บทที่ 21 โทรฟ้องพ่อ

บทที่ 21 โทรฟ้องพ่อ

ลู่อวิ๋นเซียงกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้อง จู่ๆ ประตูก็ถูกเคาะ แล้วเฉินชุนผิงก็เดินเข้ามา

"ซูเหวินหยวนมาหาแกแน่ะ"

ลู่อวิ๋นเซียงกลอกตาแล้วเดินออกจากห้อง

ทันทีที่ซูเหวินหยวนเห็นเธอ เขาก็เปิดฉากซักไซ้เสียงเข้ม "นี่เธอไม่รู้เหรอว่าเธอเป็นต้นเหตุทำให้หยางลี่ลี่แย่งงานเสี่ยวเสวี่ยไป?"

ลู่อวิ๋นเซียงพูดไม่ออก

เธอรู้อยู่แล้วว่าการที่ซูเหวินหยวนโผล่มาที่บ้าน ต้องเป็นเพราะหยางชิงเสวี่ยไปเป่าหูอะไรเขาแน่ๆ

เธอนึกว่าหยางชิงเสวี่ยจะบอกซูเหวินหยวนเรื่องที่เธอจะไปเยี่ยมญาติที่เมืองหลวงเสียอีก

แต่หยางชิงเสวี่ยกลับเลือกบอกแค่เรื่องที่ตัวเองโดนหยางลี่ลี่แย่งงานไป

เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวสมคำร่ำลือจริงๆ!

แต่ก็จริงที่ว่าซูเหวินหยวนมันก็แค่หมาเชื่องๆ ที่หยางชิงเสวี่ยเลี้ยงไว้!

แน่นอนว่าต้องหลอกใช้ให้คุ้มค่าที่สุด

ลู่อวิ๋นเซียงพูดอย่างเย็นชา "นายประสาทกลับหรือเปล่า? หยางชิงเสวี่ยโดนแย่งงานแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?"

ซูเหวินหยวนพูดอย่างหงุดหงิด "ก็เพราะเธอไม่ยอมยกงานให้หยางลี่ลี่น่ะสิ เลยบีบให้เสี่ยวเสวี่ยต้องสละงานของตัวเองให้หยางลี่ลี่แทน! เสี่ยวเสวี่ยจิตใจดีขนาดนั้น ไม่เหมือนเธอหรอก เห็นแก่ตัว คิดแต่เรื่องของตัวเอง"

ลู่อวิ๋นเซียงกระตุกมุมปาก

"ใช่ๆ ฉันมันเห็นแก่ตัว คิดแต่เรื่องตัวเอง พูดจบหรือยัง? ถ้าจบแล้วก็ไสหัวไป!"

ลู่อวิ๋นเซียงทำท่าจะกลับเข้าห้อง

แต่พอหันหลัง ข้อมือเธอก็ถูกซูเหวินหยวนคว้าไว้

"เรื่องนี้เธอเป็นคนก่อ เธอต้องรับผิดชอบ!"

ลู่อวิ๋นเซียงมองเขาอย่างขบขัน

"จะให้ฉันรับผิดชอบยังไง?"

"ช่างเถอะที่เธอขายงานไปแล้ว เอาอย่างนี้ เธอโทรหาพ่อเธอ ให้พ่อเธอจัดการหางานใหม่ให้เธอ แล้วเธอก็เอางานนั้นยกให้เสี่ยวเสวี่ย ใช่ ทำตามนี้แหละ เดี๋ยวฉันพาเธอไปโทรหาพ่อเดี๋ยวนี้เลย"

ซูเหวินหยวนกระตือรือร้นจะลากลู่อวิ๋นเซียงไปโทรศัพท์

ลู่อวิ๋นเซียงทึ่งในความหน้าด้านของซูเหวินหยวนจริงๆ!

หนังหน้าหนายิ่งกว่ากำแพงเมืองจีน!

เสียงดีดลูกคิดรางแก้วคำนวณผลประโยชน์ดังเปรี้ยงปร้างใส่หน้าเธอจังๆ

เธอเริ่มทบทวนตัวเอง เมื่อก่อนเธอยอมศิโรราบให้ซูเหวินหยวนขนาดนี้เชียวหรือ?

ยอมให้เขาพูดจาเอาเปรียบหน้าด้านๆ ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉยว่าเป็นเรื่องปกติ?

เธออยากจะตบหน้าซูเหวินหยวนสักฉาด แต่พอนึกอะไรบางอย่างได้ก็ยั้งมือไว้

เธอยิ้มแล้วพูดว่า "ก็ได้ งั้นเราไปโทรหาพ่อด้วยกัน"

น้ำเสียงของซูเหวินหยวนดูร้อนรนเล็กน้อย

"รีบไปเถอะ"

ลู่อวิ๋นเซียงเดินออกไปพร้อมกับซูเหวินหยวน

จางหลินที่แอบฟังอยู่หลังม่านระเบียงโผล่หัวออกมา มองเฉินชุนผิงที่กำลังจ้องมองลู่อวิ๋นเซียงกับซูเหวินหยวนอยู่เช่นกัน

"แม่ ลู่อวิ๋นเซียงเชื่อฟังซูเหวินหยวนจะตาย แม่ว่าถ้าซูเหวินหยวนสั่งไม่ให้มันไปเมืองหลวง มันจะไม่ไปไหม?"

เฉินชุนผิงเงียบ

เรื่องนี้พูดยาก

ลู่อวิ๋นเซียงตอนนี้เหมือนคนบ้า

แต่ซูเหวินหยวนก็เป็นดั่งดวงใจของลู่อวิ๋นเซียง

ใครจะไปรู้ว่าระหว่างความบ้ากับความรักที่มีต่อซูเหวินหยวน อะไรมันจะมากกว่ากัน?

จางหลินปล่อยม่านลง ลูบหัวตัวเองที่เพิ่งถูกจับกระแทกโต๊ะ พอนึกถึงท่าทางน่ากลัวของจางชิง เธอก็ตัวสั่นด้วยสัญชาตญาณ

เธอมีลางสังหรณ์ว่าธาตุแท้ของจางชิงกำลังจะเปิดเผยออกมา

ดังนั้น ลู่อวิ๋นเซียงจะหนีไปไม่ได้เด็ดขาด

ลู่อวิ๋นเซียงกับซูเหวินหยวนมาถึงที่ทำการไปรษณีย์

มือของลู่อวิ๋นเซียงสั่นเทาขณะหมุนหมายเลขโทรศัพท์ที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำ

เบอร์โทรศัพท์ห้องแล็บของศาสตราจารย์ลู่

"สวัสดีครับ เรียนสายใครครับ?"

ลู่อวิ๋นเซียงข่มความตื่นเต้นในใจ

"สวัสดีค่ะ ฉันเป็นลูกสาวของศาสตราจารย์ลู่ค่ะ จะขอเรียนสายพ่อหน่อย"

"ศาสตราจารย์ลู่ครับ เลิกงานพอดีเลย ลูกสาวโทรมาครับ!"

เสียงอบอุ่นและตื่นเต้นดังมาจากปลายสายทันที

"นั่นอวิ๋นเซียงใช่ไหมลูก?"

ลู่อวิ๋นเซียงรู้สึกแสบจมูก พยายามข่มอารมณ์สุดความสามารถ แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ดีจังเลย!

เธอยังมีโอกาสได้ยินเสียงพ่อ!

พ่อยังอยู่ตรงนี้!

ลู่อวิ๋นเซียงพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือสะอื้น "พ่อคะ..."

ลู่จื่อเชียนรักลูกสาวคนเดียวอย่างลู่อวิ๋นเซียงมาก ได้ยินเสียงสั่นเครือของลูกก็จับสังเกตได้ทันที

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

"อวิ๋นเซียง เป็นอะไรไปลูก? มีใครรังแกหนูหรือเปล่า?"

ซูเหวินหยวนที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นลู่อวิ๋นเซียงมัวแต่ดึงเช็งไม่ยอมเข้าเรื่องสักที ก็สะกิดเธอเบาๆ

"อวิ๋นเซียง เข้าเรื่องสิ"

ค่าโทรศัพท์นาทีละตั้งสามเหมา ลู่อวิ๋นเซียงเสียเวลาไปสองนาทีแล้ว นาทีกว่าๆ กำลังจะผ่านไป

เงินหนึ่งหยวนปลิวไปแล้วนะ

ลู่อวิ๋นเซียงหน้าตึงขึ้นมาทันที

"จะรีบไปไหน? รีบไปตายแล้วเกิดใหม่หรือไง?! อะไรกัน ฉันจะพูดจาภาษาพ่อลูกกับพ่อฉันหน่อยไม่ได้เลยเหรอ? ถ้านายมาเร่งฉันอีก ฉันจะวางสายเดี๋ยวนี้แหละ!"

ลู่อวิ๋นเซียงถือหูโทรศัพท์อยู่ตอนที่พูด ลู่จื่อเชียนที่อยู่ปลายสายย่อมได้ยินด้วย

หน้าของซูเหวินหยวนแดงก่ำจนถึงใบหู

เขาไม่อยากให้ลู่จื่อเชียนมองเขาไม่ดี

ยังไงซะในอนาคตเขายังต้องพึ่งพาบารมีของลู่จื่อเชียนอีกเยอะ

แถมงานของหยางชิงเสวี่ยก็สำคัญมาก

ซูเหวินหยวนได้แต่ทำเสียงอ่อนลง "ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมแค่อยากให้คุณควบคุมอารมณ์ เดี๋ยวคุณลุงจะเป็นห่วงเพราะคุณคิดถึงท่านมากเกินไป ผมเป็นแฟนคุณ เห็นคุณร้องไห้ผมก็ปวดใจนะครับ"

ลู่อวิ๋นเซียงมองซูเหวินหยวนอย่างนึกขัน

มิน่าล่ะ ชาติก่อนเธอถึงได้ถูกซูเหวินหยวนควบคุมไว้ในกำมือได้อย่างสมบูรณ์

ทั้งบงการทั้งปลอบโยน

มีลูกล่อลูกชนครบเครื่อง ทั้งตบหัวทั้งลูบหลัง

ถ้าไม่ได้เกิดใหม่และเห็นสันดานความหน้าด้านของซูเหวินหยวนมาแล้ว ด้วยวัยที่ใสซื่อบริสุทธิ์ในตอนนี้ เธอคงถูกซูเหวินหยวนเคี้ยวกลืนไม่เหลือแม้แต่กระดูก

นั่นคือชะตากรรมของเธอในชาติก่อน

ลู่อวิ๋นเซียงบอกซูเหวินหยวนอย่างรำคาญ "ฉันจะคุยธุระส่วนตัวกับพ่อ นายออกไปไกลๆ หน่อย อย่ามารบกวน"

ซูเหวินหยวนโกรธจนจุกอก

แต่เขาก็ยังใช้น้ำเสียงนุ่มนวล "งั้นผมไปรอคุณข้างนอกนะ"

รอจนเขาเดินออกไปจริงๆ สีหน้าของลู่อวิ๋นเซียงถึงค่อยดูดีขึ้น

"พ่อคะ ยังอยู่ไหมคะ?"

"อยู่ลูก" ลู่จื่อเชียนที่อยู่ปลายสายได้ยินบทสนทนาระหว่างลู่อวิ๋นเซียงกับซูเหวินหยวนทั้งหมด เขาถามอย่างระมัดระวัง "อวิ๋นเซียง ทะเลาะกับซูเหวินหยวนเหรอ?"

ลู่จื่อเชียนรู้ว่าลู่อวิ๋นเซียงคบหากับซูเหวินหยวน และเขาก็เคยให้คนไปสืบประวัติซูเหวินหยวนมาแล้ว

เป็นชายหนุ่มที่มีอนาคตไกลคนหนึ่ง

ถ้าลู่อวิ๋นเซียงแต่งงานกับเขาในอนาคต ชีวิตคงไม่ลำบาก

งานของลู่จื่อเชียนทำให้เขาไม่มีเวลาให้ความอบอุ่นกับครอบครัว แต่ลู่อวิ๋นเซียงเป็นลูกสาวคนเดียว เขาหวังจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก

ในการคุยโทรศัพท์เมื่อกี้ น้ำเสียงของลู่อวิ๋นเซียงฟังดูผิดปกติชัดเจน

ลู่อวิ๋นเซียงพูดตามตรง "ไม่ได้ทะเลาะค่ะ แต่เลิกกันแล้ว พ่อคะ เขาไม่ได้ชอบหนู เขาชอบพี่สาวลูกพี่ลูกน้องต่างหาก"