บทที่ 30 โตป่านนี้แล้ว กินข้าวยังสำลักได้อีก

บทที่ 30 โตป่านนี้แล้ว กินข้าวยังสำลักได้อีก

"ซี๊ดดด~" จู่ๆ เย่เหลียงเฉินก็ยกมือกุมท้องพลางสูดปากด้วยความเจ็บปวด

รู้สึกเหมือนในท้องกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก

"ให้ตายสิ กินชานมเยอะเกินไปก็ทำท้องเสียได้เหมือนกันเหรอเนี่ย... โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ข้าศึกบุกประชิดประตูเมืองแล้ว..."

เขากุมท้องพลางกวาดตามองซ้ายขวา ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวตรงไปยังร่องระบายน้ำท้ายตรอก

แต่พอเข้าไปได้แป๊บเดียว เขาก็เดินกุมท้องกลับออกมาอีกรอบ รีบคว้าก้อนอิฐที่พื้นมาทุบให้แตก แล้วหยิบเศษอิฐสองชิ้นขึ้นมาพิจารณาขนาด พอเห็นว่ากำลังพอเหมาะพอดีก็รีบวิ่งกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อหลงอ้าวเทียนและหูอวี้อิงมาถึง ตรอกนั้นก็ว่างเปล่าไร้เงาผู้คน

เมื่อกลับมาถึงหน้าประตูบ้าน หูอวี้อิงรีบตรวจสอบแม่กุญแจ รูกุญแจไม่มีอะไรอุดตัน และไม่มีร่องรอยการงัดแงะใดๆ

"เห็นชัดๆ ว่าเมื่อกี้พวกเขายังอยู่กันตรงนี้" หูอวี้อิงพึมพำเบาๆ

"สงสัยงัดประตูไม่ได้เลยกลับไปแล้วมั้ง" หลงอ้าวเทียนสันนิษฐาน พลางมองไปทางปากตรอกอีกฝั่ง

ตรอกนี้มีทางเข้าออกสองทางคือทิศตะวันออกและทิศตะวันตก

เขากับหูอวี้อิงเข้ามาทางทิศตะวันตกและไม่สวนกับใคร เป็นไปได้ว่ากลุ่มคนพวกนั้นอาจจะออกไปทางทิศตะวันออกแล้ว

หูอวี้อิงพยักหน้าเห็นด้วย

เธอจึงไขกุญแจเปิดประตูแล้วเดินนำเข้าไป "พี่คะ เชิญเข้ามาก่อนค่ะ"

หลงอ้าวเทียนคิดดูแล้วก็เห็นว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร ถ้าพวกนั้นกล้ากลับมาอีก เขาค่อยออกไป 'คุยด้วยเหตุผล' ก็ยังไม่สาย

เขาจึงเดินตามเข้าไปในบ้าน

ที่นี่เป็นบ้านเดี่ยวชั้นเดียวที่มีลานเล็กๆ แบบธรรมดาๆ

มีห้องโถงกลาง ห้องครัว และห้องน้ำตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของลานบ้าน

ตัวบ้านดูเก่าทรุดโทรมไปบ้าง แต่ถูกดูแลรักษาความสะอาดอย่างดี ภาพรวมถือว่าน่าอยู่ใช้ได้

หูอวี้อิงนำของที่ซื้อมาไปวางไว้ในครัว

เธอเดินมาเปิดมู่ลี่ไม้ไผ่หน้าห้องโถง "พี่คะ เข้ามานั่งข้างในก่อน เดี๋ยวหนูไปเอาน้ำมาให้"

หลงอ้าวเทียนเดินตามเสียงเรียกของหูอวี้อิงเข้าไปในห้องโถง

ห้องโถงมีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ เชื่อมกับห้องนอนสองห้อง

ถือเป็นผังบ้านแบบมาตรฐานทั่วไป

หูอวี้อิงรินน้ำมาสองแก้ววางลงบนโต๊ะรับแขก ก่อนจะมองหลงอ้าวเทียนด้วยท่าทีเกร็งๆ "พี่นั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูเปิดพัดลมให้"

เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าจะมีใครมาเยือนที่บ้าน

บ้านของหูอวี้อิงสะอาดมาก สะอาดแบบโล่งเตียนจริงๆ

ไม่มีขนมขบเคี้ยว ไม่มีผลไม้ บนโต๊ะรับแขกที่ว่างเปล่ามีเพียงหนังสือที่เปิดค้างไว้และการบ้านที่ยังทำไม่เสร็จ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับรองแขก หูอวี้อิงจึงทำตัวไม่ถูก

หลังจากเสิร์ฟน้ำให้หลงอ้าวเทียนแล้ว เธอก็ไม่รู้จะชวนคุยอะไรต่อ

บรรยากาศเงียบกริบไปชั่วขณะ

"เอ่อ พี่คะพี่ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงใช่ไหมคะ? งั้นเดี๋ยวหนูไปทำกับข้าวให้ พี่ลองชิมฝีมือหนูไหม?"

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงพอดี เธอเดาว่าพี่ชายคงยังไม่ได้กินอะไรมาจากที่ตลาด

เธอจึงเอ่ยปากชวน

"ไม่เป็นไร ฉันยังไม่หิว..." พูดยังไม่ทันขาดคำ ท้องเจ้ากรรมก็ร้องประท้วงโครกครากออกมา

เพราะห้องมันเงียบเกินไป เสียงท้องร้องเลยดังชัดเจน...

หูอวี้อิงลอบมองหลงอ้าวเทียน

พบว่าหลงอ้าวเทียนเองก็กำลังมองเธอด้วยสีหน้าปั้นยาก เมื่อสบตากัน ทั้งคู่ก็หลุดขำออกมาพร้อมกัน

"งั้นก็รบกวนด้วยนะ" หลงอ้าวเทียนพูดแก้เขิน

"ไม่รบกวนหรอกค่ะ พี่อุตส่าห์มาช่วยหนู เดี๋ยวหนูไปทำกับข้าวแป๊บเดียวค่ะ"

พูดจบ หูอวี้อิงก็รีบเดินจ้ำอ้าวเข้าครัวไป

ในตู้เย็นยังมีพริกหยวก มะเขือเทศสองลูก และไข่ไก่อีกสี่ห้าฟอง

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง หูอวี้อิงก็ตัดสินใจทำเมนูผัดสองอย่าง

หมูเส้นผัดพริกหยวก และไข่ผัดมะเขือเทศ

โบราณว่าลูกหลานบ้านยากจนมักจะรู้ความเร็ว คำกล่าวนี้ไม่เกินจริงเลย

สมัยเด็กๆ หูอวี้อิงก็เริ่มช่วยงานบ้านด้วยการต้มข้าวต้มง่ายๆ แล้ว

พอขึ้นมัธยมต้น ในขณะที่เพื่อนรุ่นเดียวกันทำเป็นแค่ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เธอก็มีฝีมือทำอาหารที่คล่องแคล่วแล้ว

ดังนั้นกับข้าวสองอย่างนี้ สำหรับหูอวี้อิงแล้วถือเป็นเมนูถนัดเลยทีเดียว

"ไม่ยักรู้ว่าเธอทำอาหารเก่งขนาดนี้"

หูอวี้อิงที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาได้ยินเสียงทัก ก็หันมามองหลงอ้าวเทียนพร้อมรอยยิ้มในดวงตา "หนู... หนูทำกินเองบ่อยน่ะค่ะ เลยดูคล่องมือหน่อย"

หลงอ้าวเทียนเดินเข้ามาในครัว

ให้นั่งรอเฉยๆ ในห้องรับแขกคนเดียวมันก็น่าเบื่อ

เขาเลยเดินมาดูเผื่อจะมีอะไรให้ช่วยหยิบจับบ้าง

แต่ดูทรงแล้ว หูอวี้อิงน่าจะเชี่ยวชาญการทำครัวมากกว่าเขาเยอะ

หูอวี้อิงเห็นหลงอ้าวเทียนมองซ้ายมองขวา ทำท่าเหมือนอยากจะช่วยแต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน

เธอก็หัวเราะคิกคัก "พี่ไปนั่งรอในบ้านเถอะค่ะ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"

เห็นว่าตัวเองคงช่วยอะไรไม่ได้มาก หลงอ้าวเทียนจึงเดินกลับไปที่ห้องโถง

มองดูหลงอ้าวเทียนที่เปิดมู่ลี่แล้วมุดหัวกลับเข้าไปในห้องโถง รอยยิ้มในดวงตาของหูอวี้อิงก็ยิ่งฉายชัด

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมาเที่ยวบ้าน และมันก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด เขาไม่ได้รังเกียจหรือตำหนิที่บ้านของเธอซอมซ่อเลยสักนิด

หูอวี้อิงลงมือทำอาหารอย่างกระตือรือร้น

ไม่นานผัดทั้งสองจานก็เสร็จเรียบร้อย

ข้าวสวยก็สุกพอดี

หูอวี้อิงล้างถ้วยชามและตะเกียบอย่างพิถีพิถันหลายรอบ

เพราะปกติเธอกินข้าวคนเดียว ถ้วยชามพวกนี้จึงถูกเก็บไว้นานไม่ได้เอาออกมาใช้

เธอตักข้าวใส่ชามใบใหญ่ให้หลงอ้าวเทียน แล้วยกกับข้าวตามเข้าไปในห้องโถง

"พี่คะ ข้าวเสร็จแล้วค่ะ"

"หอมน่ากินเชียว" หลงอ้าวเทียนลุกขึ้นมารับชามข้าว

"ยังมีกับข้าวอีกอย่างนะคะ" หูอวี้อิงบอก

จากนั้นเธอก็ยกจานหมูเส้นผัดพริกหยวกตามเข้ามา

"พี่ลองชิมดูสิคะว่าอร่อยไหม"

ก่อนจะทะลุมิติมา หลงอ้าวเทียนก็เป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายและผ่านความลำบากมาไม่น้อย

อย่าว่าแต่มีกับข้าวพร้อมหน้าเลย แค่ข้าวเปล่าเขาก็ไม่เกี่ยง

เขาใช้ช้อนตักซอสจากจานไข่ผัดมะเขือเทศมาคลุกข้าว แล้วตักเข้าปากคำโต เคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้ "อร่อยมาก"

เห็นหลงอ้าวเทียนกินอย่างเอร็ดอร่อย หูอวี้อิงก็รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจอย่างบอกไม่ถูก

"มัวแต่ยิ้มทำไม มากินด้วยกันสิ" หลงอ้าวเทียนเห็นหูอวี้อิงกินกับข้าวนิดเดียวแต่เน้นกินข้าวเปล่า เขาจึงเลื่อนจานหมูผัดพริกหยวกไปตรงหน้าเธอ

"พี่กินเถอะค่ะ หนูแค่นี้ก็พอแล้ว" หูอวี้อิงรีบปฏิเสธทั้งที่ข้าวยังเต็มปาก

"พออะไรกัน กินเนื้อสัตว์เยอะๆ จะได้บำรุงร่างกาย ดูสิผอมแห้งขนาดนี้ เด็กม.ต้นยังดูมีน้ำมีนวลกว่าเธออีก"

ได้ยินหลงอ้าวเทียนทัก หูอวี้อิงก็ก้มมองหุ่นตัวเองโดยอัตโนมัติ

"กินเยอะๆ จะได้หุ่นดีๆ เอาให้สวยเช้งจนพวกที่เคยแกล้งเธอตาค้างไปเลย"

เธอลอบมองหลงอ้าวเทียน "พวกผู้ชายชอบผู้หญิงหุ่นดีๆ กันเหรอคะ?"

"พูดอะไรแบบนั้น พี่หลงของเธอเป็นคนมองคนที่ภายนอกขนาดนั้นเลยเหรอ?" หลงอ้าวเทียนทำท่าทางขึงขังใส่หูอวี้อิง

หูอวี้อิงรีบหดคอ นึกในใจว่าพี่หลงทั้งหล่อทั้งนิสัยดีขนาดนี้ คงไม่ใช่คนตื้นเขินหรอกมั้ง

"ต่อให้หุ่นไม่ดี พี่ก็ชอบเหมือนกัน"

พรวด!

แค่กๆๆ...

หูอวี้อิงได้ยินประโยคนั้นเข้าถึงกับสำลักข้าว ไอโขลกเขลกหน้าดำหน้าแดง

"โตป่านนี้แล้ว กินข้าวยังสำลักได้อีก เชื่อเขาเลย!" หลงอ้าวเทียนช่วยลูบหลังให้หูอวี้อิง แล้วเลื่อนแก้วน้ำไปใกล้มือเธอ

หลังจากจิบน้ำเข้าไป อาการระคายคอก็ทุเลาลง

เธอมองหน้าหลงอ้าวเทียนด้วยความอับอาย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสำลักหรือเพราะคำพูดเมื่อกี้ ใบหน้าเล็กๆ ของเธอถึงได้แดงก่ำไปหมด...