิดเลยสินะ? ที่มาหาฉันเนี่ย ไม่ใช่เพราะกลัวว่าฉันไปเยี่ยมญาติแล้วจะไม่กลับมา ทำให้คุณอดผลประโยชน์หรอกเหรอ! ยอมรับมาเถอะซูเหวินหยวน คุณมันก็แค่ผู้ชายจอมปลอมที่น่ารังเกียจคนหนึ่งเท่านั้นแหละ!"