บทที่ 5 - โควตาการทำสัญญาเพิ่มขึ้นอีกแล้ว!

บทที่ 5 - โควตาการทำสัญญาเพิ่มขึ้นอีกแล้ว!

"ระบบ ผมเรียกพวกมันออกมาได้ไหม?" ซ่งเวินอยากรู้คำตอบของคำถามนี้มาก

ถ้าทำได้ ถึงตอนนั้นเขาไม่เท่ากับอัญเชิญหมาป่าปีศาจตาเดียวออกมาได้สิบตัวเลยเหรอ!?

ใครจะสู้ได้?

[ทำได้ และเนื่องจากเป็นการสนับสนุนจากระบบ จึงไม่กินพลังเวทของโฮสต์อีกด้วย]

ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของซ่งเวินก็ปรากฏแววปิติยินดี

"เชี่ยเอ้ย!!"

ซ่งเวินตะโกนลั่น ทำเอาคนที่อยู่ชั้นบนด่าสวนลงมา

"ใครมันแหกปากร้องหาพ่องตอนดึกๆ ดื่นๆ วะ!!"

ซ่งเวินสูดลมหายใจเข้าลึก รีบเดินออกจากจุดนั้น

"ระบบ แล้วผมจะเรียกพวกมันกลับไปได้ยังไง?" ซ่งเวินถามพลางเดินพลาง

[โฮสต์สามารถเรียกพวกมันกลับได้ตลอดเวลา หลังจากกลับไปแล้ว พวกมันจะไปยืนอยู่ที่เดิมก่อนที่จะถูกเรียกมา]

ซ่งเวินพยักหน้า เข้าใจความหมายของระบบ

"ธาตุแรกที่ผมปลุกพลังได้คือธาตุอัญเชิญ ถึงเวลานั้น ขอแค่ผมบอกว่าผมมีพรสวรรค์ธาตุอัญเชิญ ก็คงพอถูไถไปได้!" ซ่งเวินวางแผนในใจ

ด้วยเหตุนี้ เขาสามารถเอาเรื่องระบบมาผสมโรงกับธาตุอัญเชิญ แบบนี้คนอื่นก็จะไม่สงสัย

ผ่านไปเนิ่นนาน ซ่งเวินกลับมาถึงโรงเรียนมัธยมเวทมนตร์เทียนหลาน ล้มตัวลงนอนบนเตียงของตัวเอง

หลังจากทำสัญญากับหมาป่าปีศาจตาเดียวแล้ว ซ่งเวินได้สร้างความเชื่อมโยงกับพวกมัน เขาจึงรับรู้ได้ว่าพวกมันอยู่ที่ไหน

"ดูเหมือนพวกมันจะปลอดภัยแล้ว" ซ่งเวินรู้ว่าหมาป่าปีศาจตาเดียวได้ออกจากเมืองโป๋ผ่านทางท่อระบายน้ำไปแล้ว

ทันทีที่เขาล้มตัวลงนอน ก็พลันนึกวิธีหนึ่งขึ้นมาได้

"ในเมื่อฉันทำสัญญากับหมาป่าปีศาจตาเดียวได้สองตัวแล้ว งั้นฉันก็ให้พวกมันพาหมาป่าปีศาจตาเดียวตัวอื่นมาให้ฉันทำสัญญาได้นี่หว่า!!" ซ่งเวินนึกถึงวิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้ได้

"เอาตามนี้แหละ!"

...

พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งเดือน

ซ่งเวินทำสัญญาจนครบสิบโควตา เขาได้ลูกน้องหมาป่าปีศาจตาเดียวมาสิบตัว!

"ระบบ พวกมันจะเพิ่มความแข็งแกร่งยังไง? คงไม่ใช่ว่าจะเป็นระดับทาสรับใช้ไปตลอดนะ?" ซ่งเวินเอ่ยถาม

เขาอุตส่าห์พยายามมาทั้งเดือนเพื่อทำสัญญากับหมาป่าปีศาจตาเดียวสิบตัว ถ้าพวกมันหยุดอยู่แค่ระดับทาสรับใช้ ภายภาคหน้าคงไม่มีประโยชน์อะไรมากนัก

ระดับทาสรับใช้ถือเป็นระดับต่ำสุด ใช้รับมือจอมเวทระดับต้นยังพอไหว แต่ถ้าเจอจอมเวทระดับกลาง ก็ไร้ประโยชน์

[หลังจากหมาป่าปีศาจตาเดียวทำสัญญากับโฮสต์แล้ว สามารถเลเวลอัปได้โดยการฆ่าปีศาจตัวอื่น]

"หมายความว่า พวกมันฆ่าปีศาจตัวอื่น แล้วจะได้ค่าประสบการณ์เพื่ออัปเกรดเหรอ?" ซ่งเวินถาม

[ใช่ โฮสต์สามารถตรวจสอบหน้าต่างสถานะของพวกมันได้ จะเห็นแถบค่าประสบการณ์ รวมถึงความสามารถและค่าสถานะอื่นๆ]

ซ่งเวินดีใจจนเนื้อเต้น แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย โควตาสิบที่ไม่ได้เสียเปล่า

แถมแบบนี้ยังดีกว่าสัตว์อัญเชิญของตัวเองตั้งเยอะ เพราะไม่ต้องคอยเลี้ยงดูพวกมัน แค่ฆ่าศัตรูก็เลเวลอัปได้

ขอแค่ปล่อยพวกมันไปล่า ก็อัปเกรดตัวเองได้ เขาปล่อยเลี้ยงแบบบุฟเฟต์ได้เลย

"ต่อจากนี้พวกแกฟังให้ดี นอกจากพวกพ้องเผ่าเดียวกันแล้ว ปีศาจตัวอื่นล่าได้หมด"

ซ่งเวินออกคำสั่ง "แต่ดูด้วยว่าสู้ไหวค่อยฆ่า อย่าไปตายซะล่ะ"

"จำไว้ว่าต้องทำงานเป็นทีม แบบนี้จะเลเวลอัปได้ไว!"

หมาป่าปีศาจตาเดียวที่ทำสัญญาแล้วทุกตัวได้รับคำสั่งจากซ่งเวิน และเข้าใจความหมายของเขาได้ทันที

...

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เผลอแป๊บเดียวก็จะครบหนึ่งปีแล้ว

ในห้องเรียน ซ่งเวินกำลังสื่อสารกับหมาป่าปีศาจตาเดียวของเขาอยู่

"ซ่งเวิน เธอไม่ตั้งใจเรียน มัวทำอะไรอยู่?" หญิงสาวในชุดทำงานก้มตัวลงต่ำเอ่ยถาม

หญิงสาวสวมชุดทำงาน กระดุมเสื้อตรงหน้าอกแทบจะปริออกมา ให้ความรู้สึกเหมือนจะทนแรงดันไม่ไหว

และภายใต้สะโพกกลมกลึงนั้น คือเรียวขาสวยในถุงน่องสีดำ หนุ่มซิงทั้งหลายในห้องต่างพากันแอบมองเป็นระยะเพื่อสนองความต้องการทางจิตใจ

ซ่งเวินหันหน้าไป ความขาวเนียนกระแทกเข้าเต็มตา เขาเผลอกลืนน้ำลายเอือก อดนึกถึงพล็อตการ์ตูนญี่ปุ่นบางเรื่องไม่ได้

ตื่นเต้นชะมัด

"ขอโทษครับอาจารย์ถังเย่ว์ เมื่อกี้ผมกำลังสื่อสารกับมิติลี้ลับอยู่ครับ" ซ่งเวินตอบ

ถังเย่ว์พยักหน้า ไม่ได้มีเจตนาจะตำหนิ "ตอนนี้เธอยังสยบสัตว์อัญเชิญไม่ได้อีกเหรอ?"

ซ่งเวินส่ายหน้า ก่อนหน้านี้เขาลองแล้ว แต่สัตว์อัญเชิญพวกนั้นไม่แลเขาเลยสักนิด

ก็ธาตุอัญเชิญของเขาตอนนี้ยังแค่ระดับต้น แถมไม่มีอุปกรณ์ช่วย ความล้มเหลวก็เป็นเรื่องปกติ

"ผู้อำนวยการจูเตรียมอุปกรณ์ช่วยเหลือให้เธอแล้ว ถึงเวลาเธอก็ลองดูอีกทีนะ" ถังเย่ว์กล่าว

ซ่งเวินขานรับ ผู้อำนวยการจูเคยรับปากไว้แล้ว แต่เขาแค่อยากลองสยบด้วยตัวเองดูก่อน

ถังเย่ว์พูดต่อ "ครูเคยเจอจอมเวทอัญเชิญมาไม่น้อย มีอุปกรณ์ช่วยย่อมดีกว่าแน่นอน"

ซ่งเวินพยักหน้าอีกครั้ง

"ทำไมหน้าเธอแดงๆ?" ถังเย่ว์ทำหน้าสงสัย

"สงสัยจะร้อนมั้งครับ"

ซ่งเวินหลังจากอาหารตาอิ่มเอม ก็หันหน้ากลับไปอย่างพึงพอใจ

เขาเดาว่าไซซ์นี้ไม่ D ก็ E แน่นอน!!

พอลับหลังถังเย่ว์ ซ่งเวินก็รีบตรวจสอบหน้าต่างสถานะของเหล่าหมาป่าปีศาจตาเดียวทันที!

"มีหมาป่าปีศาจตาเดียวระดับทาสรับใช้ขั้นก้าวหน้าเพิ่มมาอีกตัวแล้ว!" ซ่งเวินถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด

ฆ่าปีศาจระดับทาสรับใช้หนึ่งตัวได้ค่าประสบการณ์แค่ 10 แต้ม แต่การจะเลื่อนเป็นระดับทาสรับใช้ขั้นก้าวหน้าต้องใช้ค่าประสบการณ์ถึง 1000 แต้ม

ดังนั้น ต้องฆ่าปีศาจระดับทาสรับใช้ถึงหนึ่งร้อยตัว หมาป่าปีศาจตาเดียวถึงจะเลื่อนเป็นระดับทาสรับใช้ขั้นก้าวหน้าได้

และตอนนี้ ซ่งเวินมีปีศาจระดับทาสรับใช้ขั้นก้าวหน้าอยู่ห้าตัวแล้ว

แล้วทำไมไม่เลื่อนหมาป่าปีศาจตาเดียวให้เป็นระดับนักรบ?

เพราะการเลื่อนขึ้นระดับนักรบ ต้องใช้ค่าประสบการณ์หนึ่งหมื่นแต้ม ด้วยความสามารถของหมาป่าปีศาจตาเดียว การจะหาค่าประสบการณ์ให้ได้หนึ่งหมื่นแต้มนั้นยากมาก

พวกมันพยายามมาหนึ่งปี ถึงมีหมาป่าปีศาจตาเดียวห้าตัวที่เลื่อนขึ้นสู่ระดับทาสรับใช้ขั้นก้าวหน้า

และค่าประสบการณ์ของหมาป่าปีศาจตาเดียวทั้งห้าตัวที่เลื่อนระดับรวมกัน ก็มีแค่ห้าพันแต้มเท่านั้น

คิดดูแล้วกันว่าตอนนี้การจะเลื่อนขึ้นเป็นระดับนักรบมันยากขนาดไหน

ดังนั้น ซ่งเวินจึงตัดสินใจอัปเกรดหมาป่าปีศาจตาเดียวให้เป็นระดับทาสรับใช้ขั้นก้าวหน้าก่อน แล้วค่อยหาโอกาสเลื่อนเป็นระดับนักรบ

[ตรวจพบว่าโฮสต์ครอบครองหมาป่าปีศาจตาเดียวระดับทาสรับใช้ขั้นก้าวหน้าจำนวนห้าตัว ได้รับโควตาทำสัญญาระดับทาสรับใช้ขั้นก้าวหน้าห้าที่ และโควตาทำสัญญาระดับทาสรับใช้สิบที่!]

โควตาทำสัญญาเพิ่มขึ้น?

ซ่งเวินนึกไม่ถึงว่าระบบจะมาเพิ่มโควตาทำสัญญาให้เขาในเวลานี้

"ที่แท้ก็เพิ่มแบบนี้นี่เอง!" ซ่งเวินดีใจจนเนื้อเต้น แบบนี้เขาก็สามารถทำสัญญากับปีศาจระดับทาสรับใช้ขั้นก้าวหน้าได้โดยตรงเลยสิ!

ระดับของปีศาจเรียงจากต่ำไปสูงคือ ระดับทาสรับใช้, ระดับทาสรับใช้ขั้นก้าวหน้า

สูงขึ้นไปอีกคือระดับนักรบ ซึ่งแบ่งเป็น นักรบระดับต้น, นักรบระดับสูง...

ตอนนี้ซ่งเวินมีโควตาทำสัญญาระดับทาสรับใช้ขั้นก้าวหน้าเพิ่มมาห้าที่ และโควตาทำสัญญาระดับทาสรับใช้อีกสิบที่

"หาเวลาขยายกองทัพดีกว่า!" ซ่งเวินคิดในใจ

หากมีพวกพ้องอีกสิบห้าตัวนี้เข้าร่วม ความเร็วในการฆ่าปีศาจเพื่อเก็บค่าประสบการณ์ก็น่าจะเร็วขึ้นอีกไม่น้อย

แถมตอนนี้ซ่งเวินก็มีความสามารถพอจะลักพาตัวระดับทาสรับใช้ขั้นก้าวหน้าแล้ว การจะทำสัญญากับระดับทาสรับใช้ขั้นก้าวหน้าอีกห้าตัวจึงไม่มีปัญหา

ในมือเขามีระดับทาสรับใช้ขั้นก้าวหน้าอยู่ห้าตัว ห้ารุมหนึ่งยังไงก็ไหวชัวร์

ขณะที่ซ่งเวินกำลังครุ่นคิด ถังเย่ว์ก็เดินขึ้นไปบนโพเดียมหน้าห้อง มองทุกคนแล้วกล่าวว่า

"อีกครึ่งเดือนจะมีการสอบวัดระดับ ดังนั้นในครึ่งเดือนนี้ ใครที่ยังไม่ผ่านเกณฑ์ก็รีบๆ เข้าล่ะ"

...

(จบตอน)