บทที่ 9 การสนับสนุนที่สมบูรณ์แบบ

บทที่ 9 การสนับสนุนที่สมบูรณ์แบบ

"พี่หมายความว่าเพื่อนร่วมหอพักของพี่กำลังมาที่นี่เหรอคะ?"

ภายในฮอลล์ 2 หญิงสาวที่คอสเพลย์เป็นหยุนหยุนซึ่งเพิ่งโพสท่าเสร็จเอ่ยถามเสียงเบา

ตรงหน้าเธอคือฟ่านจงจวี่ที่กำลังถือกล้อง เมื่อได้ยินคำถามของเธอ ฟ่านจงจวี่ที่เพิ่งถ่ายรูปเสร็จก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเช่นกัน

"ใช่ครับ เสี่ยวหลิง เพื่อนร่วมหอพักของผมมาเที่ยวงานการ์ตูนครั้งนี้ด้วยกัน เดี๋ยวผมจะแนะนำให้พวกคุณรู้จักนะ"

"จะว่าไป อาจารย์ฟ่าน ฉันยังไม่รู้เลยว่าพี่เรียนมหาวิทยาลัยไหน!"

หญิงสาวที่ชื่อเสี่ยวหลิงเดินเข้ามาถามเบาๆ

แม้ว่าพวกเขาจะร่วมงานถ่ายภาพกันมาหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่รู้จริงๆ ว่ายอดนักเรียนอย่างฟ่านจงจวี่เรียนที่ไหน

แต่ต้องเป็นมหาวิทยาลัยในเซี่ยงไฮ้แน่ๆ เพราะเธอเจอเขาทุกครั้งที่มางานการ์ตูนในเซี่ยงไฮ้

ในสายตาของนักคอสเพลย์อย่างเธอที่ทำเป็นงานอดิเรก ฟ่านจงจวี่ถือเป็นช่างภาพที่มีฝีมือคนหนึ่ง

อุปกรณ์ของเขาเป็นระดับมืออาชีพ คำแนะนำในการโพสท่าก็ดูดีมีรสนิยม และที่สำคัญที่สุดคือเขาแต่งรูปเก่งมาก

การร่วมงานกับเขาเป็นอะไรที่ง่ายและสบายใจสุดๆ

"เสี่ยวหลิง พวกเราไม่ได้เป็นทางการขนาดนั้นสักหน่อย! ร่วมงานกันมาตั้งกี่ครั้งแล้ว คุณยังไม่รู้อีกเหรอว่าผมเรียนที่ไหน? ผมเสียใจนะเนี่ย!"

ฟ่านจงจวี่แกล้งเอามือขยี้หางตา ทำท่าเหมือนร้องไห้

"พอเถอะค่ะพี่! ฉันรู้ว่าต้องไม่ใช่มหาวิทยาลัยดังแน่ๆ ไม่งั้นพี่คงไม่ว่างมางานการ์ตูนทุกงานแบบนี้หรอก!"

เสี่ยวหลิงหัวเราะเบาๆ

"ผมเรียนที่มหาวิทยาลัยม๋อตู...."

ฟ่านจงจวี่พูดไม่ออก กำลังจะเถียงกลับ แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยค เขาก็รู้สึกถึงมือที่ตบลงบนไหล่ ขัดจังหวะเขาเข้าอย่างจัง

"เจ้าสี่ นายทำพวกเราหาให้วุ่นเลยนะ!"

เสียงของหลี่เหล่ยดังมาจากด้านข้าง เขาโอบไหล่ฟ่านจงจวี่ไว้

"ไอ้บ้าเอ๊ย!"

ฟ่านจงจวี่อยากจะบีบคอหลี่เหล่ยให้ตายคามือ เขาอุตส่าห์มีโอกาสจะได้โชว์ออฟสักที!

โดนขัดจังหวะซะงั้น!

"เหล่ยจื่อ พี่รอง หัวหน้า! นี่คือเสี่ยวหลิง"

ฟ่านจงจวี่ปัดมือออกจากไหล่ แล้วส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปให้ลู่เฟิงและหวังเหวินฮั่นอย่างบ้าคลั่ง

เขาเชื่อว่าหลี่เหล่ยอาจจะหน้าหนาไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่ลู่เฟิงกับหวังเหวินฮั่นต้องเข้าใจแน่ๆ

ลู่เฟิงเข้าใจทันที เขาใช้มือซ้ายดึงหลี่เหล่ยกลับมา

"เงียบหน่อย!"

หวังเหวินฮั่นก้าวออกมาข้างหน้าทันที

เขาคว้ามือฟ่านจงจวี่ขึ้นมาเขย่าอย่างรวดเร็ว

"ฟ่านจงจวี่ นักศึกษาปีสามคณะการจัดการการเงิน มหาวิทยาลัยม๋อตู ท่านมหาเทพช่างภาพฟ่าน ยินดีที่ได้รู้จักครับ ยินดีที่ได้รู้จัก!"

"มหาวิทยาลัยม๋อตู?"

เมื่อได้ยินเสียงของหวังเหวินฮั่น ทุกคนรอบข้าง ยกเว้นพวกเขาสามคนและลู่เฟิง ต่างก็ประหลาดใจอย่างมาก

มหาวิทยาลัยม๋อตูเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในประเทศเซี่ย

ฟ่านจงจวี่เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยม๋อตูจริงๆ

โดยเฉพาะเสี่ยวหลิง เธอตกตะลึงยิ่งกว่าใคร เธอคิดว่าโรงเรียนของฟ่านจงจวี่คงธรรมดาๆ แต่ไม่คาดคิดว่าจะเป็นถึงมหาวิทยาลัยม๋อตู มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งในเซี่ยงไฮ้

ฟ่านจงจวี่ยกนิ้วโป้งให้ลู่เฟิงและหวังเหวินฮั่นรัวๆ

พี่น้องที่แท้ทรู!

จากนั้นเขาก็หันกลับมาแนะนำเธอให้เสี่ยวหลิงรู้จัก

"เสี่ยวหลิง นี่เพื่อนร่วมห้องของผม ลู่เฟิง หวังเหวินฮั่น และหลี่เหล่ย!"

หญิงสาวที่ชื่อเสี่ยวหลิงพูดขึ้นเบาๆ

"สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่อหลี่หลิงหลิง คอสเพลย์เป็นหยุนหยุนค่ะ"

เธอหันมาโพสท่าโชว์พวกเขาเล็กน้อย

ลู่เฟิงจ้องมองนักคอสเพลย์สาวที่ชื่อเสี่ยวหลิง

ให้ตายเถอะ ชื่อเสี่ยวหลิง (หลิงน้อย) แต่ดูจากส่วนสูงแล้ว ต่อให้ถอดรองเท้า เธก็น่าจะสูงกว่าฟ่านจงจวี่ซะอีก

เพราะตอนนี้ที่ใส่ส้นสูงหนาเตอะ หลี่หลิงหลิงสูงกว่าฟ่านจงจวี่เกือบครึ่งหัวเข้าไปแล้ว

เธอสูงโปร่งและหุ่นดี ในชุดคอสเพลย์เข้ารูป รูปร่างของเธอดูสง่างาม และหน้าตาก็ให้คะแนนได้ถึง 75

"อืม แบบนี้ฟ่านจงจวี่คงรับมือยากน่าดู!"

ลู่เฟิงและหวังเหวินฮั่นสบตากัน ทั้งคู่ต่างอ่านความคิดของอีกฝ่ายออก

"สวัสดีครับ!"

พวกเขาก็ยื่นมือไปทักทายเธอเช่นกัน

"ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าพี่จะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยม๋อตู! ฉันอยากไปเที่ยวที่มหาวิทยาลัยพี่จัง ได้ยินมาว่าที่นั่นมีทะเลสาบหงส์ แต่ฉันยังไม่เคยมีโอกาสได้ไปเลย!"

หลังจากทักทายกันเสร็จ หลี่หลิงหลิงก็พูดด้วยสีหน้าประหลาดใจ

พูดตามตรง เธอไม่ได้คาดคิดจริงๆ ว่าฟ่านจงจวี่จะเรียนที่มหาวิทยาลัยม๋อตู

"ฉันเรียนแค่ที่สถาบันศิลปะเซี่ยงไฮ้เอง อยู่ปีสอง เป็นรุ่นน้องพวกพี่ปีนึง เทียบกับพวกพี่ไม่ได้เลย!"

สถาบันศิลปะเซี่ยงไฮ้ ใครๆ ก็รู้ว่าเป็นมหาวิทยาลัยระดับสองในเซี่ยงไฮ้ แต่ก็ถือว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีพอสมควร

"ถ้างั้น ถ้ามีโอกาส ผมจะพาคุณไปเที่ยวที่โรงเรียนของเรานะ!"

ด้วยสัญญาณจากลู่เฟิง ฟ่านจงจวี่ก็พูดตะกุกตะกักออกมา

เอาเถอะ พอถึงเวลาต้องปฏิบัติจริง ฟ่านจงจวี่ก็เริ่มจะไร้น้ำยาขึ้นมาจริงๆ

พวกเขารู้แล้วว่าฮอลล์ 1 เป็นโซนจัดแสดงเกม ฮอลล์ 2 เป็นโซนจัดแสดงอนิเมะ และฮอลล์ 3 เป็นโซนจัดแสดงทั่วไป

พื้นที่ที่พวกเขาอยู่ ฮอลล์ 2 ส่วนใหญ่เป็นนักคอสเพลย์อิสระ

ดังนั้นฟ่านจงจวี่คงไม่โดนหลอกง่ายๆ หรอกมั้ง?

แต่ผู้ชายอย่างเรา มีอะไรต้องกลัวโดนหลอกกันล่ะ?

"จริงเหรอคะ? ฉันจะมีโอกาสได้ไปโรงเรียนพี่จริงๆ เหรอคะ?"

หลี่หลิงหลิงถามด้วยความตื่นเต้น

"ไม่มีปัญหา! ถ้าผมทำไม่ได้ ก็ยังมีหัวหน้าของพวกเราอยู่!"

ในที่สุดฟ่านจงจวี่ก็ดึงลู่เฟิงมาเป็นเกราะกำบัง

"เอ่อ แน่นอนครับ ไม่มีปัญหาเลยน้องหลิงหลิง ตราบใดที่จงจวี่ว่าง ให้เขาพาเดินชมมหาวิทยาลัยได้ตลอดเวลาเลยครับ!"

ลู่เฟิงรีบตอบรับ

"เยี่ยมไปเลย เยี่ยมไปเลย งั้นพวกพี่ต้องต้อนรับฉันดีๆ นะคะ!"

หลี่หลิงหลิงดีใจ เธอยื่นมือไปตบไหล่ฟ่านจงจวี่ ตัวเธอก็เอนเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว

หน้าของฟ่านจงจวี่แดงก่ำเพราะการกระทำของหลี่หลิงหลิง

"เอาล่ะ พวกเราไม่รบกวนเวลาถ่ายรูปของพวกนายแล้ว!"

ลู่เฟิงส่งสัญญาณอย่างแนบเนียน หวังเหวินฮั่นก็เข้าใจทันที

ทั้งสองคนหิ้วปีกหลี่เหล่ย แล้วรีบหายตัวไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นนิ้วโป้งที่ลู่เฟิงแอบส่งมาให้ ฟ่านจงจวี่ก็สูดหายใจเข้าลึกๆ

ดูเหมือนว่า? น่าจะ? เขาควรจะกล้ากว่านี้อีกหน่อยไหมนะ?

"หัวหน้า เจอกันครับ!"

เขาบอกลาลู่เฟิง

ฟ่านจงจวี่หันกลับมาทักหลี่หลิงหลิง ยกกล้องในมือขึ้น แล้วขยับเข้าไปใกล้เธอ

"หลิงหลิง มาดูสิว่ารูปที่ผมถ่ายพอจะถูกใจคุณไหม?"

"มหาเทพช่างภาพฟ่าน? พี่เนี่ยนะ!"

"อย่าเรียกมหาเทพช่างภาพฟ่านเลยครับ เรียกผมว่าจงจวี่เถอะ หัวหน้ากับคนอื่นๆ ก็เรียกผมแบบนั้น!"

"ทำไมเพื่อนๆ พี่ถึงรีบไปกันเร็วจังคะ?"

"พวกเขายังมีที่อื่นต้องไปอีกน่ะ ยุ่งกันมาก มาดูรูปของคุณกันดีกว่า!"

.....

"หัวหน้า เอ่อ ผมเดินเองได้ครับ!"

หลี่เหล่ยถูกหิ้วปีกเหมือนเป็ดย่าง ลากออกมาจากฮอลล์ 2 โดยลู่เฟิงและหวังเหวินฮั่น จนกระทั่งออกมาได้ ทั้งสามคนก็ยิ้มให้กัน

"สมบูรณ์แบบ!"

ลู่เฟิงและหวังเหวินฮั่นสบตากันแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ การสนับสนุนของพวกเขาเข้าขากันดีมาก

"เหล่ยจื่อ แกนี่มันไม่มีไหวพริบเลย!"

ลู่เฟิงพูดพร้อมรอยยิ้ม

"ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรมากนี่นา!"

หลี่เหล่ยตอบเสียงอ่อย แต่ก็ยังแก้ตัวให้ตัวเอง

"เอาล่ะ ต่อไปเราไปฮอลล์ 3 กันไหม?"

ลู่เฟิงเสนอ

เมื่อกี้ตอนไปตามหาฟ่านจงจวี่ พวกเขาแค่เดินผ่านฮอลล์ 2 ตอนนี้เหลือแค่ฮอลล์ 3 ที่ยังไม่ได้สำรวจ!

แม้ว่าแดดจะร้อนเปรี้ยง แต่ภายนอกฮอลล์ ทั้งสามคนก็ยังเห็นนักคอสเพลย์มากมาย

ขายาว แขนขาว และหน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่ม—นักคอสเพลย์ด้านนอกช่างสะดุดตาเป็นพิเศษจริงๆ!

แสงแฟลชวูบวาบไม่หยุด และท่าโพสของนักคอสเพลย์ก็ยิ่งดูเย้ายวนและงดงาม เพื่อที่จะเก็บภาพความงามเหล่านั้น ท่าทางของช่างภาพก็ดูประหลาดพิลึกพอกัน

มีแต่วิธีนี้เท่านั้นที่จะได้ภาพสวยๆ

อย่างน้อยลู่เฟิงก็คิดแบบนั้น

"สวัสดีครับ ต้องแสดงบัตรประจำตัวเพื่อเข้าฮอลล์ 3 ครับ!"

ที่หน้าทางเข้าฮอลล์ 3 รปภ. กลับขอดูบัตรประจำตัวซะอย่างนั้น!