บทที่ 1 - ผมคงไม่ซวยถึงขั้นปลุกพลังเวทไม่ได้หรอกนะ?

บทที่ 1 - ผมคงไม่ซวยถึงขั้นปลุกพลังเวทไม่ได้หรอกนะ?

ภายในห้องรับแขก ชายหนุ่มหน้าตาหมดจดเกลี้ยงเกลากำลังเอนกายพิงโซฟา ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"งานนี้ทำต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ!!"

ชายหนุ่มมีนามว่าซ่งเวิน มีฉายาว่า 'ซ่งเวินหน่วน' (ส่งความอบอุ่น)

เขาเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยได้ไม่นาน ออกมาเป็นมนุษย์เงินเดือนได้เพียงครึ่งเดือนเท่านั้น

ทว่างานกลับไม่ได้สบายอย่างที่คิดไว้เลยสักนิด

ในแต่ละวันนอกจากทำโอที ก็มีแต่ทำโอที ไม่มีเวลาออกไปเที่ยวไหนเลย

จนทำให้เวลาว่างของเขามีเพียงการอ่านนิยายและมังงะเท่านั้น

โชคดีที่นิยายเรื่องโปรดของเขาอย่าง 'Quanzhi Fashi' (เซียนจอมเวทเต็มพิกัด) กลับมาอัปเดตแล้ว เขาจึงกลับไปอ่านทวนอีกรอบ

ถึงแม้ชื่อสถานที่และชื่อตัวละครบางตัวจะถูกเปลี่ยนไปบ้าง แต่รสชาติยังคงเดิม เพียงแค่ความรู้สึกอินอาจจะลดลงไปนิดหน่อย

แต่เรื่องแค่นี้ไม่นับเป็นปัญหา เพราะเขาอ่านวนไปไม่รู้กี่รอบจนจำขึ้นใจแล้ว

ทันใดนั้นซ่งเวินก็นึกอะไรขึ้นได้ "ไปดูสิว่ามังงะอัปเดตหรือยัง!"

ปกติถ้าไม่มีอะไรทำ เขาก็ชอบอ่านนิยายและมังงะนี่แหละ

โชคดีที่ยังมีงานอดิเรกสองอย่างนี้ ถือเป็นอาหารใจของเขาเลยทีเดียว

เมื่อเขาเปิดแอปพลิเคชันมังงะ กดเข้าไปในเรื่อง Quanzhi Fashi ก็พบว่ามีการอัปเดตตอนใหม่หนึ่งตอน

"ในที่สุดก็มาแล้ว!" ซ่งเวินกดซื้อตอนใหม่อย่างตื่นเต้น เนื้อหาในมังงะปรากฏขึ้นแก่สายตา

ขณะที่เขากำลังอ่านอย่างออกรส เพียงครู่เดียวก็เปิดมาถึงหน้าสุดท้าย

"เรียนท่านผู้อ่านทุกท่าน สวัสดีครับ..."

ซ่งเวินมองเนื้อหาในหน้าสุดท้าย เมื่ออ่านจนจบ เขาก็ถอนหายใจออกมาในที่สุด

เพราะว่า...

มังงะเรื่อง Quanzhi Fashi หยุดอัปเดตแล้ว

ข่าวนี้เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางวันแสกๆ ทำเอาเรี่ยวแรงทั้งร่างของเขาถูกสูบออกไปในพริบตา

ซ่งเวินวางโทรศัพท์มือถือลง นอนแผ่หลากลายเป็นก้อนโคลนอยู่บนโซฟา

เขาพอจะคาดเดาไว้บ้างแล้ว เพียงแต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

"นั่นสินะ ในโลกนี้งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา"

ในตอนนั้นเอง ซ่งเวินรู้สึกว่าร่างกายอ่อนล้าเหลือเกิน เหนื่อยจนเขาลืมตาแทบไม่ขึ้น

...

"ซ่งเวิน ตื่นสิ..." เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูไม่ขาดสาย

ซ่งเวินค่อยๆ ลืมตาขึ้น เงยหน้ามองคนที่เรียกเขา

"เดี๋ยวนะ นายเป็นใครเนี่ย?" ซ่งเวินยังลืมตาไม่เต็มที่ แต่เขาไม่รู้จริงๆ ว่าคนตรงหน้าคือใคร

"นายจะเล่นบทคนความจำเสื่อมกับฉันเหรอ?" สวี่เจ้าถิงที่มีหน้าตาค่อนข้างหล่อเหลาเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

ทันใดนั้น ซ่งเวินที่ยังตื่นไม่เต็มตาก็รู้สึกว่ามีความทรงจำแปลกๆ ผุดขึ้นมาในหัว

"เป็นอะไรไป? หรือว่านอนตื่นมาแล้วความจำเสื่อม?" หวังซานป้างที่มีไขมันพอกอยู่เต็มร่างเอ่ยถาม

สวี่เจ้าถิงยักไหล่ "ไม่รู้สิ"

เมื่อความทรงจำหลั่งไหลเข้ามาในหัว ในที่สุดซ่งเวินก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง จากนั้นก็หันกลับมามองสวี่เจ้าถิงและหวังซานป้างที่อยู่ตรงหน้า

"นายคือสวี่เจ้าถิง ส่วนนายคือหวังซานป้าง?"

"..." สวี่เจ้าถิงและหวังซานป้างต่างเงียบกริบ

สวี่เจ้าถิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ถ้านายไม่รีบ เดี๋ยวก็ไปงานพิธีปลุกพลังไม่ทันหรอก!"

พูดจบ สวี่เจ้าถิงและหวังซานป้างก็เดินจากไป

ซ่งเวินมองแผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินจากไป เขายังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง เพราะในขณะนี้เขายังตกอยู่ในความตื่นตะลึงระคนดีใจ!

เขาทะลุมิติมาแล้ว!

แถมยังทะลุมิติมาในโลก Quanzhi Fashi อีกด้วย!

ในฐานะแฟนคลับตัวยงของเรื่องนี้ จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง!!

นิยายแนวทะลุมิติ!

ไม่หลอกลวงฉันจริงๆ!!

"พิธีปลุกพลัง..." ซ่งเวินนึกอะไรขึ้นได้ "ดูเหมือนวันนี้จะต้องปลุกพลังเวทมนตร์นี่นา!!"

ธาตุเวทมนตร์!

ในโลก Quanzhi Fashi โดยทั่วไปจะแบ่งออกเป็นเวทมนตร์ธาตุ เวทมนตร์ขาว เวทมนตร์ดำ และเวทมนตร์มิติ

คนส่วนใหญ่จะปลุกพลังครั้งแรกได้เป็นเวทมนตร์ธาตุ เช่น ธาตุสายฟ้า ธาตุไฟ ธาตุลม ธาตุแสง ธาตุน้ำ ธาตุดิน และธาตุน้ำแข็ง

"ช่างบังเอิญจริงๆ ที่เราชื่อซ่งเวินเหมือนกัน" ซ่งเวินก็คาดไม่ถึงว่าจะบังเอิญขนาดนี้

เขาลุกขึ้นยืน มองผ่านหน้าต่างออกไปที่สนามกีฬานอกอาคาร เวลานี้มีผู้คนมารวมตัวกันที่สนามไม่น้อยแล้ว

เห็นได้ชัดว่า

พิธีปลุกพลังกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!

ซ่งเวินเองก็คาดหวังเป็นอย่างมาก ขอแค่ปลุกพลังเวทมนตร์ได้ ถึงตอนนั้นก็จะสามารถร่ายเวทมนตร์ได้แล้ว!

...

ณ สนามกีฬา นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีหนึ่งทุกห้องกำลังเข้าแถว รอคอยพิธีปลุกพลังที่จะเกิดขึ้น

เวลานี้ ซ่งเวินเดินออกมาจากห้องสมุดและมาถึงแถวของชั้นปีหนึ่งห้องเจ็ดแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาเรียนโรงเรียนเดียวกับสวี่เจ้าถิงและหวังซานป้าง ก็เลยค่อนข้างสนิทกับพวกเขา

และเมื่อมาถึงโรงเรียนมัธยมเวทมนตร์เทียนหลาน พวกเขาก็ยังอยู่ห้องเดียวกันอีก นี่คงจะเป็นพรหมลิขิต

ในเรื่อง Quanzhi Fashi ไม่มีตัวละครที่ชื่อซ่งเวิน เห็นได้ชัดว่าคนคนนี้คงเป็นแค่ตัวประกอบฉาก

แต่ทว่า นับจากนี้ไปอาจจะไม่ใช่แล้ว

ซ่งเวินนึกอะไรขึ้นได้ "เดี๋ยวนะ เหมือนผมจะลืมอะไรไปอย่างหนึ่ง นิ้วทองคำของข้ามมิติล่ะ?"

ผู้ข้ามมิติในนิยายต่างก็มีนิ้วทองคำ (สูตรโกง/ระบบ) กันทั้งนั้น เขาข้ามมิติมาทั้งที ก็ควรจะมีติดมาสักอันไม่ใช่เหรอ?

แต่ไม่ว่าซ่งเวินจะร้องเรียกอย่างไร เจ้านิ้วทองคำก็ไม่ออกมาสักที

ซ่งเวินยอมรับชะตากรรมแล้ว

หลังจากผู้อำนวยการจูขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ พิธีปลุกพลังก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

พิธีปลุกพลังดำเนินไปพร้อมกันทั้งยี่สิบห้อง เวลานี้เริ่มมีคนทยอยขึ้นไปบนเวทีเพื่อปลุกพลังแล้ว

ลำดับการปลุกพลังจะเรียงตามผลการเรียนของแต่ละห้อง

ซ่งเวินดูเลขที่ของตัวเอง ดูเหมือนจะใช้ได้ อยู่ช่วงกลางๆ ประมาณลำดับที่ยี่สิบกว่า

"ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองให้ฉันปลุกพลังได้ธาตุดีๆ ด้วยเถอะ ฉันยอมแลกด้วยอายุขัยยี่สิบปีของแฟนฉันเลย!" นักเรียนหญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหน้าซ่งเวินพูดขึ้น

ซ่งเวินสูดหายใจเข้าลึก ไว้อาลัยให้แฟนของเธอหนึ่งวินาที

"ฉันยอมแลกด้วยอายุขัยยี่สิบปีของกิ๊กทั้งห้าคน ขอให้ฉันปลุกพลังได้ธาตุดีๆ ด้วยเถอะ!!"

ด้านหลังของซ่งเวินก็มีเสียงภาวนาของนักเรียนหญิงดังขึ้นอีกคน

"..."

ซ่งเวินถึงกับพูดไม่ออก

พวกสายเปย์นี่ตายไม่ดีสักราย!

หลังจากยี่สิบกว่าคนข้างหน้าปลุกพลังเสร็จสิ้น มีทั้งคนที่ดีใจและคนที่หน้านิ่วคิ้วขมวด

ซ่งเวินมองนักเรียนหญิงคนข้างหน้าที่ขึ้นไปปลุกพลัง เธอปลุกพลังได้ธาตุลม ซึ่งถือว่าใช้ได้เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ

เขาส่ายหน้า ดูท่าอายุขัยยี่สิบปีของแฟนเธอคงจะหายวับไปแล้ว

"คนต่อไป ซ่งเวิน!"

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของครูประจำชั้น ซ่งเวินก็ก้าวขึ้นไปบนเวทีท่ามกลางสายตาของทุกคน เตรียมตัวปลุกพลัง

"ไม่ต้องตื่นเต้น วางมือลงบนหินปลุกพลังก็พอ" จางเจี้ยนกั๋ว ครูประจำชั้นอธิบาย

ซ่งเวินพยักหน้า ตอนนี้เขาเองก็ตื่นเต้นอยู่บ้าง กลัวว่าตัวเองจะซวยจนปลุกพลังเวทมนตร์ไม่ได้

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เขาคงอยากจะกลั้นใจตายให้รู้แล้วรู้รอด!!

"เริ่มได้!" สิ้นเสียงของจางเจี้ยนกั๋ว ซ่งเวินมองไปยังลูกทรงกลมสีดำสนิทลูกนั้น แล้วยื่นมือออกไปสัมผัสทันที

วินาทีที่สัมผัสหินปลุกพลัง ความรู้สึกเย็นวาบสายหนึ่งก็ส่งผ่านมา เขาก็ค่อยๆ หลับตาลง

"รักดีหน่อยนะเว้ย!!" ซ่งเวินภาวนาในใจ จิตใจตื่นเต้นจนแทบระเบิด

ทว่าในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วินาทีนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนผ่านไปเนิ่นนาน

และการที่ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ เกิดขึ้นเลย ทำให้เขายิ่งตื่นเต้นหนักเข้าไปอีก จนเหงื่อเย็นเริ่มผุดซึมเต็มหน้าผาก

"ผมคงไม่ซวยถึงขั้นปลุกพลังเวทไม่ได้หรอกนะ?" ซ่งเวินกลืนน้ำลายลงคอ เริ่มขาดความมั่นใจ

ทันใดนั้นเอง เสียงนิ่งเรียบสไตล์สาวแกร่ง (พี่สาว) ก็ดังขึ้นในหัวของซ่งเวิน

[ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังปลุกพลังเวทมนตร์ ระบบผู้ควบคุมสัตว์อสูรกำลังทำการผูกมัด...]

[ผูกมัดสำเร็จ มอบรางวัลให้โฮสต์ปลุกพลังธาตุอัญเชิญ!]

ธาตุอัญเชิญ!

ซ่งเวินถอนหายใจด้วยความโล่งอกในใจ โชคดีที่ตัวเองได้ธาตุอัญเชิญ แถมยังเป็นธาตุอัญเชิญที่โคตรเจ๋งอีกต่างหาก!

เพียงแต่ว่า ไอ้นะบบผู้ควบคุมสัตว์อสูรนี่มันคืออะไรกันแน่?

...

(จบตอน)