บทที่ 11: กำราบจักรพรรดินีจิ่วโยว!

บทที่ 11: กำราบจักรพรรดินีจิ่วโยว!

"เจิ้นมาหาเจ้า... แน่นอนว่าต้องมาหาแม่พันธุ์ผลิตทายาทน่ะสิ"

"จริงไหมจ๊ะ... พระสนมรัก?"

ตงฟางหยวนส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มอย่างจริงใจที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่ทว่า... สีหน้าของเซียวชิงหลีกลับเปลี่ยนจากขาวเป็นดำคล้ำในชั่วพริบตา!

"ซ่า..."

ใบหน้าของนางมืดมนลงทันที แววตาที่จ้องมองมานั้นแฝงไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น

"พระสนมรัก ผู้หญิงอารมณ์ฉุนเฉียวแบบนี้ไม่ดีนะจ๊ะ ระวังจะหยินหยางไม่สมดุล ประจำเดือนมาไม่ปกตินะ" ตงฟางหยวนยังคงพูดหยอกเย้าด้วยท่าทีสบายๆ ไม่สะทกสะท้านกับรังสีอำมหิต

"ไอ้สารเลว!!"

เซียวชิงหลีขบกรามแน่นด้วยความโกรธจัด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยโทสะ

นางคืออดีตจักรพรรดินีจิ่วโยวผู้ยิ่งใหญ่ ผู้เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก ในอดีตชายทั่วหล้าต่างก้มหัวให้นางด้วยความเคารพยำเกรง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะมองหน้านางตรงๆ

แต่บัดนี้... นางกลับถูกตงฟางหยวนพูดจาแทะโลมซึ่งหน้า! ศักดิ์ศรีค้ำคอขนาดนี้ จะไม่ให้โกรธได้ยังไงไหว!

" เก้าเงาจิ่วโยว!

เซียวชิงหลีรู้ดีว่าพลังของนางในตอนนี้ไม่อาจต่อกรกับระดับเทียนซุนได้ นางจึงฉวยโอกาสที่ตงฟางหยวนกะพริบตา ใช้วิชาท่าร่างไม้ตายก้นหีบทันที!

ร่างของนางแยกออกเป็นเก้าเงา พุ่งทะยานออกไปเก้าทิศทางพร้อมกันด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ เพียงชั่วพริบตาเดียวก็หนีห่างออกไปได้หลายพันเมตร!

"สมกับเป็นอดีตจักรพรรดินีจิ่วโยวจริงๆ"

"แค่ระดับปฐพีขั้นสูงสุด แต่กลับมีความเร็วขนาดนี้ เกรงว่าทั่วทั้งแดนเหนือคงหาคนเทียบได้ยาก"

ตงฟางหยวนยืนเอามือไพล่หลังมองดูนางหนีอย่างใจเย็น แอบชื่นชมในใจ

แต่ทว่า... เขาก็ไม่ได้ยืนเฉยๆ มือขวาค่อยๆ ยกขึ้นอย่างเชื่องช้า

ฝ่ามือพลิกกลับวูบเดียว แรงดูดมหาศาลก็ระเบิดออกมา ราวกับมีหลุมดำขนาดมหึมาเกิดขึ้นกลางฝ่ามือ!

เซียวชิงหลีที่เพิ่งจะหนีไปได้ไม่ไกล ร่างทั้งเก้าของนางถูกแรงดูดมหาศาลกระชากกลับมาอย่างรุนแรง!

"จงทำลาย!"

ตงฟางหยวนสะบัดมือเบาๆ เงาร่างปลอมทั้งแปดสายก็แตกสลายหายไป เหลือเพียงร่างจริงร่างเดียวที่ลอยละลิ่วกลับเข้ามาสู่อ้อมกอดของเขา

หมับ!

ตงฟางหยวนโอบเอวคอดกิ่วของนางไว้แน่น ใช้พลังสะกดข่มร่างนางจนขยับไม่ได้

จมูกโด่งเป็นสันค่อยๆ เลื่อนเข้าไปใกล้ซอกคอขาวผ่อง สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นเข้าปอดเฮือกใหญ่

"อืม... หอมจริงๆ!"

"ไอ้ชั่ว!!"

"เจ้า... เจ้าเป็นถึงระดับเทียนซุนผู้ยิ่งใหญ่ กลับมารังแกผู้บ่มเพาะระดับปฐพีตัวเล็กๆ แบบนี้ ไม่กลัวคนเขาจะหัวเราะเยาะหรือไง?!"

เซียวชิงหลีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธระคนอับอาย

นางถูกตงฟางหยวนกอดรัดฟัดเหวี่ยง ทั้งร่างกายถูกพลังกดดันจนขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว

ในสถานการณ์เช่นนี้ หากตงฟางหยวนคิดจะทำมิดีมิร้าย นางก็คงหมดทางสู้

นางได้แต่ก่นด่าสวรรค์ในใจ ทำไมเพิ่งจะฟื้นความทรงจำได้ไม่ทันไร ก็ต้องมาเจอเรื่องบัดซบพรรค์นี้ด้วย!

"หัวเราะเยาะ? หึหึหึ เจิ้นคือจักรพรรดิแห่งเทียนเหยียน ใครกล้าหัวเราะ เจิ้นจะสั่งประหารมันเก้าชั่วโคตร!"

"ส่วนเจ้า... พระสนมรัก เจ้าไม่ใช่ผู้บ่มเพาะตัวเล็กๆ สักหน่อย"

"เจ้าคือร่างจุติของอดีตจักรพรรดินีจิ่วโยว ผู้เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกไม่ใช่หรือ?"

"สตรีระดับนี้แหละ ถึงจะมีคุณสมบัติคู่ควรเป็นแม่ของลูกเจิ้น!"

ตงฟางหยวนเชยคางนางขึ้นมา กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ได้ยินดังนั้น ร่างของเซียวชิงหลีก็สั่นสะท้าน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

"เจ้า... เจ้ารู้ที่มาของข้าได้ยังไง!"

เซียวชิงหลีช็อกสุดขีด

นางไม่คิดเลยว่าในแดนเหนือบ้านนอกคอกนาแห่งนี้ จะมีคนมองออกว่านางคืออดีตจักรพรรดินี!

เรื่องนี้ทำให้นางเริ่มหวาดหวั่น และตระหนักได้ว่าตงฟางหยวนผู้นี้... ไม่ธรรมดา!

"ในเมื่อเจ้ารู้ตัวตนของเปิ่นตี้แล้ว..."

"งั้นเรามาตกลงกันเถอะ"

"ปล่อยข้าไปซะ แล้วข้าจะมอบโอสถระดับจักรพรรดิ, ศาสตราวุธระดับจักรพรรดิ, หรือแม้แต่คัมภีร์วิชาระดับมหาจักรพรรดิให้เจ้า!"

"ขอแค่เจ้าปล่อยข้า ทุกอย่างคุยกันได้!"

เซียวชิงหลีพยายามตั้งสติ ปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาและหยิ่งยโส ดุจดั่งนางพญาหงส์ขาวผู้สูงส่ง แผ่กลิ่นอายจักรพรรดินีออกมาข่มขวัญ

ทว่าตงฟางหยวนกลับส่ายหน้าช้าๆ "น่าเสียดาย... คัมภีร์จักรพรรดิพวกนั้น เจิ้นไม่สนใจหรอก"

"สิ่งที่เจิ้นสนใจที่สุด... คือตัวเจ้า"

คำตอบนี้ทำเอาเซียวชิงหลีแทบจะกระอักเลือดด้วยความคับแค้นใจ

"เจ้า... ตงฟางหยวน! เจ้ารู้ไหมว่าผลของการยั่วยุจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่จะเป็นยังไง!!"

นางอดไม่ได้ที่จะข่มขู่

"อย่าว่าแต่เจ้าเป็น 'อดีต' จักรพรรดิเลย ต่อให้ตอนนี้เจ้าเป็นมหาจักรพรรดิอยู่จริงๆ... ก็ต้องมานอนคลอดลูกให้ข้าอยู่ดี!"

พูดจบ ฝ่ามือหนาของตงฟางหยวนก็ฟาดลงไปที่บั้นท้ายงามงอนของนางเต็มแรง!

เพียะ!!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วซากปรักหักพัง

"ตงฟางหยวน!!!"

"เจ้าอย่าให้ข้าหลุดไปได้นะ! ไม่งั้นข้าสาบานว่าจะฆ่าเจ้าให้ได้!!"

ใบหน้าของเซียวชิงหลีแดงซ่านไปถึงใบหู ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรืออายกันแน่

แต่ตงฟางหยวนหาได้ใส่ใจไม่

ถึงนางจะเป็นอดีตจักรพรรดินี แต่ตอนนี้ก็เป็นแค่ลูกไก่ในกำมือ ต่อให้นางฟื้นฟูพลังเร็วแค่ไหน ก็ไม่มีทางตามทันระบบโกงของเขาหรอก

ตอนนี้เขาเป็นระดับเทียนซุนขั้น 1 แต่พลังต่อสู้จริงงัดกับขั้น 7 ได้สบายๆ

กว่านางจะกลับมาเป็นเทียนซุน เขาคงกลายเป็นนักบุญไปนานแล้ว

ส่วนความแค้น... ช่างมันเถอะ

ตอนนี้ยังไม่มีความรัก ก็ต้องใช้ไม้แข็งไปก่อน อยู่กันไปนานๆ เดี๋ยวก็รักกันเองแหละมั้ง

"โห... ยังปากดีอยู่อีกนะ"

"ดูท่า... ต้องสั่งสอนกันหน่อยแล้ว"

วูบ!

ในมือของตงฟางหยวนปรากฏกิ่งไม้เรียวเล็กขึ้นมาหนึ่งก้าน

เขาจับเซียวชิงหลีคว่ำหน้าลงพาดตัก ล็อกตัวไว้แน่น แล้วง้างกิ่งไม้ฟาดลงไปที่น่องขาวๆ ของนาง!

ขวับ! ขวับ! ขวับ!

เพียะ! เพียะ! เพียะ!

เสียงกิ่งไม้แหวกอากาศและเสียงกระทบเนื้อดังสลับกันเป็นจังหวะ

"อ๊ายยย!!"

"ตงฟางหยวน! ไอ้คนไร้ยางอาย! ไอ้สารเลว!!"

"ข้าจะ... อื้ออออ!"

เซียวชิงหลีแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความอับอายขายขี้หน้า ใบหน้าแดงก่ำ กัดฟันแน่น จ้องมองตงฟางหยวนด้วยความอาฆาต

กิ่งไม้นั่นไม่ได้ทำให้นางเจ็บกายเท่าไหร่ แต่มันทำลายศักดิ์ศรีของนางจนป่นปี้!

นางคือจักรพรรดินีนะ! สรรพสัตว์ทั่วหล้าต้องกราบไหว้ แต่วันนี้กลับมาโดนผู้ชายจับพาดตักตีตูดเหมือนเด็กดื้อ!

ความอัปยศนี้... ชาตินี้ไม่มีวันลืม!

…………

หลังจากสั่งสอนด้วยกิ่งไม้(คือมันจะบอกว่า ก้านมะยมตีตูดแนวๆนี้) จนหนำใจ ตงฟางหยวนก็หยุดมือ

เซียวชิงหลียังคงจ้องเขาตาเขียวปัด แต่ท่าทีพยศร้ายกาจเมื่อครู่สงบลงไปมาก เหลือเพียงความแค้นฝังลึกในแววตา

ตงฟางหยวนรู้ดีว่า ถ้านางมีโอกาสเมื่อไหร่ นางเอาเขาตายแน่

แต่... ใครสนล่ะ?

"เอาล่ะ พระสนมรัก"

"ในเมื่อเจ้าไม่มีข้อโต้แย้งแล้ว เรากลับบ้านกันเถอะ"

"เชื่อเจิ้นเถอะ การได้เป็นผู้หญิงของเจิ้น คือโชคดีที่สุดในชีวิตเจ้าแล้ว"

ตงฟางหยวนคลายพันธนาการให้นาง

เซียวชิงหลียืนนิ่ง ไม่หนี เพราะรู้ว่าหนีไม่พ้น

นางกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงอาฆาตแค้น "ได้... เจ้าอย่าเผลอก็แล้วกัน ไม่งั้นข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้!"

พูดจบ นางก็กอดอก สะบัดหน้าหนีอย่างเย็นชา ไม่ยอมมองหน้าเขาอีก

ท่าทางงอนตุ๊บป่องแบบนี้ ในสายตาตงฟางหยวนกลับดูน่ารักน่าชัง

อดีตจักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่ พอมาอยู่ในร่างเด็กสาว ก็มีมุมงอแงเหมือนเด็กๆ เหมือนกันแฮะ

"งั้น... กลับบ้านเรากันเถอะ"

ตงฟางหยวนยิ้มขำๆ สะบัดแขนเสื้อวูบหนึ่ง หอบหิ้วเซียวชิงหลีหายวับไปจากซากปรักหักพังของวังต้าเมิ่ง มุ่งหน้าสู่เทียนเหยียน!

(คนแปล ผมเสริมข้อมูลให้นิดนึ่ง จิ่วโยว แปลว่าเก้าแคว้น แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่า ไอ เก้าแคว้น แคว้นไหนบ้างแต่อิงข้อมูลจากนิยายจีนเรื่องอื่น มันจะสื่อว่า คนครองทุกราชวงศ์ของเมืองจีน เช่น ถัง ซ่ง ฉิน ไรแนวๆนี้ ถ้าเข้าใจผิดแจ้งได้)