ตอนที่ 16 วิถีผสานอินหยาง

ทันใดนั้น กระแสข้อมูลกลุ่มใหญ่ก็หลั่งไหลเข้าสู่ห้วงสมองของฉู่โม่ เติมเต็มความลึกลับของวิถีอวี้เทียนขั้นที่หนึ่ง ในเคล็ดวิชาหงเหมิงอวี้เทียนให้สมบูรณ์

[วิถีอวี้เทียน · ขั้นที่ 1 : วิถีผสานอินหยาง]

......

หลังจากทำความเข้าใจวิถีผสานอินหยางจนกระจ่างแจ้ง ฉู่โม่ก็เกิดความรู้แจ้งขึ้นในใจ

การบำเพ็ญเพียรร่วมกับผู้ฝึกตนหญิงที่มีระดับพลังสูงกว่า จะช่วยเพิ่มพูนความสามารถในการต่อสู้เมื่ออยู่ในระดับพลังเดียวกัน หรืออาจเหนือกว่าผู้ฝึกตนในระดับเดียวกันถึงสิบเท่า

หลังจากฝึกฝนวิชานี้ ร่างกายจะแตกต่างไปจากผู้ฝึกตนทั่วไป การทะลวงผ่านระดับชั้นจะไม่ติดขัดที่คอขวดอีกต่อไป

ข้อเสียคือ จำเป็นต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมหาศาล

ทว่าเมื่อเทียบกับข้อดีอันยิ่งใหญ่นี้ ข้อเสียดังกล่าวก็ดูเล็กน้อยจนแทบไม่ต้องใส่ใจ

พลังรบสิบเท่าเมื่อเทียบกับระดับเดียวกัน

นี่มันหมายความว่าอย่างไร?

เพียงแค่ระดับกลั่นลมปราณขั้นต้น ก็สามารถต่อกรกับระดับกลั่นลมปราณขั้นปลายได้อย่างสูสี

หากฝึกฝนไปจนถึงระดับแก่นทองคำขั้นปลาย มิใช่ว่าจะสามารถข้ามรุ่นไปสังหารระดับวิญญาณแรกกำเนิด ได้เลยหรือ?

แม้ทรัพยากรที่ต้องใช้ในการฝึกฝนวิถีผสานอินหยางจะมีจำนวนมหาศาล

แต่เขามีลั่วจื่ออินที่เป็นคลังทรัพยากรเดินได้จากสำนักสายใน รวมถึงระบบข้อมูลของตนเอง จึงไม่กลัวว่าจะขาดแคลนทรัพยากรในภายหลัง

ส่วนเรื่องความเร็วในการฝึกฝน

เขาใช้เวลาเพียงครึ่งก้านธูปก็สามารถชักนำปราณเข้าสู่ร่างได้สำเร็จ ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลเรื่องความเร็วในการบำเพ็ญเพียรเลยแม้แต่น้อย

อาจกล่าวได้ว่า ขอเพียงมีทรัพยากรเพียงพอ เขาก็จะสามารถก้าวขึ้นสู่ขอบเขตสร้างรากฐานได้ในเวลาอันสั้น

และนี่ เป็นเพียงผลลัพธ์ของวิถีอวี้เทียนขั้นที่หนึ่งเท่านั้น

วิชาที่ฝืนลิขิตฟ้าเช่นนี้ ยังมีอีกถึงหกขั้น

ฉู่โม่อดไม่ได้ที่จะตั้งตารอวิถีอวี้เทียนในขั้นต่อๆ ไปอย่างใจจดใจจ่อ

หากฝึกสำเร็จครบทั้งเจ็ดขั้น จะน่าหวาดหวั่นเพียงใดกันนะ?

กว่าจะสะกดข่มความตื่นเต้นในใจให้สงบลงได้

ในห้วงความคิดของฉู่โม่ ก็พลันปรากฏภาพร่างอันงดงามและเย็นชาของลั่วจื่ออินขึ้นมา

......

ฉู่โม่ไม่ได้นำแผ่นไม้ที่บันทึกเศษเสี้ยวของเคล็ดวิชาหงเหมิงอวี้เทียนออกไปด้วย

เพราะเศษเสี้ยวคัมภีร์นี้ แม้แต่วิถีอวี้เทียนขั้นที่หนึ่งก็ยังบันทึกไว้ไม่ครบถ้วน

ตัวอักษรที่จารึกอยู่บนนั้น ก็ล้วนโบราณลึกลับและยากแก่การเข้าใจ

ต่อให้ผู้อื่นโชคดีได้ไป ก็ไม่มีทางดูออกว่าเป็นของวิเศษแต่อย่างใด

เขาหมุนตัวกลับ

เดินไปยังชั้นวางเคล็ดวิชาระดับเทียน แล้วเลือกหยิบเคล็ดวิชาระดับฟ้า ขั้นต่ำ ที่มีชื่อว่าเคล็ดวิชาซวีเทียนปิงพั่วออกมาเล่มหนึ่ง

เขาคิดว่าวิชานี้น่าจะเหมาะกับลั่วจื่ออิน

ยิ่งบริวารของเขาแข็งแกร่งมากเท่าไร ย่อมส่งผลดีต่อตัวเขามากเท่านั้น

อีกแง่หนึ่ง ถือเป็นการชดเชยให้นนางด้วย

เพราะเมื่อค่าความเชื่อใจสูงพอ เขาก็สามารถหยิบยืมทรัพย์สินของอีกฝ่ายได้ดั่งใจนึก

หากเกิดสถานการณ์ฉุกเฉิน เขาก็สามารถทำการถ่ายโอนทรัพย์สินได้ทันที

พวกคนรวยที่ชอบเบี้ยวหนี้เขาก็ใช้วิธีนี้กันทั้งนั้น

เมื่อมาถึงทางออกหอคัมภีร์

ศิษย์หลักผู้ทำหน้าที่ผู้ดูแลและรับผิดชอบการคัดลอกวิชา รับแผ่นหยกเคล็ดวิชาซวีเทียนปิงพั่วที่ฉู่โม่ยื่นให้ แววตาของเขาฉายแววเย้ยหยันออกมาอย่างไม่ปิดบัง

เคล็ดวิชาซวีเทียนปิงพั่ว เขาย่อมรู้จักดี

การฝึกฝนวิชานี้ จำเป็นต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมหาศาล

และข้อกำหนดด้านร่างกายของผู้ฝึกก็เข้มงวดอย่างยิ่ง

หากมิใช่ชีพจรไท่อินเสวียน หรือกายาหมิงหวงปิงพั่ว ซึ่งเป็นกายาธาตุหยินระดับสุดยอดที่หาได้ยากยิ่งแล้ว ก็แทบไม่มีทางฝึกสำเร็จ

หากฝืนฝึกฝน แม้ช่วงแรกอาจแสดงพลังการต่อสู้ที่เหนือกว่าระดับเดียวกันได้

แต่เพราะร่างกายไม่เหมาะสม สุดท้ายจะไม่มีวันทะลวงผ่านไปสู่ขอบเขตสร้างรากฐานได้

ชั่วชีวิตจะหยุดอยู่เพียงแค่ขอบเขตกลั่นลมปราณเท่านั้น

เพราะยิ่งเป็นเคล็ดวิชาระดับสูง เมื่อฝึกไปแล้ว การจะเปลี่ยนไปฝึกวิชาอื่นย่อมยากลำบากยิ่งกว่า

ในใจของผู้ดูแล ได้พิพากษาประหารชีวิตอนาคตของฉู่โม่ไปเรียบร้อยแล้ว

ฉู่โม่ผู้นี้เป็นเพียงศิษย์สายนอก ไร้ซึ่งทรัพยากรมหาศาลคอยหนุนหลัง

และยิ่งไม่มีทางมีกายาพิเศษที่หมื่นคนจะมีสักคน

เคล็ดวิชาระดับเทียนเล่มนี้เมื่ออยู่ในมือเขา ก็ไม่ต่างอะไรกับเศษกระดาษแผ่นหนึ่ง

ต่อให้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศแล้วอย่างไร? อนาคตดับวูบไปเสียแล้ว

ผู้ดูแลหัวเราะเยาะในใจ แต่ก็ไม่มีเจตนาจะเอ่ยปากเตือน เขาเพียงแค่จัดการคัดลอกวิชาให้ฉู่โม่อย่างคล่องแคล่ว

จากนั้น เขาจึงกล่าวตักเตือนตามหน้าที่ว่า

"ตามกฎแล้ว นี่เป็นวิชาที่อนุญาตให้เฉพาะศิษย์หลักสายในศึกษาได้เท่านั้น เจ้าห้ามนำไปเผยแพร่ต่อโดยพละการ มิฉะนั้นจะถูกลงโทษตามกฎสำนัก!"

"ขอบคุณศิษย์พี่ที่ชี้แนะ"

ฉู่โม่รับแผ่นหยกที่คัดลอกเสร็จแล้วมา กล่าวขอบคุณ แล้วหันหลังเดินออกจากหอคัมภีร์

เขาไม่ได้คิดจะฝึกเคล็ดวิชาซวีเทียนปิงพั่วด้วยตนเองอยู่แล้ว

แต่ก็จะไม่เผยแพร่ต่อเช่นกัน

เพราะตอนนี้ ลั่วจื่ออินถือเป็นสมบัติของเขา

ผู้ดูแลมองส่งฉู่โม่จนลับสายตา ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปเช่นกัน

ผู้อาวุโสหลินเจิงและผู้อาวุโสท่านอื่นได้ติดสินบนเขาไว้ ให้เขารายงานผลการเลือกวิชาของฉู่โม่

ตอนนี้เขาต้องไปทำตามข้อตกลง

......

สำนักสายใน ถ้ำพำนักของหลินเจิง

"เขาเลือกเคล็ดวิชาซวีเทียนปิงพั่วรึ?"

หลินเจิงเพิ่งฟังรายงานจบ อารมณ์ที่ขุ่นมัวจากการถูกเจียงสือกว่างซ้อนแผนเมื่อครู่ พลันผ่อนคลายลงมาก

ศิษย์ที่นำข่าวจากผู้ดูแลหอคัมภีร์มารายงานรีบผงกศีรษะอย่างนอบน้อม

"ศิษย์หลักผู้ดูแลหอคัมภีร์ผู้นั้นกล่าวเช่นนี้ขอรับ"

"เคล็ดวิชาซวีเทียนปิงพั่ว..."

หลินเจิงส่ายหน้าพร้อมหัวเราะเบาๆ

"ระดับฟ้า ขั้นต่ำ ฟังดูน่าเกรงขามก็จริง"

เขายกถ้วยชาวิญญาณขึ้นมา เป่าไอร้อนเบาๆ

"วิชานี้มีความต้องการด้านร่างกายของผู้ฝึกที่เข้มงวดที่สุด หากไม่ใช่กายาธาตุหยินสุดขั้วก็ไม่อาจควบคุมได้ หากฝืนฝึก อย่าว่าแต่ขอบเขตสร้างรากฐานเลย แม้แต่ระดับกลั่นลมปราณขั้นสมบูรณ์ก็ยังยากดั่งปีนป่ายขึ้นสวรรค์"

"ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า วิชานี้ผลาญทรัพยากรมหาศาลเปรียบเสมือนหลุมไร้ก้น เขาเป็นแค่ศิษย์สายนอกที่ไร้รากฐาน ไม่มีทางถมเต็มได้ ยากที่จะฝึกฝนให้รุดหน้า"

ศิษย์ผู้นั้นรีบกล่าวเสริม

"ท่านอาวุโสหลินกล่าวได้ถูกต้องที่สุด! ฉู่โม่ผู้นี้ เพียงแค่โชคดีมีพรสวรรค์ติดตัวมาบ้าง กลับไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คิดจะก้าวขึ้นสวรรค์ในก้าวเดียว"

"หารู้ไม่ว่า บุญวาสนาไม่ถึง ย่อมมีภัยมาถึงตัว!"

หลินเจิงจิบชาอย่างสบายอารมณ์

"เขาหาเรื่องใส่ตัวเอง จะไปโทษใครได้"

"เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าเด็กนี่จะสร้างความรำคาญใจให้ข้าได้สักเท่าไร ตอนนี้ดูท่า ก็แค่คนโง่เง่าที่ถูกระดับของวิชาบังตาเท่านั้นเอง"

ดูเหมือนว่า ก่อนหน้านี้เขาจะประเมินมันสูงเกินไป

ด้วยสภาพจิตใจเช่นนี้ ต่อให้มีพรสวรรค์สูงส่งเพียงใด ความสำเร็จก็คงมีจำกัด

เดิมทีเขายังวางแผนว่า นอกจากทางฝั่งอู๋เจี๋ยแล้ว จะต้องใช้วิธีการลับหลังอื่นๆ เพื่อตัดเส้นทางการบำเพ็ญเพียรของฉู่โม่ให้สิ้นซากหรือไม่

ตอนนี้ดูแล้ว ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิด

ตัวฉู่โม่เอง ได้ลงมือปิดตายเส้นทางของตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว

หลินเจิงโบกมือ เป็นสัญญาณให้ศิษย์ผู้นั้นถอยออกไป

"เอาล่ะ เรื่องนี้ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปได้ ทำได้ดีมาก หินวิญญาณพวกนี้ข้ายกให้"

"ขอบพระคุณท่านอาวุโสหลิน!"

ศิษย์ผู้นั้นรับหินวิญญาณมาไม่กี่ก้อน แล้วถอยออกไปพร้อมคำขอบคุณมากมาย

......

ในขณะเดียวกัน ณ เรือนพักของเจียงสือกว่าง

หลังจากฟังรายงานจากคนสนิท เจียงสือกว่างก็ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเดิมที่ดูเบิกบานใจจากการเอาคืนหลินเจิงได้ พลันเคร่งขรึมลงเล็กน้อย

"เคล็ดวิชาซวีเทียนปิงพั่ว?"

นิ้วมือของเขาเคาะโต๊ะเบาๆ เกิดเสียงดังก๊อกๆ บ่งบอกถึงความไม่สงบในจิตใจ

ศิษย์สายในผู้รับผิดชอบรายงานสังเกตสีหน้าของเจียงสือกว่างอย่างระมัดระวัง ก่อนจะกระซิบตอบ

"ขอรับท่านอาวุโส จากสายข่าวที่หอคัมภีร์รายงานมา วิชาที่ฉู่โม่คัดลอกไปคือเคล็ดวิชาซวีเทียนปิงพั่วจริงๆ ขอรับ"

เจียงสือกว่างนิ่งเงียบไป

เดิมทีเขาคาดหวังในตัวฉู่โม่ไว้สูงมาก

พรสวรรค์ระดับตำนานที่ใช้เวลาเพียงครึ่งก้านธูปก็ชักนำปราณเข้าสู่ร่างได้ หากใช้ให้ถูกทาง ในวันหน้าย่อมต้องกลายเป็นกำลังสำคัญให้เขาใช้ต่อกรกับหลินเจิง หรือแม้แต่ใช้ควบคุมสำนักได้

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ฉู่โม่จะเลือก

"เคล็ดวิชาซวีเทียนปิงพั่ว"!

"เจ้าเด็กนี่..."

เจียงสือกว่างถอนหายใจ น้ำเสียงแฝงความผิดหวังอย่างปิดไม่มิด

"ท้ายที่สุดก็ยังอ่อนด้อยประสบการณ์ ถูกระดับชั้นของวิชาทำให้หน้ามืดตามัว จนลืมดูว่าตนเองสามารถควบคุมมันได้หรือไม่"

ก่อนหน้านี้เขายังนึกว่าฉู่โม่เป็นคนมีความคิดลึกซึ้ง รู้จักดูทิศทางลมและปรับตัว เป็นไม้ดีที่น่าจะเหลาให้แหลมคมได้

ตอนนี้ดูแล้ว ก็เป็นแค่เด็กหนุ่มมุทะลุที่มีดีแค่พรสวรรค์ แต่ขาดวิสัยทัศน์และการประเมินตน

"ท่านอาวุโส แล้วพวกเรา... ยังต้องจับตาดูเขาต่อไปหรือไม่ขอรับ?"

ศิษย์ผู้นั้นถามหยั่งเชิง

เจียงสือกว่างโบกมืออย่างหมดความสนใจ

"ไม่จำเป็นแล้ว"

"ในเมื่อเขาเลือกเส้นทางนี้ด้วยตัวเอง ก็ปล่อยเขาไปเถอะ"

"เขาหมดประโยชน์แล้ว"

ดูท่า หากต้องการโค่นล้มหลินเจิงให้ราบคาบ คงต้องหาวิธีอื่น

หรือไม่อาจต้องฝากความหวังไว้ที่เจี่ยงผิงเทียน ให้เขารีบหาตัวสายลับผู้ฝึกวิชามารผู้นั้นให้พบ เพื่อสร้างความดีความชอบครั้งใหญ่ ยกระดับชื่อเสียงและอำนาจในสำนักให้สูงขึ้น

......

เมื่อกลับมาถึงถ้ำพำนักในเขตศิษย์สายนอกที่มีพลังปราณเบาบาง

ฉู่โม่ก็นั่งขัดสมาธิทันที และเริ่มทดลองโคจรเคล็ดวิชาหงเหมิงอวี้เทียน

ทันทีที่เริ่มเดินลมปราณ ฉู่โม่ก็สัมผัสได้ถึงพลังปราณที่บริสุทธิ์และหนักแน่นกว่าเคล็ดนำวิญญาณหลายเท่าตัว ไหลเวียนอยู่ในร่างกายประดุจแม่น้ำที่เชี่ยวกราก

เพียงแค่การหายใจเข้าออกตามปกติ เขาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังปราณในกายกำลังเพิ่มพูนขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เส้นชีพจร ราวกับถูกพลังที่มองไม่เห็นแต่อานุภาพมหาศาล คอยขัดเกลาและขยายให้กว้างขึ้นเรื่อยๆ

ช่างทรงพลังยิ่งนัก!

ฉู่โม่อดอุทานในใจไม่ได้

เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า หากตัวเขาในตอนนี้ซึ่งอยู่ระดับกลั่นลมปราณชั้น 1 ต้องสู้กับตัวเขาเมื่อวานที่ฝึกเคล็ดนำวิญญาณ คงสามารถจัดการตัวเขาในอดีตได้สบายๆ ถึงสามสี่คนพร้อมกัน

และนี่เป็นเพียงผลลัพธ์จากตัวเคล็ดวิชาเท่านั้น

หากรวมกับวิถีอวี้เทียนขั้นที่หนึ่งวิถีผสานอินหยางที่ช่วยเพิ่มพลังรบเข้าไปอีก...

ฉู่โม่ข่มความตื่นเต้นในใจลง แล้วหยิบสิ่งของอีกชิ้นหนึ่งออกมาจากถุงสมบัติ นั่นคือเส้นใยของแมงมุมอวี้กุ่ย

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาได้นำมันมาหลอมสร้างเป็นอาวุธที่คล่องมือที่สุดชิ้นหนึ่ง

เส้นใยแมงมุมสิบเส้นที่บางเฉียบแต่เหนียวทนทานอย่างเหลือเชื่อ ถูกเชื่อมต่อเข้ากับแหวนวงพิเศษที่ปลายนิ้วทั้งสิบของเขา

เพียงแค่ขยับความคิด ก็สามารถควบคุมได้ดั่งแขนขา สังหารคนได้ไร้ร่องรอย

ฉู่โม่สะบัดมือเบาๆ

ประกายแสงสีเงินที่แทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า วูบผ่านความว่างเปล่าไปวูบหนึ่ง

หินศิลาสีเขียวขนาดครึ่งคนโอบที่อยู่ไม่ไกล พลันขาดออกจากกันอย่างไร้เสียง

รอยตัดเรียบเนียนราวกับกระจก ราวกับถูกตัดผ่านด้วยศาสตราวุธวิเศษชั้นยอด

"ตั้งชื่อให้เจ้าว่าไหมฟ้าครอบก็แล้วกัน"

มุมปากของฉู่โม่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

แม้จะไม่รู้ว่าความแข็งแกร่งของตนในตอนนี้จัดอยู่ในระดับใด

แต่คิดว่าในบรรดาผู้ฝึกตนระดับเดียวกัน เขาต้องเป็นตัวตนที่บดขยี้ผู้อื่นได้อย่างแน่นอน

ส่วนเรื่องต่อไป...

ฉู่โม่ลูบคางครุ่นคิด

การฝึกฝนเคล็ดวิชาหงเหมิงอวี้เทียนจำเป็นต้องใช้ทรัพยากรมหาศาล

การรีดไถจากลั่วจื่ออิน แม้จะรู้สึกดีมากก็ตาม

แต่จะมัวแต่ถอนขนแกะจากแกะตัวเดียวไม่ได้ หากถอนจนเหี้ยนเตียน ส่งผลกระทบต่อความก้าวหน้าในการเลื่อนระดับสู่ขอบเขตแก่นทองคำของศิษย์พี่หญิงลั่ว นั่นคงได้ไม่คุ้มเสีย

เพราะลั่วจื่ออินในระดับแก่นทองคำ จะสามารถเข้าถึงทรัพยากรของสำนักสายในได้มากขึ้นขนแกะที่เขาจะถอนได้ก็จะมีมากขึ้นและคุณภาพดีขึ้นตามไปด้วย

เรื่องโง่เขลาอย่างการทุบหม้อข้าวตัวเอง เขาไม่ทำแน่

ฉู่โม่ตัดสินใจว่าจะไปที่หอการคลังของศิษย์สายนอกก่อน เพื่อนำเพชรนิลจินดาที่ริบมาจากพวกโจรภูเขา เปลี่ยนเป็นหินวิญญาณให้หมด

เงินตราของปุถุชนพวกนี้ กินพื้นที่ในถุงสมบัติมากเกินไป

ตอนนี้เขาใช้ถุงสมบัติของตัวเอง

แม้ลั่วจื่ออินจะเคยให้ถุงสมบัติที่นางใช้สมัยอยู่สายนอกมาให้

แต่เขาไม่คิดจะใช้มันต่อ

เพราะการห้อยถุงสมบัติสองใบไว้ที่เอวมันดูสะดุดตาเกินไป

และระหว่างถุงสมบัติด้วยกัน เนื่องจากมีแรงผลักของพลังมิติ จึงไม่สามารถเก็บซ้อนกันเหมือนตุ๊กตารัสเซียได้

......

หลังจากแลกเปลี่ยนหินวิญญาณที่หอการคลังเรียบร้อยแล้ว ฉู่โม่ก็แวะไปที่หอศาสตราของศิษย์สายนอก เลือกซื้อกระบี่เหล็กกล้ายาวรูปแบบธรรมดามาเล่มหนึ่ง

ไหมฟ้าครอบคือไพ่ตายของเขา ยามเผชิญหน้าศัตรูจะไม่เปิดเผยออกมาง่ายๆ

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น จึงจะหวังผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง สยบศัตรูได้ในการโจมตีเดียว

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ฉู่โม่ก็มุ่งหน้าไปยังหอธุรการ

เขาตั้งใจจะไปดูว่ามีภารกิจที่เหมาะสมให้ทำเพื่อแลกหินวิญญาณมาใช้สำหรับการฝึกฝนและใช้จ่ายในอนาคตหรือไม่

ทว่าเพิ่งเดินออกมาได้ไม่ไกล

ด้วยประสาทสัมผัสที่เฉียบคมขึ้นจากเคล็ดวิชาหงเหมิงอวี้เทียนฉู่โม่ก็จับสังเกตได้ว่า ด้านหลังเหมือนจะมีสายตาไม่ประสงค์ดีหลายคู่ กำลังสะกดรอยตามเขามาติดๆ ราวกับหนอนกระดูก