บทที่ 14: ยกระดับราชวงศ์!

บทที่ 14: ยกระดับราชวงศ์!

ณ ท้องพระโรง ราชวงศ์เทียนเหยียน

ตงฟางหยวนนั่งตระหง่านบนบัลลังก์มังกร เบื้องล่างคือเหล่าขุนนางที่ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ

ด้านหลังเขามีสี่องครักษ์สังหารเทพยืนอารักขา ส่วนแถวหน้าสุดคือแม่ทัพเทพ "เฟยเผิง" และเสนาบดีซ้าย "จั่วเสวียนฉี"

บนโต๊ะเบื้องหน้าพระพักตร์ มี "ศีรษะ" ของอดีตจักรพรรดิต้าเมิ่ง "เซียวเทียนติ่ง" วางอยู่!

"ศึกครั้งนี้ เราทำลายราชวงศ์ต้าเมิ่งและสังหารเซียวเทียนติ่งได้สำเร็จ ถือว่าชำระแค้นให้เสด็จพ่อไปได้ส่วนหนึ่ง"

"แต่... ยังเหลืออีกสองเจ้า 'วิหารจันทร์มาร' และ 'หอโลหิตทมิฬ'... พวกมันจะต้องชดใช้!"

"ท่านอ๋องเทียนอวี่! จงนำหัวของเซียวเทียนติ่งไปแขวนประจานที่หน้าประตูเมือง! ให้พวกมันได้เห็นว่า จุดจบของผู้ที่กล้าแตะต้องเทียนเหยียน จะเป็นเช่นไร!"

ตงฟางหยวนสั่งการเสียงกร้าว

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!"

อ๋องเทียนอวี่รีบนำหัวศัตรูออกไปดำเนินการทันที

"ถึงแม้ตอนนี้เราจะโชว์พาวให้ทั่วหล้าได้เห็นแล้ว แต่หากจะกวาดล้างหอโลหิตทมิฬและครองความเป็นใหญ่ในแดนเหนือ... แค่นี้ยังไม่พอ"

"ดังนั้น เจิ้นตัดสินใจแล้วว่า... เราต้องยกระดับความแข็งแกร่งของราชวงศ์เทียนเหยียนขนานใหญ่!"

"รากฐานที่มั่นคงเท่านั้น จะทำให้เรายิ่งใหญ่ค้ำฟ้า!"

"ฝ่าบาท แล้วเราจะยกระดับยังไงหรือพ่ะย่ะค่ะ?" เสนาบดีซ้ายเอ่ยถาม

ตงฟางหยวนสะบัดมือวูบ

ขวดหยกสามใบก็ลอยออกมากลางอากาศ ภายในบรรจุ ยาเทียนฝ่า 30 เม็ด, ยาตรัสรู้ระดับสี่ 10 เม็ด, และยาตรัสรู้ระดับห้า 3 เม็ด!

กลิ่นหอมของตัวยาฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถง เพียงแค่ได้กลิ่น เหล่าขุนนางก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่า พลังปราณในร่างพลุ่งพล่าน

แม่ทัพใหญ่เถียโพวอวิ๋นตาโตเป็นไข่ห่าน "ฝ่าบาท... นี่... นี่หรือว่าจะเป็น..."

"ถูกต้อง! ยาเทียนฝ่า 30 เม็ดนี้ จะสร้างผู้บ่มเพาะระดับนิมิตธรรมให้เราได้ 30 คน!"

"ยาตรัสรู้ระดับสี่ 10 เม็ด จะทำให้ระดับนิมิตธรรม ทะลวงสู่ขั้นสูงสุดได้ 10 คน!"

"และยาตรัสรู้ระดับห้า 3 เม็ดนี้... ท่านเสนาบดีซ้าย, ท่านแม่ทัพใหญ่, และท่านอ๋องเทียนอวี่... พวกท่านจงรับไป!"

"มันจะช่วยให้พวกท่าน... ทะลวงสู่ ระดับเทียนซุน!"

"แต่อย่าลืมว่ามันมีโอกาสล้มเหลว 2 ส่วน... หวังว่าพวกท่านจะไม่ทำให้เจิ้นผิดหวังนะ"

คำประกาศของตงฟางหยวนทำเอาทั้งท้องพระโรงเงียบกริบ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงฮือฮาที่ดังสนั่น!

ระดับเทียนซุน!

สามคน!

แม้แต่พรรคระดับเจ้าถิ่นอย่างพรรคเฟิงอวิ๋น ยังมีไม่กี่คน แต่นี่ฝ่าบาทแจกยาให้เป็นขนมเลย!

เสนาบดีซ้ายและแม่ทัพใหญ่ตัวสั่นเทิ้มด้วยความปิติ ยินดีจนน้ำตาแทบไหล

"ขอบพระทัยฝ่าบาท! กระหม่อมจะถวายหัวรับใช้ราชวงศ์ตราบจนชีวิตจะหาไม่!"

ทุกคนคุกเข่าโขกหัวกันดังโป๊กๆ

"ดี... เสนาบดีซ้าย เจ้านำยาที่เหลือไปจัดสรรให้เหมาะสม"

"รับทราบพ่ะย่ะค่ะ!"

หลังจากขุนนางแยกย้ายกันไปเตรียมตัวยกระดับพลัง อ๋องเทียนอวี่ก็เดินกลับเข้ามาขอเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัว

ในห้องทรงพระอักษร

"ท่านอ๋อง มีอะไรจะพูดหรือ?" ตงฟางหยวนถาม

"ทูลฝ่าบาท... กระหม่อมอยากจะเตือนสติพระองค์สักนิด"

"ว่ามา"

"ตอนนี้เราทำลายต้าเมิ่งได้แล้ว ขุมกำลังอื่นอาจจะยังไม่สนใจเรามากนัก แต่ถ้าเราไปถล่มหอโลหิตทมิฬหรือวิหารจันทร์มารอีก... ขุมกำลังระดับเจ้าถิ่นอย่าง 'พรรคเฟิงอวิ๋น' หรือ 'เกาะอัคคีผลาญฟ้า' จะต้องเพ่งเล็งเราแน่"

"พวกเขาจะไม่ยอมให้มีขั้วอำนาจใหม่ขึ้นมาท้าทายตำแหน่งเจ้าถิ่น"

"กระหม่อมเกรงว่า... หากเราเร่งรีบเกินไป อาจจะถูกพวกมันรุมกินโต๊ะ... ทางที่ดีเราควรซ่อนคม รอให้ปีกกล้าขาแข็งกว่านี้ก่อนดีไหมพ่ะย่ะค่ะ?"

อ๋องเทียนอวี่พูดด้วยความหวังดีและกังวล

ตงฟางหยวนฟังจบก็พยักหน้า

"เจิ้นเข้าใจความกังวลของท่าน"

"แต่เจิ้นขอบอกท่านไว้ตรงนี้เลย... การปะทะกับพวกเจ้าถิ่นน่ะ เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว"

"ไม่ช้าก็เร็ว เราต้องสู้กับพวกมัน ไม่พวกมันยอมสยบ ก็ต้องตายกันไปข้าง!"

"อย่างพรรคเฟิงอวิ๋น... อาจารย์ของน้องชายเจิ้น ถ้ามันรู้ออกมาจากปิดด่านเมื่อไหร่ มันก็ต้องมาล้างแค้นให้ศิษย์รักอยู่ดี"

"ดังนั้น... จะช้าจะเร็วค่าเท่ากัน"

"และเจิ้นขอยืนยันกับท่านตรงนี้ว่า... หากวันนั้นมาถึง ราชวงศ์เทียนเหยียนของเรา จะไม่มีวันแพ้!"

แววตาของตงฟางหยวนเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจอันแรงกล้า

อ๋องเทียนอวี่เห็นดังนั้น ความกังวลในใจก็มลายหายไป

ในเมื่อจักรพรรดิมั่นใจขนาดนี้ ขุนนางอย่างเขาจะกลัวไปไย!

"กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

...

ข่าวการล่มสลายของราชวงศ์ต้าเมิ่งและการเสียชีวิตของจักรพรรดิเซียวเทียนติ่ง แพร่สะพัดไปทั่วแดนเหนือราวกับไฟลามทุ่ง สร้างความสั่นสะเทือนให้กับทุกขุมกำลัง!

มังกรตัวใหม่แห่งแดนเหนือ... ได้ตื่นขึ้นแล้ว!