บทที่ 16: อสูรในคราบมนุษย์

บทที่ 16: อสูรในคราบมนุษย์

ความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายของซูเสี่ยวไป๋ ไอปีศาจสีแดงฉานพวยพุ่งออกมาจากร่าง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังฉีกกระชากเส้นเอ็นและชีพจรของเขาให้ขาดสะบั้น!

"บัดซบ! อดทนไว้!"

เขาคำรามลั่นด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน เผยให้เห็นถึงความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก

จิตใจของซูเสี่ยวไป๋นั้นเข้มแข็งอย่างไม่ต้องสงสัย มิเช่นนั้นด้วยรากวิญญาณระดับสามัญ เขาคงไม่มีทางเลื่อนขั้นย่อยได้ปีละหนึ่งขั้นอย่างแน่นอน

เมื่อเขาตัดสินใจทำสิ่งใดแล้ว เขาจะพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้มันสำเร็จ

หนึ่งก้านธูปต่อมา...

ลมปราณภายในร่างของซูเสี่ยวไป๋ค่อยๆ สงบลง

ในที่สุดเขาก็ดูดซับพลังจากซุปเนื้องูได้จนหมดสิ้น เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่ากายาของตนแข็งแกร่งขึ้นอีกขั้น

เขาลุกขึ้นยืน มองไปทาง 'เจ้าขาว' ที่ยังคงเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่

"ดูท่าคงจะกลับไปไม่ได้ในเร็วๆ นี้... ตามการคำนวณของข้า ป่านนี้ 'ตัวช่วย' ของเจ้าอาเซียวคงจะมาถึงแล้วกระมัง?"

เพียงแค่คิดถึงวาสนาของเหล่าผู้ถูกเลือกพวกนี้ เขาก็รู้สึกอิจฉาริษยาจนแทบกระอัก

"...เฮ้อ! ข้าเองก็จะยอมล้าหลังไม่ได้เหมือนกัน"

ว่าแล้วเขาก็หยิบชามซุปเนื้องูขึ้นมา แววตาฉายความหวาดหวั่นวูบหนึ่ง

ความเจ็บปวดจากการฉีกกระชากร่างกายนั้นทรมานแสนสาหัสจริงๆ

"แม่งเอ๊ย ดื่มก็ดื่ม!"

เขาหลับตาแน่น กระดกซุปงูลงคอไปรวดเดียว

ไม่นานหลังจากนั้น เสียงร้องโหยหวนปานจะขาดใจก็ดังก้องไปทั่วหุบเขาอีกครา

...

ณ สำนักเสวียนเยว่

หลิงเซียวลากสังขารกลับมายังที่พักในสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง บนใบหน้าและลำคอเต็มไปด้วยรอยจูบสีแดงสดหลายแห่ง

สภาพของเขาดูราวกับสาวน้อยที่เพิ่งถูกย่ำยีมาหมาดๆ

ระหว่างทางกลับ ผู้คนมากมายต่างมองมาที่เขาด้วยสายตาแปลกประหลาดระคนเวทนา

ต้องขอบคุณการประชาสัมพันธ์อันแข็งขันของหลี่ชุ่ยชุ่ย ที่ทำให้คนทั้งสำนักเสวียนเยว่รับรู้โดยทั่วกันว่า หลิงเซียวคือสามีของนาง

หลิงเซียวทิ้งตัวลงนอนบนเตียงด้วยแววตาเลื่อนลอย หลี่ชุ่ยชุ่ยได้กลายเป็นฝันร้ายชั่วชีวิตของเขาไปเสียแล้ว

"ผู้หญิงนี่ช่างน่ากลัวจริงๆ..."

ภายในห้อง มีเพียงเสียงรำพึงจากก้นบึ้งหัวใจของเขาที่ดังก้อง

ปัง!

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกถีบจนเปิดออกอย่างรุนแรง!

"ซูเสี่ยวไป๋! คราวที่แล้วเจ้าลอบกัดตอนข้าเผลอ วันนี้ข้าจะถลกหนังเจ้าทั้งเป็น!"

ผู้ที่พังประตูเข้ามาคือชายร่างกำยำและพรรคพวกที่เคยถูกซูเสี่ยวไป๋ซ้อมไปเมื่อคราวก่อน

หลิงเซียวรีบตะเกียกตะกายลุกจากเตียง มองผู้มาเยือนด้วยความหวาดระแวง

"พวกเจ้าต้องการอะไรอีก? พี่เสี่ยวไป๋ไม่อยู่ที่นี่!"

"ไม่อยู่รึ?" ชายร่างกำยำกวาดตามองไปรอบห้อง ก็ไม่เห็นเงาของซูเสี่ยวไป๋จริงๆ

"หึ คิดว่าหนีแล้วจะรอดเรอะ? ถ้ามันไม่อยู่ ข้าก็จะเผาบ้านมันซะ!"

เขาโบกมือสั่งลูกสมุน

ทันใดนั้น กลุ่มคนก็เดินเข้ามาพร้อมคบเพลิงในมือ

"อย่านะ!"

หลิงเซียวกลางแขนขวางหน้าทุกคนไว้

"นี่เป็นบ้านเพียงหลังเดียวของข้ากับพี่เสี่ยวไป๋ ข้าไม่ยอมให้พวกเจ้าทำลายมันเด็ดขาด!"

"เหอะ" ชายร่างกำยำแค่นเสียงอย่างดูแคลน

เปรี้ยง!

เท้าหนักๆ ถีบเข้าที่หน้าท้องของหลิงเซียวเต็มแรง!

"อั่ก!"

หลิงเซียวกระอักเลือดสดๆ ออกมา ร่างกระเด็นลอยไปกระแทกข้าวของในห้องจนล้มระเนระนาด

ชายร่างกำยำเดินเข้าไปกระชากผมหลิงเซียวขึ้นมา ใบหน้าแสยะยิ้มชั่วร้ายและเย้ยหยัน

"เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเป้าหมายของพวกข้าคือซูเสี่ยวไป๋? เป้าหมายจริงๆ ของพวกข้า... คือเจ้าต่างหาก!"

"เด็กๆ ทุบกระดูกมันให้ละเอียดทีละนิ้ว"

"รับทราบ ลูกพี่!"

ลูกสมุนหลายคนเดินย่างสามขุมเข้ามาหาหลิงเซียวพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

หลิงเซียวมีสีหน้าเจ็บปวด ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขัดขืน

เขาทำได้เพียงมองดูปีศาจร้ายเหล่านี้คืบคลานเข้ามาใกล้ทีละก้าว

พวกมันหิ้วปีกหลิงเซียวขึ้น

จากนั้นคนหนึ่งก็ง้างค้อนปอนด์ แล้วฟาดลงไปที่แขนของเขาอย่างสุดแรง!

กร๊อบ!!!

เสียงกระดูกแตกละเอียดดังบาดหู แขนของหลิงเซียวบิดงอผิดรูปน่าสยดสยอง!

"อ๊ากกก!" เขากรารีดร้องด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

"ฮ่าๆๆ! ทุบมัน! ทุบมันเข้าไปอีก!"

ชายร่างกำยำดูจะเพลิดเพลินกับเสียงกรีดร้องของหลิงเซียวเป็นอย่างมาก เขาหัวเราะร่าพลางสั่งให้ลูกน้องกระหน่ำทุบไม่ยั้ง

"จัดไป!"

"คิกคิกคิก..."

ในสายตาที่เริ่มพร่ามัวของหลิงเซียว กลุ่มคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า...

ปากของพวกมันเริ่มฉีกกว้างออกไปจนถึงใบหู เผยให้เห็นโพรงปากขนาดมหึมา

หนวดสีดำทมิฬงอกยาวออกมาจากกลางศีรษะ พร้อมกับรอยยิ้มที่วิปริตและน่าสะพรึงกลัว

นี่มันคนเสียที่ไหน? พวกมันคือสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์ชัดๆ!

"พวกแก... เป็นตัวอะไรกันแน่..."

ยังไม่ทันที่หลิงเซียวจะได้คำตอบ หัวค้อนขนาดใหญ่ก็ฟาดลงมาที่ร่างของเขา!

กร๊อบ! กร๊อบ!

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!..."

เลือดสาดกระเซ็น เสียงกระดูกแตกหักผสมปนเปไปกับเสียงหัวเราะของเหล่าสัตว์ประหลาดดังก้องไปทั่วห้อง

...

หนึ่งก้านธูปต่อมา

"หัวหน้า มันใช่คนที่พวกเราตามหาแน่เหรอ?"

บนพื้นห้อง หลิงเซียวนอนแน่นิ่งราวกับกองเนื้อเน่า กระดูกทั่วร่างแหลกเหลว ลมหายใจร่อแร่เต็มที

เหล่าลูกสมุนกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ปกติแล้ว

พวกมันมองหน้าชายร่างกำยำด้วยความลังเล

ไอ้หนุ่มนี่มันอ่อนแอเกินไป ยากที่จะเชื่อว่าจะเป็นคนผู้นั้นที่พวกมันตามหา

ถ้าบอกว่าซูเสี่ยวไป๋คือเป้าหมาย ยังจะดูน่าเชื่อถือกว่าเจ้านี่เสียอีก!

แววตาของชายร่างกำยำเองก็ฉายแววสับสน

ก่อนจะเอ่ยแก้ต่างว่า "...ถึงอย่างไรพวกเราก็เป็นเพียงร่างจำลองจากแดนสังสารวัฏที่ถูกส่งมาจากอนาคต ทำได้เพียงระบุช่วงเวลาคร่าวๆ เท่านั้น"

"ตามหลักเหตุผลแล้ว จักรพรรดิหลิงเทียนนั้นไร้คู่ต่อสู้ในขอบเขตเดียวกันมาตลอดเส้นทางบำเพ็ญเพียร ฆ่าฟันจนทั่วหล้าไม่มีใครกล้าตั้งตัวเป็นใหญ่ เขาไม่น่าจะอ่อนแอและน่าสมเพชขนาดนี้ไม่ใช่หรือ? หรือว่าพวกเราจะหาผิดคนจริงๆ?"

ชายร่างกำยำพึมพำกับตัวเอง

"แล้วเราจะทำยังไงดี? ข้าได้ยินว่าเจ้านี่ไปพัวพันกับลูกสาวของเจ้าดยอดเขาโอสถวิญญาณด้วย ถ้าความแตกเรื่องตัวตนของพวกเรา สถานการณ์คงจะอันตรายแน่" ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างตื่นตระหนก

เพราะพวกมันไม่ใช่คนของกาลเวลาและมิตินี้ พลังฝีมือจึงถูกจำกัดด้วยกฎเกณฑ์มากมาย

"จะรีบร้อนไปทำไม!" ชายร่างกำยำตวาดลั่นด้วยความโมโห

ทุกคนเงียบกริบทันที ไม่กล้าปริปาก

"ระหว่างทางมาไม่มีใครเห็นพวกเรา ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกสงสัย วิธีที่ปลอดภัยที่สุดตอนนี้คือทำลายศพซะ"

"...เอาไปโยนทิ้งที่หน้าผาหลังเขา ที่นั่นสูงเสียดฟ้านับหมื่นจั้ง ลึกไร้ก้นบึ้ง ต่อให้ซูเสี่ยวไป๋จะตามหาคน ก็คงนึกไม่ถึงที่นั่นแน่!"

ชายร่างกำยำตรึกตรองครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจ

"ความคิดเยี่ยมยอด!"

แววตาเลื่อมใสปรากฏขึ้นในดวงตาของเหล่าลูกสมุน หัวหน้าช่างปราดเปรื่องเสมอ!

...

ณ หน้าผาหลังเขา

กลุ่มคนแบกกระสอบหนังงู ลอบมาที่ริมหน้าผาอย่างเงียบเชียบ

"โยนมันลงไป"

ชายร่างกำยำยืนไพล่หลัง ดวงตาลึกซึ้งทอดมองทะเลหมอกเบื้องล่างหน้าผา

"หัวหน้า เจ้านี่ยังเหลือลมหายใจอยู่รวยริน ทำไมเราไม่ฆ่าให้ตายก่อนแล้วค่อยโยนลงไป? แบบนั้นน่าจะชัวร์กว่านะ"

ลูกน้องคนหนึ่งเสนอความเห็น

ใบหน้าของชายร่างกำยำมืดครึ้มลงทันที เขาเกลียดที่สุดเวลาที่มีคนมาชี้นิ้วสั่งสอน

"ใครเป็นหัวหน้า ข้าหรือเอ็ง?! ตกลงมาจากที่สูงขนาดนี้ เจ้าคิดว่ามันจะรอดหรือไง?! ถ้ามันรอดมาได้ ข้าคนนี้ยอมกินอาจมจากที่นี่ลากยาวกลับไปจนถึงเขตนอกเลยคอยดู!"

เขาตะคอกใส่ลูกน้องคนนั้น

ลูกน้องรีบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว

"ผู้น้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้น หัวหน้าโปรดอภัยด้วย!"

"ฮึ!" ชายร่างกำยำสะบัดแขนเสื้อแล้วกล่าวเสียงเย็น "โยนมันลงไปซะ!"

"ครับ!"

เหล่าลูกสมุนช่วยกันยกกระสอบหนังงูที่บรรจุร่างของหลิงเซียว แล้วเหวี่ยงลงไปในหุบเหว!

ชายร่างกำยำมองดูกระสอบหนังงูหายลับไปในทะเลหมอก แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"เอาล่ะ ไปกันได้"

"ครับ!"