บทที่ 5 หยางลี่ลี่แย่งงาน

บทที่ 5 หยางลี่ลี่แย่งงาน

สามีของโจวเหมยเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังสาว เธอทนลำบากเลี้ยงลูกสาวคนเดียวมาจนโต ชีวิตทั้งชีวิตของเธออุทิศเพื่อลูกสาวคนเดียว

เธอใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายมาตลอด การที่ยอมไปดูตัวกับผู้อำนวยการโรงงานในเวลานี้ แท้จริงแล้วก็เพื่อเรื่องงานของโจวซวง

นโยบายส่งเยาวชนลงชนบทรุ่นต่อไปประกาศออกมาแล้ว ถ้าโจวซวงยังหางานไม่ได้ ก็จะต้องถูกส่งไปชนบท

โจวเหมยนั่งไม่ติดแล้ว ต่อให้ต้องเสียชื่อเสียงในยามแก่เฒ่า เธอก็ต้องหางานให้ลูกสาวให้ได้

ทว่าผู้อำนวยการโรงงานแม้จะมีใจให้คนงาม แต่ก็ไม่มีความกล้าพอที่จะใช้เส้นสายช่วยโจวเหมย เพราะเขาใกล้จะเกษียณแล้ว หากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาในวาระสุดท้าย... ผลที่ตามมาเขาคงรับไม่ไหว

แต่ตอนนี้ลู่อวิ๋นเซียงเป็นฝ่ายเสนอขายงานให้โจวซวงเอง นี่มันยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ เขาจะได้เอาหน้ากับโจวเหมย เผลอๆ อาจจะได้สานสัมพันธ์กันด้วย

ผู้อำนวยการโรงงานทำท่าครุ่นคิดแล้วพูดว่า "ถ้าเป็นโจวซวงที่สอบได้ที่สอง ก็ถือว่าผ่านเกณฑ์ เอาอย่างนี้ ผมจะให้คนไปตามโจวเหมยมา พวกคุณตกลงกันต่อหน้าเลย"

ไม่นานโจวเหมยก็มาถึง

โจวเหมยสวมชุดเรียบๆ ที่สีซีดแล้ว แม้กาลเวลาจะทิ้งร่องรอยไว้ แต่ใบหน้าของเธอยังคงงดงาม มีรอยตีนกาจางๆ ที่หางตา ซึ่งเป็นเครื่องยืนยันถึงความสงบนิ่งที่ผ่านความยากลำบากมา

ลู่อวิ๋นเซียงเดินเข้าไปหาโจวเหมยตรงๆ

"น้าโจว ฉันอยากขายงานของฉันให้โจวซวง น้าเอาไหมคะ?"

ดวงตาของโจวเหมยเป็นประกาย เธอตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล!

"เอา!"

จากนั้นเธอก็ถามอย่างระมัดระวัง "เธอจะขายเท่าไหร่?"

โจวเหมยเป็นแม่ม่ายเลี้ยงลูกคนเดียว สมาพันธ์สตรีหางานชั่วคราวในโรงงานให้ เงินเดือนแค่สิบแปดหยวน ต้องเลี้ยงลูกสาวด้วย ชีวิตความเป็นอยู่จึงค่อนข้างขัดสน

เธอตัดสินใจแล้ว เธอมีสร้อยทองเส้นหนึ่งเป็นสมบัติที่แม่ทิ้งไว้ให้ ครั้งนี้ต่อให้ต้องขายสร้อยทองเส้นนี้ เธอก็ต้องซื้องานให้ลูกสาวให้ได้

"ห้าร้อยค่ะ"

โจวเหมยอึ้งไปเลย

โจวเจี้ยนกั๋วเองก็อึ้งเหมือนกัน

ราคาตลาดสำหรับงานของลู่อวิ๋นเซียงอยู่ที่แปดร้อยถึงหนึ่งพันหยวน

โจวเหมยนึกว่าตัวเองหูฝาดเลยถามย้ำ

"เธอว่าเท่าไหร่นะ?"

ลู่อวิ๋นเซียงยิ้มละมุน

"ห้าร้อยค่ะ แต่หนูขอเป็นเงินก้อนเดียว แล้วให้ท่านผอ.เป็นพยาน จ่ายเงินปุ๊บ งานนี้เป็นของน้าทันที"

โจวเหมยดีใจจนน้ำตาแทบไหล

"ตกลงๆ! น้าเอา! แต่ขอน้าเวลาหน่อย น้าต้องไปหาเงินมาก่อน"

เงินห้าร้อยหยวนน้อยกว่าที่เธอคิดไว้มาก แต่เธอหาเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ไม่ได้ในทันที เธอต้องรีบกลับไปขายทอง

ตอนนั้นเอง ผู้อำนวยการโรงงานก็กระแอมขึ้นมา

"อะแฮ่ม! สหายโจวเหมย กว่าคุณจะหาเงินได้คงต้องใช้เวลา เดี๋ยวผมออกเงินให้ก่อน แล้วคุณค่อยหามาคืนผม!"

โจวเหมยคิดว่าที่ลู่อวิ๋นเซียงยอมขายงานให้โจวซวงในราคาถูกขนาดนี้ คงเป็นเพราะผู้อำนวยการโรงงานช่วยพูดให้

เธอเคยแสดงท่าทีกับผอ.ไปแล้วว่า ขอแค่ช่วยเรื่องงานของโจวซวงได้ เธอก็ยอมตกลงปลงใจด้วย

ตอนนี้เรื่องงานของโจวซวงเรียบร้อยแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องเล่นตัวอีก

"ขอบคุณท่านผอ.มากค่ะ เงินส่วนนี้ พอโจวซวงเริ่มทำงานแล้ว ฉันจะทยอยคืนให้นะคะ"

ผู้อำนวยการโรงงานสัมผัสได้ถึงท่าทีที่อ่อนลงของโจวเหมยก็ดีใจเนื้อเต้น

ใครๆ ก็รู้ว่าโจวเหมยสวยแค่ไหน ผู้ชายหลายคนหมายปองเธอ แต่เธอก็วางตัวห่างเหินและเป็นตัวของตัวเอง ไม่เปิดช่องให้ใครเข้าหาเพื่อหวังผล

แต่ตอนนี้ โจวเหมยยอมรับความช่วยเหลือจากเขาแล้ว

"ติ๊ง! เปลี่ยนแปลงชะตากรรมของโจวเจี้ยนกั๋ว แต้มบุญ +50"

"ติ๊ง! เปลี่ยนแปลงชะตากรรมของโจวเหมย แต้มบุญ +50"

"ติ๊ง! เปลี่ยนแปลงชะตากรรมของโจวซวง แต้มบุญ +200"

ลู่อวิ๋นเซียงงุนงง จู่ๆ ทำไมได้แต้มบุญล่ะ?

ระบบจึงอธิบายให้เธอฟัง

"ชะตากรรมของโจวเจี้ยนกั๋วและโจวเหมยเปลี่ยนไป นับเป็นแต้มบุญของคุณ"

ลู่อวิ๋นเซียงเข้าใจแล้ว

ชาติก่อนซูเหวินหยวนได้เป็นผู้อำนวยการโรงงาน เขาใช้อำนาจเอื้อประโยชน์ให้หยางชิงเสวี่ย จนเป็นเหตุให้เด็กคนหนึ่งเสียชีวิต

พ่อของเด็กคนนั้นเป็นพวกหัวรุนแรง ตอนนั้นหาตัวซูเหวินหยวนที่ไปดูงานไม่เจอ เลยไปลงที่โจวเจี้ยนกั๋ว โทษฐานที่มอบตำแหน่งผอ.ให้ซูเหวินหยวนที่เป็นเด็กเส้น จึงดักแทงโจวเจี้ยนกั๋วระหว่างทางกลับบ้าน

โจวเจี้ยนกั๋วรอดตายหวุดหวิดแต่ก็ต้องเป็นอัมพาตตลอดชีวิต

นี่หมายความว่าซูเหวินหยวนจะไม่ได้เป็นผอ.โรงงานแล้วใช่ไหม?

ลู่อวิ๋นเซียงดีใจมาก

นี่คือเป้าหมายของเธอ ไม่เพียงแต่จะขัดขวางไม่ให้ซูเหวินหยวนได้ตำแหน่ง แต่เธอยังจะทำให้ซูเหวินหยวนตกงานด้วย

ส่วนที่มาของแต้มบุญจากโจวเหมยก็เพราะชะตาเปลี่ยนเหมือนกัน

ชาติก่อนโจวซวงถูกส่งไปชนบท ถูกบังคับให้แต่งงานกับชาวนาและตายขณะคลอดลูก

โจวเหมยมีโจวซวงเป็นลูกสาวคนเดียว เพื่อช่วยลูกจากนรกขุมนั้น เธอขายทุกอย่างที่ขายได้ แต่สุดท้ายโจวซวงก็ตายอยู่ดี โจวเหมยเลยเสียสติและหายสาบสูญไปจากผู้คน

ลู่อวิ๋นเซียงถามระบบ

"ถ้าเปลี่ยนชะตาคนได้ห้าสิบแต้ม ทำไมของโจวซวงถึงได้สองร้อยล่ะ?"

"เพราะในอนาคตโจวซวงจะเป็นครูที่ยอดเยี่ยม อบรมสั่งสอนและสร้างคนเก่งๆ มากมาย สร้างคุณูปการให้ประเทศชาติ"

ลู่อวิ๋นเซียงเข้าใจแล้ว

โจวเจี้ยนกั๋วกับโจวเหมยชะตาเปลี่ยนและจะได้ใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์สุจริต แต้มบุญเลยอยู่ที่ 50 แต่โจวซวงนอกจากชะตาเปลี่ยนแล้ว ยังสร้างประโยชน์ในภายหลัง แต้มบุญเลยเป็น 200

นี่คือแต้มบุญที่ได้มาจากตัวบุคคลอย่างโจวซวง

"งั้นที่ฉันช่วยเด็กผู้หญิงที่ถูกซูเหวินหยวนทำตาย ทำไมไม่นับเป็นแต้มบุญล่ะ?"

"โฮสต์ ระบบเชื่อมต่อกับสมองของคุณ มันจะระบุสิ่งต่างๆ ตามความคิดของคุณเพื่อคำนวณแต้มบุญ"

ลู่อวิ๋นเซียงร้องอ๋อ ก่อนหน้านี้ที่ขึ้นว่า 'สายลับ' กับ 'คนดี' เป็นแค่ป้ายกำกับเพราะเธอไม่รู้จักชื่อพวกเขา พอจับสายลับหรือช่วยคนสำคัญได้ถึงจะได้แต้มบุญ... แต่กับพวกโจวซวง เพราะเธอรู้จักชื่อเสียงเรียงนาม ระบบเลยระบุชื่อได้โดยตรง

ลู่อวิ๋นเซียงกอดเงินก้อนโตห้าร้อยหยวนไว้อย่างมีความสุข เตรียมตัวกลับบ้าน

แต่พอเดินมาถึงหน้าโรงงาน ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาจับแขนเธอไว้แน่น

"ลู่อวิ๋นเซียง เร็วเข้า รีบไปทำเรื่องโอนงานกันเถอะ!"

หยางลี่ลี่นั่นเอง