บทที่ 14 เอกสารเยี่ยมญาติถูกตีกลับ

บทที่ 14 เอกสารเยี่ยมญาติถูกตีกลับ

คืนนั้นลู่อวิ๋นเซียงนอนหลับอย่างสบายใจ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสาง เธอก็ได้ยินเสียงกุกกักเบาๆ ดังมาจากหน้าประตู

มุมปากของเธอกระตุกยิ้มขึ้น

ก่อนจะแกล้งทำเป็นนอนหลับต่อ

เธอหรี่ตามองผ่านช่องว่างเล็กๆ เห็นจางหลินย่องเข้ามาในห้อง เดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า แล้วหยิบชุดกระโปรงสีแดงออกจากชุดใหม่สองชุดที่มีสีแดงและสีขาว จากนั้นก็ย่องออกไปและปิดประตูอย่างเงียบเชียบ

ทันทีที่จางหลินปิดประตูลง ลู่อวิ๋นเซียงก็ลืมตาขึ้นโพลง

เธอมองไปที่ประตูแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

"เธอขโมยชุดนี้ไปเองนะ ไม่เกี่ยวกับฉันแล้ว"

ลู่อวิ๋นเซียงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

วันนี้เธอคงจะได้ดูเรื่องสนุกๆ หรือไม่ก็เรื่องตลกโปกฮาแน่ๆ

กว่าเธอจะตื่นนอนเต็มอิ่ม จางชิงก็พาจางฉีไปส่งโรงเรียนแล้ว ส่วนจางหลินที่มีชนักติดหลังก็รีบชิ่งหนีไปก่อน

เหลือเพียงเฉินชุนผิงที่ยังไม่ออกไปทำงาน

"ลู่อวิ๋นเซียง แม่เก็บกับข้าวไว้ให้ มากินสิ"

ลู่อวิ๋นเซียงเดินเข้าไปหาแล้วเริ่มฟ้องทันที

"แม่คะ ชุดใหม่สองชุดที่ฉันซื้อมาเมื่อวาน ชุดสีแดงหายไป จางหลินขโมยไปใช่ไหม?"

เฉินชุนผิงนึกภาพชุดสีแดงที่จางหลินสวมเมื่อเช้านี้

เธอรู้สึกรำคาญใจและไม่อยากให้ลู่อวิ๋นเซียงอาละวาดเรื่องนี้อีก

ใช่แล้ว ตอนนี้ในสายตาของเธอ ลู่อวิ๋นเซียงก็คือคนบ้าดีๆ นี่เอง

อยู่ดีๆ ก็ลุกขึ้นมาบ้าอาละวาดแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย!

"ก็แค่ชุดชุดเดียว ถ้าหลินหลินอยากใส่ก็ให้เขาใส่ไปเถอะ ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่คืนให้สักหน่อย แค่เสื้อผ้าชิ้นเดียว อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปหน่อยเลย"

ลู่อวิ๋นเซียงยิ้ม

"ก็ได้ค่ะ ในเมื่อแม่พูดแบบนี้ ฉันก็จะไม่เอาเรื่อง แต่ว่า... ผลที่ตามมาหล่อนต้องรับผิดชอบเองนะ"

เฉินชุนผิงไม่ได้เก็บคำพูดแฝงนัยของลู่อวิ๋นเซียงมาคิดให้ละเอียด ก่อนจะรีบออกไปทำงาน

หลังจากเฉินชุนผิงออกไปแล้ว ลู่อวิ๋นเซียงก็ออกจากบ้านเช่นกัน

เธอต้องไปดำเนินเรื่องขอเอกสารเยี่ยมญาติ

ในยุคสมัยนี้จะเดินทางไปไหนมาไหนต้องมีใบอนุญาต ไม่อย่างนั้นก็ไปไหนไม่ได้

เธอไปถึงสำนักงานและยื่นเอกสารที่เตรียมไว้ผ่านช่องหน้าต่าง

"สวัสดีค่ะ ฉันมาขอยื่นเรื่องทำใบอนุญาตเยี่ยมญาติค่ะ"

เจ้าหน้าที่หญิงสาวที่รับเรื่องตรวจสอบเอกสารอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรก็ตอบรับ

"ตกลงค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ"

การขอใบอนุญาตเยี่ยมญาติของลู่อวิ๋นเซียง นอกจากต้องใช้เอกสารของตัวเธอเองแล้ว ยังต้องเตรียมเอกสารฝั่งคุณพ่อด้วย

ซึ่งจี้หมิงจิงเป็นคนจัดการเอามาให้เธอทั้งหมด

คนปกติทั่วไปพอได้เห็นตราประทับระดับประเทศบนเอกสารของคุณพ่อเธอ ก็คงรีบอนุมัติให้โดยไม่ต้องคิดซ้ำสอง

เจ้าหน้าที่นำเอกสารของเธอเข้าไปขออนุมัติ แต่ไม่นานนัก หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามาหาเธอ

"ลู่อวิ๋นเซียง! เอกสารของเธอไม่ถูกต้อง!"

ลู่อวิ๋นเซียงเห็นคนที่เดินเข้ามาก็แค่นยิ้มเย็นชาในใจ

ป้าของซูเหวินหยวน... เกาชุ่ยหงนี่เอง

ต่อให้ไม่ต้องเห็นแก่หน้าซูเหวินหยวน หล่อนก็คงไม่ยอมปล่อยลู่อวิ๋นเซียงให้หลุดพ้นการควบคุมไปง่ายๆ แน่

สามีของเกาชุ่ยหงเป็นผู้อำนวยการโรงงานเคมี ซึ่งมีการทดลองยากๆ หลายอย่างที่โรงงานเล็กๆ แห่งนี้ทำไม่ได้

สุดท้ายพวกเขาก็คิดหาวิธีการที่ชั่วร้ายขึ้นมาได้

พวกเขาให้ซูเหวินหยวนแอบอ้างชื่อลู่อวิ๋นเซียง โทรไปหาลู่จื่อเชียนที่อยู่ไกลถึงเมืองหลวง ขอให้ช่วยทำการทดลองแล้วส่งข้อมูลกลับมา

เรื่องนี้ทำไปโดยอ้างชื่อลู่อวิ๋นเซียง แต่ตัวเธอเองกลับไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

ลู่จื่อเชียนรักลูกสาวคนนี้ดั่งแก้วตาดวงใจ

เรื่องอะไรที่เกี่ยวกับลู่อวิ๋นเซียง เขาพร้อมจะทำให้ทุกอย่าง

อีกอย่างซูเหวินหยวนก็เป็นถึงว่าที่ลูกเขย

การช่วยซูเหวินหยวนก็เท่ากับช่วยลู่อวิ๋นเซียงทางอ้อม

ในชาติก่อน อีกหนึ่งเดือนนับจากนี้ พ่อของเธอจะประสบอุบัติเหตุระหว่างทำการทดลองและเสียชีวิตคาที่

กว่าลู่อวิ๋นเซียงจะรู้ความจริงก็ผ่านไปหลายปี ตอนที่ซูเหวินหยวนเมาแล้วหลุดปากพูดออกมา

วัตถุดิบที่พวกมันส่งไปให้พ่อของเธอมีปัญหา แต่พวกมันกลับโกหกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ

พ่อของเธอเคยช่วยพวกมันทดลองเรื่องนี้มาก่อนและไว้ใจพวกมันมาก เลยไม่ได้ตรวจสอบวัตถุดิบเดิมซ้ำอีกรอบ

ในชาติก่อน พ่อของเธอเสียชีวิตในเหตุการณ์นั้น ใครๆ ก็คิดว่าเป็นอุบัติเหตุ

ลู่อวิ๋นเซียงไม่เคยคาดคิดเลยว่าฆาตกรตัวจริงก็คือผู้ชายที่นอนอยู่ข้างกายเธอนั่นเอง

ลุงกับป้าของซูเหวินหยวนเองก็เป็นคนร้าย พวกมันโลภมากและเห็นแก่ตัว กอบโกยผลประโยชน์โดยใช้ชื่อของลู่อวิ๋นเซียงเป็นเครื่องมือ

จนสุดท้ายก็ทำให้พ่อของเธอต้องตาย!

หนี้เลือดก้อนนี้ ชาตินี้เธอจะคิดบัญชีให้สาสม!

ลู่อวิ๋นเซียงแสร้งทำสีหน้าไร้เดียงสา

"เอกสารพวกนี้มีปัญหาตรงไหนเหรอคะ? ทางเมืองหลวงบอกว่าแค่เอามายื่นก็อนุมัติได้เลยนี่นา!"

เกาชุ่ยหงแสร้งตีหน้าขรึม "ที่นี่คือเมืองเฟิงเฉิง เอกสารจากเมืองหลวงใช้ที่นี่ไม่ได้หรอกนะ เธอต้องให้พ่อของเธอทำเอกสารของเมืองเฟิงเฉิงมาให้ ถึงจะอนุมัติได้"

พ่อของลู่อวิ๋นเซียงมีความสามารถพอที่จะทำเอกสารของเมืองเฟิงเฉิงได้แน่นอนอยู่แล้ว

เพียงแต่มันมีขั้นตอนที่ยุ่งยากซับซ้อนมาก

อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองเดือนกว่าจะเสร็จ

และนี่ก็คือเป้าหมายของเกาชุ่ยหง

เพราะการทดลองของสามีหล่อนยังต้องทำอีกสองรอบถึงจะเสร็จสมบูรณ์

แต่ละรอบต้องใช้เวลาประมาณยี่สิบวัน

หล่อนไม่สนหรอกว่าลู่อวิ๋นเซียงจะไปเยี่ยมญาติหรือไม่

แต่ใครจะมาขวางเส้นทางก้าวหน้าของสามีหล่อนไม่ได้

รอให้การทดลองเสร็จสิ้นเมื่อไหร่ หล่อนถึงจะยอมเซ็นอนุมัติให้ลู่อวิ๋นเซียง

ลู่อวิ๋นเซียงไม่ได้ตอแยอะไรมากนัก

เธอกำลังรอให้เกาชุ่ยหงพูดประโยคนั้นออกมาพอดี

ต่อจากนี้ เกาชุ่ยหงก็เตรียมตัวรับกรรมที่ก่อไว้ได้เลย!

ลู่อวิ๋นเซียงเก็บเอกสารกลับคืนมา

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจะโทรไปบอกพ่อ"

"ดีมาก ไปจัดการซะ!"

ลู่อวิ๋นเซียงเดินออกจากสำนักงานด้วยความสะใจลึกๆ

นังโง่เกาชุ่ยหง กล้าเมินเฉยต่อตราประทับเอกสารระดับสูงจากเมืองหลวงเชียวนะ

มีสมองแค่นี้ จะไม่ให้กระโดดลงหลุมพรางที่ขุดไว้ได้ยังไงไหว?

ลู่อวิ๋นเซียงนึกถึงใบหน้าอันเที่ยงตรงและเคร่งขรึมของจี้หมิงจิง

เธออุตส่าห์ช่วยชีวิตเขาไว้ ขอยืมมือเขามาใช้หน่อยคงไม่เกินไปหรอกมั้ง?

อย่างแย่ที่สุด เธอก็แค่ทำอาหารยาบำรุงสุขภาพเป็นการไถ่โทษให้เขาสักหน่อยก็แล้วกัน!