บทที่ 17 วิญญาณยุทธ์ของน่าเอ๋อร์ หอกมังกรเงิน!

บทที่ 17 วิญญาณยุทธ์ของน่าเอ๋อร์ หอกมังกรเงิน!

ภูเขาใหญ่มหึมาสองลูกตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเฉียนอวี่ และยังมีหุบเขาลึกดูลึกลับทอดตัวยาวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิง

เฉียนอวี่มองดูภูเขาใหญ่สองลูกตรงหน้า... ไม่ใช่สิ เขากำลังมองพี่สาว 'ผู้ยิ่งใหญ่' แล้วเอ่ยถามว่า "พี่สาวครับ พวกเรามาเพื่อปลุกวิญญาณยุทธ์ใช่ไหมครับ?"

"พี่สาวงั้นรึ? แหม ปากหวานจริงเชียว!"

"มาเถอะ เดี๋ยวพี่สาวจะพาพวกเจ้าไปปลุกวิญญาณยุทธ์เอง!"

จากนั้นพี่สาว 'ผู้ยิ่งใหญ่' ก็นำทางเฉียนอวี่และน่าเอ๋อร์ไปยังใจกลางโถงวิหารหลัก

ทันใดนั้น พี่สาวก็นำลูกแก้วผลึกออกมาแล้วถามว่า "ใครจะเป็นคนปลุกวิญญาณยุทธ์จ๊ะ?"

"ข้าเอง!"

น่าเอ๋อร์ชูมือน้อยๆ ที่อวบอ้วนของนางขึ้น

"ตกลงจ้ะ!"

จากนั้น หญิงสาวก็นำมือวางลงบนลูกแก้วผลึก

แสงสีฟ้าส่องสว่างวาบขึ้นทันที อาบไล้ไปทั่วทั้งห้องโถง

พี่สาวคนนั้นมองไปที่น่าเอ๋อร์แล้วกล่าวว่า "หนูน้อย วางมือของเจ้าลงบนลูกแก้วผลึกนี้นะ!"

น่าเอ๋อร์พยักหน้า และวางมือลงบนลูกแก้วผลึกอย่างแผ่วเบา

พี่สาวส่งยิ้มให้แล้วแนะนำว่า "จากนั้น เจ้าแค่คิดถึงการปลดปล่อยพลังวิญญาณในความคิด โดยปกติแล้วเจ้าก็จะสามารถปลุกวิญญาณยุทธ์ออกมาได้"

น่าเอ๋อร์พยักหน้ารับ ทันใดนั้น แสงสว่างเจิดจ้าก็ระเบิดออกมาจากลูกแก้วผลึกสีฟ้า แสงนั้นกว้างใหญ่ไพศาล สว่างไสวและเจิดจ้าราวกับดวงอาทิตย์ ส่องสว่างไปทั่วทั้งโถงวิหารในพริบตา

ในเวลาเดียวกัน แสงสีขาวก็ปรากฏขึ้นบนร่างของน่าเอ๋อร์

กลิ่นอายของน่าเอ๋อร์ก็เปลี่ยนแปลงไปตามนั้น

เหนือศีรษะของน่าเอ๋อร์ จู่ๆ ดวงดาวหลากสีระยิบระยับก็ปรากฏขึ้น และค่อยๆ ขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

ขณะที่ดวงดาวเหนือศีรษะของน่าเอ๋อร์ขยายใหญ่ขึ้น กลิ่นอายของนางก็ทวีความรุนแรงขึ้นเช่นกัน

จากนั้น น่าเอ๋อร์ก็ลืมตาโพลง นัยน์ตาของนางทอประกายเจิดจรัส

เมื่อเห็นภาพนี้ แววตาของพี่สาวคนนั้นก็ฉายแววประหลาดใจออกมาทันที

"ตายจริง นี่มันวิญญาณยุทธ์อะไรกัน ทำไมถึงปลดปล่อยพลังงานมหาศาลขนาดนี้!"

ในขณะนี้ หอกยาวสีเงินเล่มหนึ่งได้ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าน่าเอ๋อร์

เฉียนอวี่จ้องมองหอกยาวสีเงินเล่มนั้น นั่นน่าจะเป็นอาวุธเทพของราชันย์มังกรเงิน 'หอกมังกรเงิน'!

เฉียนอวี่พิจารณาวิญญาณยุทธ์ของน่าเอ๋อร์ เขาจำได้ว่าหอกมังกรเงินไม่น่าจะเป็นวิญญาณยุทธ์ของนาง วิญญาณยุทธ์ของน่าเอ๋อร์ควรจะเป็นร่างที่แท้จริงของนาง ซึ่งก็คือราชันย์มังกรเงิน

อย่างไรก็ตาม การปรากฏขึ้นของหอกมังกรเงินนี้บ่งบอกถึงสิ่งหนึ่ง

ในโลกแห่งทวีปโต้วหลัว แม้แต่วัตถุและอาวุธเทพก็ดูเหมือนจะกลายเป็นวิญญาณยุทธ์ได้เช่นกัน

ร่างของน่าเอ๋อร์ลอยตัวขึ้นกลางอากาศ และสัญลักษณ์สีเงินก็ปรากฏขึ้นบนหน้าผากของนางทันที

"ปัง ปัง ปัง..."

ร่างกายของน่าเอ๋อร์ปลดปล่อยประกายแสงสีเงินออกมา

จากนั้น หอกมังกรเงินก็ลอยขึ้นและหมุนวนรอบกายของน่าเอ๋อร์

ในเวลานี้ ดวงตาของพี่สาวคนสวยเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"นี่มันวิญญาณยุทธ์อะไรกัน?"

"หรือว่าจะเป็น... หอกเงิน?"

พี่สาวตกใจอย่างสุดขีด เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจของนางก้องกังวานไปทั่วโถงวิหาร

ภายในโถงวิหาร เหล่าผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็เดินออกมาดู ต่างจ้องมองน่าเอ๋อร์และวิญญาณยุทธ์ที่ตื่นขึ้นของนางด้วยความประหลาดใจ

"สวรรค์ช่วย เด็กหญิงคนนี้มีพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดเชียวรึ!"

"วิญญาณยุทธ์ที่นางปลุกขึ้นมาน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ได้อย่างไร?"

ทุกคนจ้องมองหอกมังกรเงินที่ลอยหมุนคว้างอยู่กลางอากาศ และต่างพากันส่งเสียงฮือฮา

เหล่าผู้อาวุโสเริ่มอุทานออกมาทีละคน มองไปที่น่าเอ๋อร์และกล่าวด้วยความตกตะลึงว่า "โอ้พระเจ้า นี่มันอัจฉริยะ!"

"เด็กหญิงคนนี้เกิดมาเพื่อเป็นวิญญาณจารย์โดยแท้!"

"ใช่แล้ว วิญญาณยุทธ์แบบนี้ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน น่าจะเป็นของหายากที่พบได้เพียงหนึ่งในหมื่นปี!"

เหล่าผู้อาวุโสต่างพากันชื่นชมไม่ขาดปาก

ในเวลานี้ แสงสีเงินค่อยๆ จางหายไป และน่าเอ๋อร์ก็ค่อยๆ กลับสู่สภาวะปกติ

จากนั้น พี่สาวคนเดิมก็มองน่าเอ๋อร์ด้วยความตื่นเต้นและถามว่า "หนูน้อย เจ้าชื่ออะไรจ๊ะ?"

น่าเอ๋อร์ตอบอย่างซื่อตรง "ข้าชื่อน่าเอ๋อร์!"

"น่าเอ๋อร์! เจ้าคืออัจฉริยะตัวจริง!"

"จริงสิ น่าเอ๋อร์ เจ้าได้สมัครเข้าเรียนที่โรงเรียนสำนักวิญญาณยุทธ์หรือยัง? ถ้ายัง พวกเราเหล่าผู้อาวุโสแห่งโถงปลุกวิญญาณช่วยแนะนำเจ้าได้นะ!" พี่สาวกล่าวอย่างกระตือรือร้น

ในตอนนี้ เฉียนอวี่หยิบบัตรประจำตัวนักเรียนสองใบออกมาแล้วกล่าวว่า "พี่สาวครับ พวกเราได้รับอนุญาตให้เข้าเรียนที่โรงเรียนสำนักวิญญาณยุทธ์แล้วครับ"

พี่สาวรับบัตรนักเรียนของเฉียนอวี่ไปดู

บนบัตรนักเรียนของเฉียนอวี่ ระบุข้อความว่า:

เฉียนอวี่, วิญญาณยุทธ์: พฤกษาเทพรักษา, วิญญาณจารย์ระดับสิบสอง

น่าเอ๋อร์, วิญญาณยุทธ์: (ว่าง), พลังวิญญาณ: (ว่าง)

ช่องว่างเหล่านั้นมีไว้เพื่อให้ทางโถงปลุกวิญญาณเติมข้อมูลและประทับตรา

เนื่องจากวิญญาณยุทธ์ของเฉียนอวี่ได้รับการจัดการโดยเชียนเต้าหลิว มันจึงได้รับการรับรองเรียบร้อยแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ชื่อ 'พฤกษาเทพรักษา' ก็เป็นชื่อที่เชียนเต้าหลิวผู้เป็นปู่ตั้งให้

ทว่า วิญญาณยุทธ์ของเฉียนอวี่นั้นมีความสามารถเหนือกว่าแค่การรักษาไปไกลโข

นอกจากนี้ เชียนเต้าหลิวยังไม่ได้เปิดเผยเรื่องวิญญาณยุทธ์ทูตสวรรค์ของเฉียนอวี่อีกด้วย

"ที่แท้ก็ได้รับการรับรองแล้วนี่เอง"

"เจ้าหนู พี่ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นวิญญาณจารย์ตั้งแต่อายุยังน้อยขนาดนี้"

พี่สาวมองไปที่เฉียนอวี่

เฉียนอวี่ยิ้มและกล่าวว่า "ข้าแค่โชคดีน่ะครับ"

"วิญญาณยุทธ์ของเจ้าชื่อพฤกษาเทพรักษา เจ้าคงจะเป็นวิญญาณจารย์สายสนับสนุนสินะ?" พี่สาวถามเฉียนอวี่

เฉียนอวี่พยักหน้า

ความจริงแล้ว นอกเหนือจากช่วยฟื้นฟูพลังวิญญาณให้น่าเอ๋อร์ เขาก็ใช้พฤกษาเทพรักษาเพียงเพื่อรักษาตัวเองเท่านั้น

แต่ทว่า เขาใช้วิญญาณยุทธ์นี้สังหารสัตว์วิญญาณและผู้คนมานับไม่ถ้วน

พี่สาวมองเฉียนอวี่และน่าเอ๋อร์แล้วกล่าวว่า "ตามพี่มาสิ เดี๋ยวพี่จะช่วยจัดการเรื่องการรับรองให้!"

ไม่นานนัก วิญญาณยุทธ์ของน่าเอ๋อร์ก็ได้รับการรับรอง และมีการประทับตราของสำนักวิญญาณยุทธ์ลงไป

บนบัตรนักเรียนระบุว่า:

น่าเอ๋อร์, วิญญาณยุทธ์ หอกเงิน, พลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิด!

การได้รับบัตรนักเรียนหมายความว่าเฉียนอวี่และน่าเอ๋อร์สามารถไปรายงานตัวที่โรงเรียนได้แล้ว

จากนั้น เฉียนอวี่จึงกล่าวว่า "ขอบคุณครับ พี่สาว!"

พี่สาว 'ผู้ยิ่งใหญ่' ยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า "พยายามเข้านะ ตั้งใจเรียนล่ะ!"

แม้เหล่าผู้อาวุโสจะประหลาดใจ แต่พวกเขาก็ไม่ได้สงสัยอะไร คิดเพียงว่าเป็นแค่การตื่นขึ้นของวิญญาณยุทธ์หอกเงินเท่านั้น

พวกเขาไม่รู้จักราชันย์มังกรเงินในโลกใบนี้ และไม่รู้จักหอกมังกรเงิน ดังนั้นจึงไม่เกิดความแตกตื่นมากนัก

ในสายตาของพวกเขา น่าเอ๋อร์เป็นเพียงอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์คนหนึ่ง

ภายในโรงเรียน มีอาคารมากมาย แต่ละหลังสูงเสียดฟ้า

ที่สำคัญที่สุดคือ ถนนกว้างใหญ่ที่ทอดยาวหลายสิบไมล์ เต็มไปด้วยร้านค้านานาชนิดเรียงราย

โรงเรียนแห่งนี้เปรียบเสมือนเมืองขนาดใหญ่เมืองหนึ่ง

แม้เฉียนอวี่จะไม่เคยเห็นโรงเรียนนั่วติงที่เขาควรจะได้ไปเข้าเรียนในตอนแรก แต่โรงเรียนวิญญาณจารย์ขั้นต้นแห่งสำนักวิญญาณยุทธ์นี้ ใหญ่โตกว่าหมู่บ้านวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาหลายสิบเท่าอย่างแน่นอน

สมกับชื่อโรงเรียนสำนักวิญญาณยุทธ์ มันช่างยิ่งใหญ่อลังการจริงๆ

ในขณะนี้ หลังจากที่เฉียนอวี่พาน่าเอ๋อร์มาถึงประตูโรงเรียน ทหารยามคนหนึ่งก็เข้ามาขวางทางทั้งสองไว้

เฉียนอวี่ปรายตามองทหารยามอย่างใจเย็น หยิบบัตรนักเรียนออกมาแล้วกล่าวว่า "พวกเรามารายงานตัว!"