บทที่ 1 ใครเห็นก็คงอยากรังแก

บทที่ 1 ใครเห็นก็คงอยากรังแก

ผลพวงจากการอดหลับอดนอนอ่านนิยายติดต่อกันทั้งคืน ทำให้เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของตัวร้ายประกอบชายผู้ไร้สมองเสียแล้ว!

หนำซ้ำ ในฉากจบที่ถูกค้นพบร่าง ศพของเขายังกำปาท่องโก๋ขึ้นราที่กินเหลือไว้ครึ่งซีกแน่น...

นักอ่านคคอนิยายแนวเทพเซียนในเมืองคงทราบกันดีว่า พล็อตเรื่องจะดำเนินไปได้ก็ต่อเมื่อตัวร้ายประกอบชายคอยสร้างเรื่องวุ่นวาย เพื่อเป็นสะพานเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างพระเอกและนางเอก

หลังจากหลอมรวมความทรงจำของโลกใบนี้เข้ากับตัวเองจนสมบูรณ์ 'หลงอ้าวเทียน' ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่นออกมาที่มุมปาก

โดยเฉพาะเมื่อกวาดสายตามองกลุ่มนักเรียนมัธยมปลายในชุดเครื่องแบบที่รายล้อมอยู่รอบกาย รอยยิ้มขื่นนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความขมขื่นอย่างถึงที่สุด!

"นี่มันจะไม่รวบรัดเกินไปหน่อยหรือไง?"

ก่อนที่จะข้ามมิติมา หลงอ้าวเทียนเป็นเพียงเด็กกำพร้าในสถานสงเคราะห์ ร่างกายอ่อนแอและมักถูกรังแกมาตั้งแต่เล็กจนโต เขาจึงตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมให้ใครมารังแกได้อีก นั่นเป็นเหตุผลที่เขาตั้งชื่อใหม่ให้ตัวเองว่า 'หลงอ้าวเทียน'

ความหมายของชื่อนี้ช่างดีงาม ทรงพลัง และดูยิ่งใหญ่เหนือใคร

แต่ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ชื่อหลงอ้าวเทียนกลับกลายเป็นชื่อที่แฝงนัยตลกขบขันไปเสียได้ในชั่วข้ามคืน

หลงอ้าวเทียนยังจำวันที่เขาแนะนำตัวกับทุกคนได้แม่นยำ ทุกสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและขบขัน ราวกับว่าเขาเป็นตัวตลกที่เล่นมุกใหญ่ให้ทุกคนดู

ในท้ายที่สุด เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งก็เฉลยความจริงให้ฟังว่า ชื่อหลงอ้าวเทียนกลายเป็นคำศัพท์ยอดฮิตในโลกอินเทอร์เน็ตไปเสียแล้ว ซึ่งมีที่มาจากนิยายเรื่องหนึ่งที่กำลังโด่งดังอยู่ในขณะนั้น

ด้วยความสับสน หลังจากเลิกงานกลับถึงบ้าน หลงอ้าวเทียนจึงรีบค้นหานิยายเรื่องที่เพื่อนร่วมงานพูดถึง

ในนิยายเรื่องนั้น ตัวละครหลงอ้าวเทียนเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสาม แต่กลับเป็นนักเรียนเลวที่ไม่เอาถ่าน

เรื่องชกต่อยถือเป็นกิจวัตร ความอวดดีคือสัญลักษณ์ประจำตัว!

แค่นี้ยังพอทน เพราะยังไงเสียมันก็เป็นแค่นิยาย หลงอ้าวเทียนจึงอดทนอ่านต่อไป

แต่ยิ่งอ่าน เขาก็ยิ่งพูดไม่ออก

เขาอยากจะชี้หน้าถามนักเขียนจริงๆ ว่านี่ตั้งใจเขียนหรือแค่บังเอิญกันแน่!

มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี ไอ้ 'รอยยิ้มมุมปาก' แบบตัวร้ายนั่นมันอะไรกัน?

แล้วในโลกนี้จะมีใครโง่เง่าได้ขนาดนั้นเชียวหรือ?

ในฐานะตัวร้ายประกอบชาย หลงอ้าวเทียนมีหน้าที่ต้องคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งนางเอก เพื่อผลักดันพล็อตเรื่องให้เดินหน้า

และการผลักดันพล็อตที่ว่า ก็คือการให้ตัวร้ายอย่างหลงอ้าวเทียนคอยดูถูกเหยียดหยามและรังแกนางเอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บปวดและสิ้นหวัง

จนกระทั่งพระเอกปรากฏตัวขึ้นดั่งแสงตะวันที่สาดส่องเข้ามาในชีวิตอันมืดมนของเธอ

อ่านมาถึงตรงนี้ หลงอ้าวเทียนยังพอทำใจยอมรับได้!

แต่เนื้อเรื่องหลังจากนั้นสิ มันช่างวิปริตหลุดโลก!

ตัวร้ายอย่างหลงอ้าวเทียนดันเผลอตกหลุมรักนางเอกในระหว่างที่กำลังกลั่นแกล้งเธอเสียอย่างนั้น!

ให้ตายเถอะ พล็อตลวกๆ แบบนี้ ถ้าไม่ได้สมองฝ่อมาเป็นสิบปีคงคิดเขียนออกมาไม่ได้แน่!

มิหนำซ้ำ หลังจากเห็นนางเอกกับพระเอกรักกัน ตัวร้ายอย่างหลงอ้าวเทียนก็เกิดความริษยาและรนหาที่ตายด้วยการพยายามแย่งชิงนางเอกมาจากพระเอก

ไม่เพียงแต่เล่นงานพระเอกอย่างบ้าคลั่ง เขายังทวีความรุนแรงในการทำร้ายจิตใจและร่างกายของนางเอกหนักข้อขึ้นไปอีก

ในช่วงเวลานี้ เพื่อยืดความยาวของนิยาย นักเขียนยังแทรกเส้นเรื่องของนางรองผู้เป็นรักแรกในความทรงจำ และนางรองคนที่สามที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กเข้ามาอีก

แล้วจุดพีคที่สุดก็มาถึง ด้วยความเกลียดชังที่มีต่อพระเอก ตัวร้ายหลงอ้าวเทียนจึงสาบานว่าจะแย่งชิงผู้หญิงทุกคนที่ชอบพระเอกมาให้หมด

ดังนั้น นอกจากจะยุ่งอยู่กับการทารุณนางเอกทั้งกายและใจ เขายังต้องคอยตามรังควานนางรองคนที่สอง และพยายามปั่นหัวนางรองคนที่สามไปพร้อมๆ กัน

วิธีการที่ใช้มีตั้งแต่การข่มขู่ ล่อลวง คุกคาม ไปจนถึงการวางยา...

แต่สุดท้ายก็ไม่มีแผนการไหนสำเร็จเลยสักอย่าง หนำซ้ำยังกลายเป็นการปูทางให้พระเอกดูดียิ่งขึ้นไปอีก

สรุปสั้นๆ ท่ามกลางความรัก ความแค้น และปมปัญหาต่างๆ ตัวร้ายประกอบชายอย่างหลงอ้าวเทียนที่ทำชั่วช้าสารพัด ในท้ายที่สุดก็ต้องพบจุดจบอันน่าอนาถ นอนตายข้างถนนพร้อมกับปาท่องโก๋ขึ้นราอีกครึ่งชิ้นในมือ

หลังจากอดหลับอดนอนอ่านจนจบ จิตใจของหลงอ้าวเทียนก็ปั่นป่วนอยู่นาน

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าพล็อตเรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้มันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร

ดังนั้น ในตอนท้ายเรื่อง เขาจึงระดมก่นด่าสาปแช่งนักเขียนอย่างบ้าคลั่ง แล้วพอตื่นขึ้นมา เขาก็มานั่งหัวโด่อยู่ในห้องเรียนนี้เสียแล้ว!

ถ้าจำไม่ผิด ก่อนที่ออดเข้าเรียนจะดัง นางเอกกำลังจะย้ายเข้ามาเป็นนักเรียนใหม่ในห้องนี้

เมื่อคิดได้ดังนั้น สัญชาตญาณการเอาตัวรอดอันแรงกล้าก็ทำให้หลงอ้าวเทียนผุดลุกขึ้นยืนทันที

เสียงดังโครมครามที่เกิดขึ้นทำให้นักเรียนทั้งห้องหันมามองหลงอ้าวเทียนเป็นตาเดียว

ไม่มีเวลาให้อธิบายแล้ว

พอนึกถึงพล็อตเดิมที่ตัวเองต้องตายอย่างอนาถข้างถนนพร้อมปาท่องโก๋ขึ้นรา เขาก็ไม่มีกะจิตกะใจจะเรียนวิชานี้อีกต่อไป!

ทางที่ดีที่สุดคือลาออก แล้วหนีไปซ่อนตัวให้ไกลจากพระเอกและนางเอกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เมื่อหลงอ้าวเทียนใส่เกียร์หมาวิ่งหน้าตั้งไปจนถึงประตูใหญ่ของโรงเรียน

เขาก็พบว่าประตูรั้วถูกปิดตายแน่นหนา และกำแพงโดยรอบยังขึงด้วยลวดหนามสูงลิบ

หลังจากประเมินความสูงของประตูโรงเรียนแล้ว หลงอ้าวเทียนก็ถอยหลังเพื่อวิ่งส่งแรง แต่แล้วเขาก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสามสี่คนเข้าชาร์จกดลงกับพื้นเสียก่อน

"แกอีกแล้วเหรอไอ้หนู ปีนกำแพงไม่ได้ก็จะมาพังประตู คิดว่าพวกฉันเป็นธาตุอากาศหรือไง?"

"ปล่อยนะ! ผมจะลาออก! ผมจะลาออก!" หลงอ้าวเทียนดิ้นรนสุดชีวิต

"ลาออก? เหอะๆ ฉันว่าแกอยากโดดเรียนมากกว่ามั้ง? ขืนปล่อยให้แกหนีไปได้ ประวัติการทำงานของพวกฉันก็ด่างพร้อยกันพอดี!"

แม้หลงอ้าวเทียนจะมีร่างกายแข็งแรงกำยำ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ รปภ. ถึงห้าคน สุดท้ายเขาก็ถูกหิ้วปีกกลับมาส่งที่ห้องเรียนตามระเบียบ

กริ๊ง...

เมื่อเสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น หลงอ้าวเทียนก็จ้องเขม็งไปที่ประตูห้องเรียน

หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที... และในวินาทีถัดมา หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้อง

สีหน้าและแววตาอันเฉียบคมของเธอบอกให้หลงอ้าวเทียนรู้ได้ทันทีว่า เธอคือ 'ครูประจำชั้น' ของห้องนี้!

หลังจากครูประจำชั้นเดินเข้ามา เธอก็เคาะโต๊ะเบาๆ

เพื่อเรียกความสนใจจากทุกคน

จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "วันนี้ห้องเรามีสมาชิกใหม่ย้ายเข้ามา ทุกคนช่วยต้อนรับเพื่อนด้วยนะจ๊ะ"

พูดจบ เธอก็โบกมือเรียกคนที่อยู่ด้านนอก "หูอวี้อิง เข้ามาสิจ๊ะ"

ทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ หัวใจของหลงอ้าวเทียนก็ดิ่งวูบลงสู่ความสิ้นหวัง!

แต่แล้วเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งสติได้

เดี๋ยวก่อนนะ เขาเพิ่งจะทะลุมิติมา และพล็อตเรื่องส่วนที่เขาต้องไปกลั่นแกล้งนางเอกก็ยังไม่ได้เริ่มขึ้นเลยด้วยซ้ำ แล้วเขาจะกลัวไปทำไม?

ตราบใดที่เขาไม่ดำเนินรอยตามพล็อตเรื่องเดิม ไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายหรือรังแกนางเอก เขาก็น่าจะเปลี่ยนตอนจบอันน่าสังเวชที่ต้องตายข้างถนนพร้อมปาท่องโก๋ได้ไม่ใช่หรือ?

เมื่อคิดได้ดังนี้ หลงอ้าวเทียนก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก!

อารมณ์ของเขาแจ่มใสขึ้นทันตา ร่างกายที่เกร็งเครียดก็ผ่อนคลายลง!

สิ้นเสียงของครูประจำชั้น ร่างบอบบางร่างหนึ่งก็เดินผ่านประตูห้องเรียนเข้ามา

เด็กสาวคนนั้นรูปร่างผอมบาง สวมชุดนักเรียนสีซีดจาง ใบหน้าอ่อนเยาว์ดูซีดเซียวผิดปกติ ทำให้เธอดูเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัวอย่างยิ่ง

ดวงตาคู่นั้นฉายแววตื่นตระหนกยามกวาดมองเหล่านักเรียนที่นั่งอยู่ด้านล่าง ก่อนจะรีบก้มหน้าลงต่ำ ขนตายาวงอนสั่นระริก

อย่างไรก็ตาม หลังจากสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอารมณ์ เธอก็ยังโค้งคำนับให้ทุกคนเล็กน้อยและเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา "สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่อหูอวี้อิง ย้ายมาจากโรงเรียนมัธยมสองค่ะ"

หลังพูดจบ ผิวขาวซีดของเธอก็ขึ้นสีระเรื่อด้วยความประหม่า ให้ความรู้สึกน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

"เสียงก็นุ่มนิ่มน่าฟัง แถมหน้าตาก็ดูใสซื่อ ขี้อาย หน้าแดงง่ายขนาดนี้ มิน่าล่ะถึงได้โดนแกล้ง"

ทันทีที่เห็นหูอวี้อิง หลงอ้าวเทียนก็เผลอวิจารณ์ออกมาในใจ

ก็ท่าทางของเธอช่างดูรังแกง่ายเสียเหลือเกิน ให้ความรู้สึกเหมือนใครๆ ก็สามารถเคี้ยวเธอได้ง่ายๆ อย่างไรอย่างนั้น