บทที่ 11: การโต้กลับสังหาร

บทที่ 11: การโต้กลับสังหาร

"พวกแกคิดว่าจะจัดการกับฉันได้งั้นหรือ? น่าขำสิ้นดี!" รอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวและชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของไป๋เจียวเจียว

เมื่อลองคิดดูแล้ว เธอก็นับว่าเป็นวิญญาณที่น่าเวทนาไม่น้อย ช่วงเวลาวัยสาวอันรุ่งโรจน์ต้องมาจบลงด้วยความตายที่เป็นปริศนา มิหนำซ้ำหลังจากตายไปแล้วก็ไม่อาจไปผุดไปเกิด และไม่อาจตามล้างแค้นฆาตกรได้! แม้แต่ก้าวขาออกจากตึกนี้ก็ยังทำไม่ได้!

ช่างน่าคับแค้นใจเหลือเกิน!

นอกจากตัวฆาตกรแล้ว อีกคนที่มีส่วนต้องรับผิดชอบต่อความตายของเธอก็คือ ยัยเจ้าของตึกหน้าเงินคนนี้

ตราบใดที่สังหารเจ้าของตึกคนนี้ได้ เธอก็จะหลุดพ้นไปจากที่นี่ แม้จะไม่อาจฟื้นคืนชีพ แต่อย่างน้อยก็ได้ไปเวียนว่ายตายเกิดในภพภูมิหน้า

ชาติหน้าฉันใด เธอสัญญาว่าจะไม่เช่าห้องซี้ซั้วอีกเด็ดขาด

เมื่อคิดว่าจะได้เป็นอิสระในไม่ช้า อารมณ์ของไป๋เจียวเจียวก็แจ่มใสขึ้นทันตา "อย่าโทษฉันเลยนะ หลังจากตายไปแล้ว เธอก็ไปหาคนอื่นมาเป็นตัวตายตัวแทนของเธอต่อก็แล้วกัน"

นิ้วมือของไป๋เจียวเจียวค่อยๆ บีบแน่นขึ้น เมื่อเห็นใบหน้าของจางเยี่ยนเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำจากการขาดอากาศหายใจ ไป๋เจียวเจียวก็ยิ่งตื่นเต้นระคนสะใจมากขึ้น

ลมหายใจของจางเยี่ยนเริ่มติดขัด ดวงตาเริ่มเหลือกขึ้นด้านบน เลือดเสียที่คั่งอยู่ในลำคอถูกบีบอัดอย่างต่อเนื่อง

"พรวด!"

ในที่สุด เมื่อทนแรงกดดันไม่ไหว จางเยี่ยนก็กระอักเลือดเสียที่คั่งค้างอยู่ออกมา

เมื่อเห็นโลหิต แสงสีแดงแห่งความตื่นเต้นก็วาบขึ้นในดวงตาของไป๋เจียวเจียว

กลิ่นคาวเลือดช่างเย้ายวนใจเธอเหลือเกิน

ทว่า ในขณะที่ไป๋เจียวเจียวกำลังเตรียมตัวที่จะเสพสุขกับการอาบชโลมด้วยเลือดสดๆ สิ่งที่ตอบรับเธอกลับมาคือความเจ็บปวดแสนสาหัส ราวกับดวงวิญญาณกำลังถูกแผดเผา!

"กรี๊ด!" ไป๋เจียวเจียวปล่อยมือจากจางเยี่ยนทันที เธอกุมใบหน้าบริเวณที่โดนเลือดของจางเยี่ยนสาดกระเซ็นใส่ แล้วลงไปดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น

ประหนึ่งปลาขาดน้ำที่ถูกปล่อยกลับลงแม่น้ำ จางเยี่ยนรีบสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเฮือกใหญ่ หลังจากลมหายใจกลับมาเป็นปกติ เธอก็หันไปมองทางไป๋เจียวเจียว

สภาพของไป๋เจียวเจียวที่กำลังดิ้นพล่านอยู่บนพื้นในตอนนี้ ไม่อาจบรรยายได้ด้วยคำว่า "น่ากลัว" เพียงคำเดียวอีกต่อไป

ใบหน้าที่เคยซีดเผือด บัดนี้กลับด่างพร้อย ราวกับกระดาษขาวที่ถูกสะเก็ดไฟดอกไม้ไฟลวกไหม้ พร้อมกับมีควันสีเขียวลอยกรุ่นออกมา

"หนูไปทำอะไรยัยนั่นเข้า?" ปู่หวังขยับเข้ามาข้างกายจางเยี่ยน จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

แม้เขาจะมองไม่เห็นไป๋เจียวเจียว แต่เมื่อดูจากสภาพของจางเยี่ยนแล้ว เธอคงหลุดพ้นจากเงื้อมมือของผีร้ายมาได้ อีกอย่าง เขาไม่ได้หูหนวก เสียงกรีดร้องโหยหวนของไป๋เจียวเจียวนั้นดังชัดเจนเต็มสองหู!

เขาเตรียมสั่งเสียไว้แล้วด้วยซ้ำ แต่ไม่นึกเลยว่าจางเยี่ยนจะสามารถพลิกสถานการณ์กลับมาเล่นงานไป๋เจียวเจียวได้?

"อาจจะเป็นเพราะเลือดของหนูค่ะ" จางเยี่ยนกล่าวพลางจ้องมองไป๋เจียวเจียวอย่างไม่มั่นใจนัก

"ปู่หวัง รีบลงมือเร็วเข้า!" จางเยี่ยนรีบกระตุกแขนเสื้อปู่หวังเตือนสติ

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามามัวคุยเล่น ต้องตีเหล็กตอนที่ยังร้อน!

ไม่อย่างนั้นหากไป๋เจียวเจียวฟื้นตัวกลับมาได้ พวกเขานั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายตาย

"เอ้า มัดมันไว้ หยดเลือดของเอ็งลงบนยันต์กระดาษเหลืองนี่ แล้วแปะไปที่หน้าผากของมัน" ปู่หวังไม่รอช้า ล้วงเอาด้ายแดงและยันต์กระดาษเหลืองแผ่นหนึ่งออกมาจากย่ามผ้าสีดำ

จางเยี่ยนกัดริมฝีปาก ป้ายเลือดจากมุมปากลงบนยันต์กระดาษเหลือง แล้วใช้ความพยายามอย่างหนักในการมัดร่างของไป๋เจียวเจียวด้วยด้ายแดง

ไป๋เจียวเจียวที่กำลังดิ้นรนและกรีดร้องเงียบเสียงลงทันที เมื่อยันต์กระดาษเหลืองเปื้อนเลือดของจางเยี่ยนถูกแปะลงบนหน้าผาก

ในวินาทีนั้น ร่างของไป๋เจียวเจียวก็ปรากฏชัดเจนขึ้น แม้แต่ปู่หวังที่ดวงตามองไม่เห็นผี ก็สามารถมองเห็นไป๋เจียวเจียวได้อย่างชัดเจน

"เลือดของเอ็งนี่พิเศษไม่เบา ปู่ของเอ็งเคยบอกอะไรไว้บ้างไหม?" ปู่หวังเอ่ยถามอย่างสงสัย ขณะจ้องมองใบหน้าที่ดูเหมือนถูกไฟไหม้ของไป๋เจียวเจียว

จางเยี่ยนส่ายหน้าด้วยความงุนงง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเลือดตัวเองกรุ๊ปอะไร อย่าว่าแต่เรื่องที่เลือดมีคุณสมบัติพิเศษเลย ปู่ไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฟังสักนิด

"ดูเหมือนปู่ของเอ็งจะเอาความลับลงโลงไปเยอะจริงๆ ขนาดหลานจะเจออันตรายก็ยังไม่สน" ปู่หวังบ่นอย่างจนปัญญา

ตามหลักแล้วจางเยี่ยนเป็นผู้หญิง ซึ่งโดยธรรมชาติจะมีพลังหยินสูง ทว่าเลือดของจางเยี่ยนกลับอัดแน่นไปด้วยพลังหยางเข้มข้น ทำให้เธอกลายเป็นดาวข่มของพวกภูตผีปีศาจโดยสมบูรณ์

ร่างกายแบบนี้ ร้อยปีจะมีสักคนในวงการไสยเวท

"เธอเป็นใครกันแน่? ทำไมเลือดของเธอถึงมีฤทธิ์สยบวิญญาณได้?" ร่างกายของไป๋เจียวเจียวแข็งทื่อ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย

"ฉันก็แค่เจ้าของตึกดวงซวย พ่อแม่ตายตั้งแต่เด็ก อยู่กับปู่มาตลอด พวกเราอาศัยอยู่ที่ชั้นใต้ดิน..."

"พอๆๆ! เก็บเรื่องราวชีวิตรันทดพรรค์นั้นไปซะ!" จางเยี่ยนยังไม่ทันได้เล่าประวัติชีวิตจบ ปู่หวังก็ดึงเธอกลับมาและขัดจังหวะเสียก่อน

จางเยี่ยนเดาะลิ้นขัดใจ ทำไมไม่ปล่อยให้เธอพูดให้จบนะ?

"แล้วทีนี้เราจะเอายังไงกับไป๋เจียวเจียวต่อดีคะ?" จางเยี่ยนถามต่อ

ปัญหายุ่งยากอย่างไป๋เจียวเจียวยังคงติดแหง็กอยู่ที่นี่ หากจัดการไม่ดี คนที่จะซวยไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว แต่จะรวมถึงปู่หวังด้วย

"เอ็งอยากจัดการกับนังหนูนี่ยังไงล่ะ? มันคิดจะฆ่าเอ็งเพื่อเอาไปเป็นตัวตายตัวแทน ต่อให้เอ็งอยากจะทำให้วิญญาณมันแตกสลายจนไม่เหลือซาก ก็ถือว่าไม่ทำเกินกว่าเหตุหรอก" ปู่หวังปรายตามองไป๋เจียวเจียว

"ไม่นะ อย่าฆ่าฉัน! ฉันสัญญาว่าจะไม่ฆ่าใครอีกแล้ว! ได้โปรดอย่าทำลายวิญญาณฉันเลย ฉันเองก็เป็นเหยื่อเหมือนกันนะ!" ไป๋เจียวเจียวที่เคยยโสโอหัง บัดนี้ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว จนถึงขั้นมีน้ำตาเป็นสายเลือดไหลอาบแก้ม

จางเยี่ยนลังเล "ทำให้วิญญาณแตกสลายมันดูโหดร้ายไปหน่อยนะคะ"

เธอไม่ใช่แม่พระ และไม่ได้มีความรู้สึกดีๆ ให้กับคน—หรือผี—ที่คิดจะฆ่าเธอ แต่เมื่อนึกถึงว่าอีกฝ่ายต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ เพราะบ้านที่เธอปล่อยเช่า จางเยี่ยนก็อดรู้สึกเวทนาขึ้นมาไม่ได้

"ขอแค่ไม่ฆ่าฉัน ให้ทำอะไรฉันยอมหมดเลย!" ไป๋เจียวเจียวรีบเสนอตัว

หากวิญญาณแตกสลาย เธอจะสูญสิ้นตัวตนไปจากโลกใบนี้ และหมดโอกาสที่จะได้ไปเกิดใหม่!

"ฮือ ฮือ... ได้โปรดเถอะ อย่าฆ่าฉันเลยนะ? ฉันสัญญาว่าต่อไปนี้จะเป็นคนดี... เอ้ย เป็นผีที่ดี" นึกถึงความตายอันน่าอนาถของตัวเองแล้ว ไป๋เจียวเจียวก็อดสะอื้นไห้ออกมาไม่ได้

ลมเย็นยะเยือกภายในห้องพัดกรรโชกแรงขึ้นเล็กน้อย อุณหภูมิลดฮวบลง

จางเยี่ยนลูบแขนตัวเองเบาๆ "ปู่หวัง มีวิธีอื่นอีกไหมคะ?"

"มีอยู่วิธีหนึ่ง แต่มันยาก ยากมากทีเดียว" ปู่หวังครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

"บอกมาเถอะค่ะ" จางเยี่ยนตัวสั่น

สายตาของไป๋เจียวเจียวที่มองมาเต็มไปด้วยความตัดพ้อราวกับถูกจางเยี่ยนทอดทิ้ง ทำเอาหัวใจของจางเยี่ยนกระตุกวูบ

"นอกจากหาตัวตายตัวแทนให้มันแล้ว อีกวิธีหนึ่งคือต้องสังหารฆาตกรที่ฆ่ามัน" ปู่หวังอธิบาย

จางเยี่ยนขมวดคิ้วมุ่น

"ฉ... ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนฆ่าฉัน" ไป๋เจียวเจียวกระซิบเสียงแผ่ว ดวงตาที่มีแต่ตาขาวไม่กล้าสบตาปู่หวังกับจางเยี่ยน

จางเยี่ยนกรอกตาบน "งั้นวิธีนี้ก็ใช้ไม่ได้ผลสิ"

"แล้วฉันจะทำยังไงดี? ขอร้องล่ะอย่าฆ่าฉันเลยนะ ฉันจะไม่ฆ่าใครอีกแล้วจริงๆ" ไป๋เจียวเจียวทำท่าจะร้องไห้อีกรอบ

เป็นผีนี่มันน่าอึดอัดคับแค้นใจจริงๆ

"ข้ายังมีอีกวิธีหนึ่ง" ปู่หวังมองไปที่ไป๋เจียวเจียว สลับกับมองจางเยี่ยน

"ในเมื่อนังหนูนี่ไปจากที่นี่ไม่ได้ แถมยังกลัวเลือดของเอ็ง โดยธรรมชาติแล้วมันทำอะไรเอ็งไม่ได้ ข้ามีวิธีที่จะให้มันอยู่รับใช้ข้างกายเอ็ง เพื่อที่มันจะได้ไม่ไปทำร้ายใครอีก"