บทที่ 9 ช่วยจี้หมิงจิงฟื้นฟูร่างกาย

บทที่ 9 ช่วยจี้หมิงจิงฟื้นฟูร่างกาย

ลู่อวิ๋นเซียงกำเงินที่ได้จากการขายงานและเงินก้อนโตที่เฉินชุนผิงให้ไว้แน่น ความรู้สึกทั้งตื่นเต้นและกระวนกระวายตีกันอยู่ในอก

เธอเดินเหม่อลอยไปทางหน้าประตูใหญ่ของคอมเพล็กซ์

ทหารในเครื่องแบบสองนายที่มีสีหน้าเคร่งขรึมเดินตรงเข้ามาหาเธอ

"ลู่อวิ๋นเซียง สหายลู่ เชิญไปกับเราหน่อยครับ"

ลู่อวิ๋นเซียงใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที

แม้เธอจะเคารพทหารของประชาชน แต่การถูกทหารมาตามตัวแบบนี้ มันชวนให้หัวใจวายจริงๆ

เธอถูกพาตัวไปที่โรงพยาบาล ตรงไปยังห้องผู้ป่วยหนัก

ทหารยามบอกเธอว่า "เข้าไปเถอะครับ ผู้กองรอคุณอยู่ข้างใน"

"ผู้กอง?"

ลู่อวิ๋นเซียงตัวสั่น

ชาติก่อนรวมกับชาตินี้ เธอไม่เคยรู้จักนายทหารระดับสูงที่ไหนเลยนะ!

พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นชายคนหนึ่งนั่งพิงหัวเตียงอ่านหนังสืออยู่

คิ้วเข้มดั่งกระบี่ นัยน์ตาสุกใส ไหล่กว้างเอวสอบ เนื่องจากมีแผลที่เอวเขาจึงเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงที่ดูแข็งแกร่ง เสริมให้บุคลิกดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น

กลิ่นอายของผู้มีอำนาจที่แผ่ออกมาตามธรรมชาติทำเอาเธอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

ลู่อวิ๋นเซียงตะลึงงัน

หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหมด

เธอจำได้ว่าเขาคือ 'พลเมืองดี' ที่ต่อสู้กับสายลับคนนั้น

ซวยแล้ว!

ตอนนั้นเธออุตส่าห์ใช้หัวโขกเขาเพื่อจะได้ไม่ต้องเปิดเผยใบหน้า

แถมเสร็จแล้วก็วิ่งหนีออกมาเลย

ยุคนี้ไม่ใช่โลกอนาคตที่มีกล้องวงจรปิดไปทั่วจนหนีไม่พ้นเสียหน่อย

นี่มันยุคเจ็ดศูนย์ที่ล้าหลัง ขอแค่เธอไม่ยอมรับ และไม่ไปยุ่งกับ 'พลเมืองดี' คนนั้น เขาก็ไม่มีทางหาเธอเจอ

แต่นี่ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง เธอกลับโดนเจอตัวซะแล้ว?

"ระบบ ทำยังไงดี? แพ็กเกจของขวัญของแกมันหนังเหนียวฟันแทงไม่เข้า เขาต้องสังเกตเห็นอะไรแน่ๆ ถ้าเขารู้ว่าฉันมีระบบ ฉันจะโดนจับผ่าพิสูจน์ไหมเนี่ย?"

ระบบตอบกลับมา

"โฮสต์คิดว่าระบบไร้ประโยชน์ขนาดนั้นเลยเหรอ? ตอนนั้นระบบปิดกั้นการจดจำใบหน้าไว้แล้ว มนุษย์ไม่สามารถเจาะผ่านระบบจดจำใบหน้าของฉันได้หรอก เพราะงั้นเขาจำหน้าโฮสต์ไม่ได้แน่นอน"

ลู่อวิ๋นเซียงตะโกนลั่นในใจ!

"แล้วทำไมเขาถึงเล่นใหญ่ไปตามตัวฉันมาถึงนี่ล่ะ? หรือเขาจะมาจีบฉัน?"

ระบบ: "ก็อาจจะเป็นไปได้?"

เพราะยังไงซะ สัญลักษณ์ ♦ ในแพ็กเกจของขวัญก็ถูกใช้งานอัตโนมัติไปแล้ว

นั่นคือแพ็กเกจเสน่ห์ดึงดูด

โฮสต์ที่ใช้มันจะดึงดูดความสนใจของชายหนุ่มคุณภาพสูงโดยอัตโนมัติ

และชัดเจนว่าจี้หมิงจิงเป็นชายหนุ่มคุณภาพสูง

จี้หมิงจิงจับตามองลู่อวิ๋นเซียงตั้งแต่เธอเดินเข้ามา

เธอเดินเข้ามาด้วยความหวาดระแวง พอเห็นหน้าเขาก็ทำท่ากลัว แล้วตอนนี้ยังทำหน้าเหมือนคนได้รับความอยุติธรรมจนน้ำตาจะไหล

จี้หมิงจิงงุนงงมาก เป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มสงสัยในหน้าตาตัวเอง

หน้าเขาโหดขนาดนั้นเลยเหรอ?

เขาก็ไม่ได้ไปรังแกเธอสักหน่อยนี่?

"สหายลู่ ไม่ต้องกลัว ผมไม่ใช่คนเลว ที่ผมมาเมืองเฟิงเฉิงครั้งนี้ ก็เพื่อมารับคุณไปหาคุณพ่อที่เมืองหลวง"

ลู่อวิ๋นเซียงชะงัก

ความทรงจำที่ถูกฝังลึกถูกปลดล็อกออกมา

เธอนึกขึ้นได้ว่าในชาติก่อน ช่วงเวลานี้งานที่เธอหามาแทบตายถูกหยางชิงเสวี่ยยกให้คนอื่น

ไม่มีใครช่วยเธอ ทุกคนเอาแต่โทษเธอ เธอทั้งเสียใจทั้งน้อยใจ ร้องไห้ฟูมฟายตอนโทรหาพ่อ

พ่อเลยบอกให้เธอไปหาที่เมืองหลวง ท่านตั้งใจจะให้เธอไปตั้งรกรากอยู่ที่นั่นเลย

แล้วพ่อยังบอกอีกว่าจะมีคนมารับพาเธอเข้าเมืองหลวง

เธอรออย่างมีความหวัง แต่ไม่กี่วันต่อมา พ่อก็โทรมาบอกด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยว่าคนที่มารับเธอประสบอุบัติเหตุเสียแล้ว

แต่ท่านไม่ได้บอกรายละเอียดว่าเกิดอะไรขึ้น

ลู่อวิ๋นเซียงนึกถึงตอนที่จี้หมิงจิงสู้กับสายลับ

บวกกับที่ระบบบอกว่า "ช่วยเหลือบุคคลสำคัญของชาติ" และรางวัลแต้มสูงถึงหนึ่งหมื่น

เธอเข้าใจทันทีว่าชาติก่อน คนที่จะมารับเธอไปหาพ่อที่เมืองหลวงก็คือจี้หมิงจิงนี่เอง

แต่จี้หมิงจิงคงจะ... พลาดท่าเสียชีวิต... ระหว่างต่อสู้กับสายลับ

ลู่อวิ๋นเซียงถามอย่างระมัดระวัง "คุณพ่อส่งคุณมารับฉันจริงๆ เหรอคะ?"

จี้หมิงจิงหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากหนังสือที่อ่านอยู่

"นี่ครับ จดหมายจากพ่อคุณ"

ลู่อวิ๋นเซียงรีบรับมาเปิดดู

เธอจำไม่ได้แล้วว่ากี่ปีแล้วที่ไม่ได้รับจดหมายจากพ่อ

มือเธอสั่นระริกขณะแกะซอง

เป็นลายมือของพ่อจริงๆ

ในจดหมายบอกว่าจี้หมิงจิงเป็นทหาร และเป็นหลานชายของเพื่อนร่วมงานพ่อ เป็นคนที่ไว้ใจได้

ท่านวางใจมากที่ให้เขาเป็นคนพาเธอไปเมืองหลวง

ท้ายจดหมายเขียนว่าพ่อรอวันที่จะได้เจอเธอ

ขอบตาลู่อวิ๋นเซียงร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อล้นออกมาทันที

ถ้า... ถ้าชาติก่อนจี้หมิงจิงไม่ประสบอุบัติเหตุเสียก่อน เธอก็คงได้ไปอยู่กับพ่อที่เมืองหลวงแล้ว

เธอคงได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่ที่นั่น

จี้หมิงจิงมองน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอแล้วทำตัวไม่ถูก

เขาเป็นชายชาติทหารมาทั้งชีวิต ไม่เคยเจอโจทย์ยากขนาดนี้มาก่อน

เวลาผู้หญิงร้องไห้ เขาไม่รู้จะปลอบยังไงจริงๆ

อีกอย่าง ครั้งนี้เขามาทำภารกิจแล้วถือโอกาสรับลู่อวิ๋นเซียงกลับไปพร้อมกัน ไม่ใช่การตัดสินใจของศาสตราจารย์ลู่ พ่อของลู่อวิ๋นเซียงเสียทีเดียว

แต่เป็นคำสั่งของป้าเขา

เพราะป้าเขากำลังคบหาอยู่กับพ่อของลู่อวิ๋นเซียง

ซึ่งหมายความว่าในอนาคต ลู่อวิ๋นเซียงจะกลายเป็นน้องสาวของเขา

จี้หมิงจิงอ้าปากเตรียมจะพูดปลอบใจ

แต่ลู่อวิ๋นเซียงเงยหน้าที่มีคราบน้ำตาขึ้นมาถามก่อน

"เราจะไปหาพ่อได้เมื่อไหร่คะ?"

"อีกหนึ่งอาทิตย์ ผมบาดเจ็บต้องพักฟื้นสักอาทิตย์หนึ่ง ระหว่างนี้คุณก็เตรียมตัวเก็บของไปพลางๆ"

จี้หมิงจิงไม่ได้ใส่ใจอาการบาดเจ็บของตัวเองนักหรอก

แต่เบื้องบนสั่งมาว่าต้องนอนโรงพยาบาลอย่างน้อยหนึ่งอาทิตย์

ไม่งั้นจะไม่อนุญาตให้กลับเข้ากองทัพ

เขาเลยจำใจต้องนอนโรงพยาบาล

ซึ่งก็ประจวบเหมาะให้ลู่อวิ๋นเซียงได้มีเวลาเตรียมตัว

"ติ๊ง! ภารกิจใหม่! ช่วยจี้หมิงจิงฟื้นฟูร่างกาย แต้มบุญกุศล +1000"

"สถานะภารกิจ: กำลังดำเนินการ"

"ความคืบหน้า: 0"

ลู่อวิ๋นเซียง: ...

"จะให้ช่วยฟื้นฟูยังไงล่ะ? ฉันไม่ใช่หมอนะ!"

ลู่อวิ๋นเซียงไม่มีความรู้เรื่องการแพทย์เลยสักนิด

หรือจะให้เธอไปยืนเชียร์แล้วเขาจะหายเองหรือไง?

"อาหารในร้านค้าของระบบมีพลังปราณแฝงอยู่ โฮสต์สามารถเลือกวัตถุดิบที่มีพลังปราณสูงมาบำรุงเขา จะช่วยเร่งให้แผลหายเร็วขึ้น และแต้มบุญก็จะถูกนับให้โฮสต์"

พูดง่ายๆ คือให้ทำอาหารให้จี้หมิงจิงกินนั่นแหละ!

เรื่องนี้ลู่อวิ๋นเซียงถนัด

ชาติก่อนเธอเปิดร้านอาหาร ศึกษาอาหารจีนทั้งแปดตระกูล แถมยังไปเรียนทำของหวานอย่างละเอียดที่ต่างประเทศมาแล้ว

เธอยังศึกษาเรื่องอาหารยามาไม่น้อย

เรียกได้ว่าเรื่องของกิน ไม่มีอะไรที่เธอทำไม่ได้

เพื่อแต้มบุญกุศล เธอตัดสินใจว่าจะส่งปิ่นโตให้จี้หมิงจิง

เธอลุกขึ้นยืนทันที

"สหายจี้ งั้นฉันขอตัวกลับไปเตรียมของก่อนนะคะ คุณรักษาตัวดีๆ ล่ะ"

จี้หมิงจิงพยักหน้า

"ตกลง"

มองแผ่นหลังของลู่อวิ๋นเซียงที่เดินจากไป ไม่รู้ทำไม จี้หมิงจิงถึงรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด...

เหมือนเคยเจอเธอที่ไหนมาก่อน