บทที่ 30: ศึกเจ้ายอดเขา

บทที่ 30: ศึกเจ้ายอดเขา

"เอ่อ... ข้า..." เขาไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยสิ่งใด

ในขณะนั้น ผู้อาวุโสหยวนพุ่งตัวออกมาจากร่างของเขา และยืนตะลึงไปหลายวินาทีเมื่อเห็นหลี่ชุ่ยชุ่ย

"ไอ้หนู รสนิยมของเจ้า..." ผู้อาวุโสหยวนลังเล สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง "เฮ้อ! สงสัยข้าคงต้องช่วยขัดเกลารสนิยมของเจ้าใหม่เสียแล้ว"

"ไม่ใช่นะขอรับท่านอาจารย์! ฟังข้าอธิบายก่อน!" หลิงเซียวแทบจะร้องไห้ออกมา

โดยธรรมชาติแล้วเขาไม่ได้ชอบหลี่ชุ่ยชุ่ยเลย แม่นางร่างอวบคนนี้ชอบกินกระเทียมแล้วไม่ยอมแปรงฟัน ก่อนที่เขาจะปลุกสายเลือดเหยียนหวงตื่นขึ้น นางก็มักจะหาเรื่องมาแต๊ะอั๋งเขาอยู่เรื่อย

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย ป่านนี้ความบริสุทธิ์ผุดผ่องคงถูกพรากไปนานแล้ว!

แม้แต่ตอนนี้ เขาก็ยังรู้สึกหวาดผวาต่อนางอยู่ไม่หาย!

แต่ถึงกระนั้น หลี่ชุ่ยชุ่ยก็ไม่เคยทำร้ายเขา ในช่วงเวลานั้น ไม่ว่าเขาอยากได้อะไร นางก็จะหาซื้อมาให้

ใครหน้าไหนกล้ามารังแกเขา นางก็จะออกโรงปกป้องทันที

นอกจากพี่เสี่ยวไป๋แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนดีกับเขาขนาดนี้

การจะปฏิเสธนางต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ ย่อมทำให้นางและยอดเขาโอสถวิญญาณเสียหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย และหลลิงเซียวก็ไม่อยากใจร้ายถึงเพียงนั้น

เขาจึงอยากหาโอกาสคุยกับนางเป็นการส่วนตัวและทำความเข้าใจให้ชัดเจน

แต่ถ้าไม่อธิบายตอนนี้ เกรงว่าความเข้าใจผิดจะยิ่งบานปลาย และถ้าต้องเข้าสังกัดยอดเขาโอสถวิญญาณจริงๆ อนาคตของเขาคงมืดมน!

เทียบกับการปรุงยาแล้ว เขาชอบควบม้าตะลุยสมรภูมิรบมากกว่า!

"พี่เสี่ยวไป๋ ข้าควรทำยังไงดี?" เขาส่งสายตาอ้อนวอนไปทางซูเสี่ยวไป๋

ซูเสี่ยวไป๋ยิ้มให้อย่างมั่นใจ "ไม่ต้องห่วง ท่านเจ้าสำนักไม่ยอมปล่อยเจ้าหลุดมือไปง่ายๆ หรอก"

คำพูดของซูเสี่ยวไป๋ทำให้ความกังวลในใจของหลิงเซียวคลายลง

เป็นไปตามคาด แม้หลี่ต้าเผ้าจะประกาศว่าหลิงเซียวเป็นลูกเขย แต่โจวเต้าหยาก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอย

"ศิษย์น้องหลี่ ต่อให้หลิงเซียวจะเป็นลูกเขยเจ้า แต่เรื่องที่เขาจะเข้ายอดเขาโอสถวิญญาณนั้น เป็นไปไม่ได้!" สีหน้าของเขาจริงจัง

"ทำไมจะไม่ได้? แค่เขามารับช่วงกิจการต่อจากข้า ก็สุขสบายไปทั้งชาติในทวีปแดนร้างแล้ว!"

"นั่นแหละเหตุผลที่ไม่ควรให้เขาอยู่ยอดเขาโอสถวิญญาณ เพราะวิสัยทัศน์ของเจ้ามันคับแคบอยู่แค่ทวีปแดนร้างนี้!"

"อัจฉริยะอย่างหลลิงเซียวควรมีปณิธานที่ยิ่งใหญ่ จะมาพอใจอยู่กับแค่ปัจจุบันได้อย่างไร!"

"ข้า..." หลี่ต้าเผ้าเถียงไม่ออก

เจ้ายอดเขาคนอื่นๆ ต่างพยักหน้าเห็นด้วย

"อีกอย่าง เจ้าไม่มีปัญญาจะสอนอะไรเขาได้หรอก มีแต่อัจฉริยะเท่านั้นที่จะเข้าใจอัจฉริยะ และช่วยผลักดันให้พวกเขาเติบโตได้เร็วที่สุด"

"ดังนั้น การที่เขามาอยู่ยอดเขาเสวียนเยว่ของข้า คือทางเลือกที่ดีที่สุด" โจวเต้าหยากล่าวพลางเชิดหน้าขึ้น

คำพูดของเขา แปลอีกนัยหนึ่งก็คือ พรสวรรค์ของพวกเจ้ามันต่ำต้อยเกินกว่าจะสอนเด็กคนนี้ได้ ข้าต้องลงมือเอง

มุมปากของเหล่าเจ้ายอดเขาต่างกระตุก ตาแก่นี่อวดเบ่งอีกแล้ว

แต่คำพูดนั้น แม้จะฟังดูขวานผ่าซาก แต่ก็มีเหตุผล ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีเพียงอัจฉริยะเท่านั้นที่จะสอนอัจฉริยะได้ เพราะกระบวนการคิดของพวกเขาคล้ายคลึงกัน

หลี่ต้าเผ้าหน้าแดงก่ำจากการถูกตอกกลับ เขาแค่นเสียงฮึดฮัดแล้วนั่งลง ไม่พูดอะไรอีก

หลังจากนั้น ก็ไม่มีใครกล้าแย่งชิงกับโจวเต้าหยาอีก หลิงเซียวจึงได้เข้าสังกัดยอดเขาเสวียนเยว่สมความปรารถนา

ต่อมา เหล่าเจ้ายอดเขาก็เปิดศึกชิงตัวฉินเสี่ยวฉานกันอย่างดุเดือด

การแข่งขันเข้มข้นยิ่งกว่าตอนแย่งหลิงเซียวเสียอีก!

น้ำลายแตกฟองกระจายไปทั่ว เหล่าเจ้ายอดเขาต่างสรรเสริญบรรพบุรุษของอีกฝ่ายไปหลายสิบรอบ!

ความวุ่นวายนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าการทะเลาะวิวาทกลางตลาดสดเลย

ทว่า ครั้งนี้โจวเต้าหยาไม่ได้เข้าร่วมวงด้วย

ในที่สุด ฉินเสี่ยวฉานก็ได้เข้าสังกัดยอดเขาอัคคี

เจ้ายอดเขาอัคคีเองก็มีลำดับขั้นสูงมากในสำนัก จึงไม่ถือว่าเป็นการเสียของแต่อย่างใด

เหลือเพียงซูเสี่ยวไป๋ที่ยังยืนอยู่บนเวที

เขาคือไฮไลท์ของงานอย่างไม่ต้องสงสัย ใครที่ได้เขาไป ก็เท่ากับได้ขุนพลสุดแกร่งเพิ่มเข้าสำนักอีกหนึ่งคนในอนาคต!

เหล่าเจ้ายอดเขามองหน้ากัน แววตาของแต่ละคนแฝงไว้ด้วยแผนการนับพัน

"กายาของซูเสี่ยวไป๋แข็งแกร่งขนาดนี้ เขาต้องฝึกฝนร่างกายมาตั้งแต่เด็กแน่ๆ ข้าว่าเขาเหมาะกับยอดเขาทรงพลังของพวกเราที่สุด!"

ชายหัวโล้นร่างกำยำลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก

ซูเสี่ยวไป๋ทำหน้าเสียดาย... อันที่จริงเขาเพิ่งจะฝึกมาได้แค่เดือนเดียวเอง

เจ้ายอดเขาพฤกษาได้ยินดังนั้น ก็รีบยกน้ำขึ้นจิบเพื่อล้างคอ

จากนั้นเขาก็สูดหายใจลึก หันหน้าไปหาเจ้ายอดเขาทรงพลัง

"เจ้าพูดจาเหลวไหล!" เสียงคำรามดังกึกก้องไปทั่วสำนักเสวียนเยว่

"แม้ว่าวันนี้ซูเสี่ยวไป๋จะไม่ได้ใช้พลังวิญญาณ แต่ใครๆ ก็ดูออกว่าลมปราณในตัวเขาเปี่ยมล้น เขาต้องทุ่มเทบำเพ็ญเพียรมาอย่างหนัก!"

"จะให้เขาไปยกหินแบกปูนที่ยอดเขาทรงพลังของเจ้างั้นรึ? นั่นมันยื่นแก้วให้วานรชัดๆ!"

เจ้ายอดเขาพฤกษายืนขึ้นและรัวคำด่าใส่เจ้ายอดเขาทรงพลังเป็นชุด

"แซ่หลิน เจ้าหมายความว่ายังไง? มาอยู่ยอดเขาทรงพลังของข้ามันเหมือนยื่นแก้วให้วานรตรงไหนมิทราบ?!"

เจ้ายอดเขาทรงพลังโกรธจัด ตบโต๊ะดังปัง จนโต๊ะแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา

"ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ! หรือจะเอา? มาสู้กันสักตั้งไหมล่ะ? ใครชนะได้ซูเสี่ยวไป๋ไป!" เจ้ายอดเขาพฤกษาก็ถีบโต๊ะตรงหน้ากระเด็นเช่นกัน

"มาสิ เข้ามาเลย!"

เจ้ายอดเขาทรงพลังถลกแขนเสื้อ เดินดุ่มๆ เข้าหาเจ้ายอดเขาพฤกษา

"เฮ้~ ศิษย์น้องทั้งสอง ใจเย็นๆ ใจเย็นก่อน"

ทันใดนั้น โจวเต้าหยาก็ปรากฏตัวขึ้นคั่นกลางระหว่างทั้งสอง พยายามเกลี้ยกล่อมด้วยท่าทีนุ่มนวล

"รักกันไว้เถิด จะมาฆ่าแกงกันทำไม?"

"เอาอย่างนี้ ซูเสี่ยวไป๋จะไปกับข้าที่ยอดเขาเสวียนเยว่ เท่านี้พวกเจ้าก็ไม่ต้องมาแย่งกันให้เสียเวลา" เขายิ้มกว้าง

เหล่าเจ้ายอดเขาบนเวทีมองเขาตาค้าง พูดออกมาได้ยังไงหน้าตาเฉย ไม่มียางอายบ้างหรือไง?!

"ถุย! เจ้ายังมียางอายอยู่บ้างไหม?!"

"เจ้าได้หลิงเซียวไปแล้ว ยังจะมาแย่งซูเสี่ยวไป๋จากพวกเราอีก!" เจ้ายอดเขาทรงพลังถ่มน้ำลายใส่ทันที

ไม่สนหรอกว่าเป็นเจ้าสำนัก ถ้าหน้าด้านขนาดนี้ ต่อให้เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้มาเอง เขาก็จะขอด่าบรรพบุรุษสักหน่อยเถอะ!

โจวเต้าหยาเช็ดน้ำลายออกจากหน้าแล้วพูดอย่างไม่ยี่หระ "ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็มาสู้กัน ใครชนะได้ซูเสี่ยวไป๋ไป"

เจ้ายอดเขาหลายคนสบถออกมาพร้อมกัน!

ถ้าพวกข้าสู้เจ้าได้ เจ้าจะได้นั่งบัลลังก์เจ้าสำนักอยู่อย่างนี้เรอะ?!

ป่านนี้คงโดนถีบตกเขาไปตั้งแต่แปดร้อยปีก่อนแล้ว!

โจวเต้าหยาแค่นเสียงฮึ แววตาฉายแววผู้ชนะ "พวกเจ้าคิดจริงๆ รึว่าจะแย่งศิษย์กับข้าได้?"

เขากระแอมเบาๆ แล้วประกาศเสียงดัง "ในเมื่อพวกเจ้าไม่เต็มใจจะสู้กับข้า ถ้าเช่นนั้นซูเสี่ยวไป๋จะเข้าสังกัดยอดเขาเสวียนเยว่ของข้า"

เหล่าเจ้ายอดเขาโกรธจนหน้าเขียว จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้หน้าหนาเป็นกำแพงเมือง เกิดมาไม่เคยเจอใครไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน!

ซูเสี่ยวไป๋รู้สึกเสียดายนิดๆ ที่ไม่ได้เห็นฉากบู๊ล้างผลาญของเหล่าเจ้ายอดเขา

แต่เขาก็ค่อนข้างพอใจที่จะได้เข้ายอดเขาเสวียนเยว่ ในอนาคตเขาจะได้หลอกใช้... เอ้ย ช่วยเหลืออาเซียวให้เติบโตไวๆ แล้วมาเป็นเกราะคุ้มกันภัยให้เขาต่อไป

"ช้าก่อน"

ทันใดนั้น เสียงใสเย็นชาของหญิงสาวก็ดังแทรกขึ้นมา

ทุกคนหันไปมอง เห็นร่างระหงเดินก้าวเข้ามา

"ศิษย์พี่เจ้าสำนัก คิดจะรวบหัวรวบหางอัจฉริยะระดับท็อปไปคนเดียวถึงสองคน ไม่โลภมากไปหน่อยหรือ? แบบนี้มันไม่ยุติธรรมกับเจ้ายอดเขาคนอื่นๆ เลยนะ" ปิงหลิง (วิญญาณน้ำแข็ง) เดินเข้ามา

"ถูกต้อง! ถูกต้องที่สุด!" เจ้ายอดเขาคนอื่นๆ รีบลุกขึ้นสนับสนุนทันที

โจวเต้าหยาที่เดิมทีหน้าหนาปานกำแพงเมือง จู่ๆ ก็ฝ่อลงทันตาเห็นเมื่อเจอศิษย์น้องปิงหลิง

"แต่ว่าศิษย์น้องปิงหลิง นอกจากพี่แล้ว ยังจะมีใครสอนพวกเขาได้อีก?"

"ศิษย์น้องคนอื่นๆ ยังฝีมือไม่ถึงขั้นที่จะสอนสองอัจฉริยะนี้หรอกนะ" เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมา

"ใครบอกว่านอกจากท่านแล้ว ไม่มีใครสอนพวกเขาได้?" ปิงหลิงขมวดคิ้ว

ร่างของซูเสี่ยวไป๋บนเวทีสั่นสะท้านขึ้นมาทันที ลางสังหรณ์อัปมงคลบางอย่างผุดขึ้นในใจ

โจวเต้าหยาเงยหน้ามองนาง "ศิษย์น้องปิงหลิง หรือเจ้าหมายความว่า...?"

"ข้าจะสอนเขาเอง"

น้ำเสียงของปิงหลิงราบเรียบแต่หนักแน่น