บทที่ 28 ผลพลอยได้ที่ไม่คาดคิด

บทที่ 28 ผลพลอยได้ที่ไม่คาดคิด

"ผอ. เหอ อีกฝ่ายถอยกลับไปแล้วจริงๆ โดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลยครับ"

"ใช่ครับ เขาไม่ได้เปิดดูฐานข้อมูลด้วยซ้ำ"

ในศูนย์ข้อมูลที่เงียบสงัด รายงานจากผู้เชี่ยวชาญทางเทคนิคดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แต่ในขณะนี้ ผอ. เหอ และคนอื่นๆ ต่างจ้องมองหน้าจอขนาดใหญ่อย่างเหม่อลอย

ผู้เชี่ยวชาญทางเทคนิคนับสิบคนก็ตกตะลึงเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอเช่นกัน

อีกฝ่ายกำลังเล่นเกมอะไรอยู่? ด้วยฝีมือระดับเทพขนาดนี้ เขียนวิธีแก้ปัญหาทิ้งไว้ให้ครบชุด แล้วก็จากไปเฉยๆ เนี่ยนะ?

ในที่สุด ผอ. เหอ ก็ทำลายความเงียบ "รีบแก้ไขช่องโหว่ ตรวจสอบช่องทางการซิงโครไนซ์อื่นๆ แล้วอัปเกรดระบบทั้งหมดเดี๋ยวนี้"

"เราจะ... เราจะแก้ตามวิธีที่เขาให้มาเหรอครับ?" ช่างเทคนิคสวมแว่นถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ผอ. เหอ ตอกกลับด้วยสีหน้าเย็นชา "คุณมีวิธีอื่นไหมล่ะ?"

แน่นอนว่าไม่มี ถ้ามีพวกเขาคงทำไปนานแล้ว

ช่างเทคนิควัยกลางคนลุกขึ้นยืนและพูดว่า "วิธีที่เขาให้มา ในทางทฤษฎีถือว่าใช้ได้ครับ ทุกคนลองทำตามแผนนี้ดู เพื่อดูว่าได้ผลไหม ในขณะเดียวกันก็จับตาดูโค้ดให้ดี เพื่อให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้วางประตูหลังทิ้งไว้"

เมื่อทำตามขั้นตอนบนจอใหญ่ ช่างเทคนิคใช้เวลาเพียงยี่สิบนาทีก็ซ่อมแซมช่องโหว่เสร็จสิ้น

วิธีแก้นั้นสมบูรณ์แบบ และไม่มีการวางประตูหลังทิ้งไว้

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะตั้งใจมาช่วยจริงๆ

เพราะแบบนี้ ช่างเทคนิคในที่เกิดเหตุจึงดีใจไม่ออกเลยสักนิด แม้จะแก้ไขช่องโหว่ที่ยืดเยื้อมานานได้สำเร็จ

"ผอ. เหอ! เจอโทรจันครับ"

ผู้เชี่ยวชาญทางเทคนิคที่เพิ่งมาถึงโบกมืออย่างตื่นเต้น

ผอ. เหอ เดินไปถึงประตูแล้ว แต่พอได้ยินดังนั้นก็รีบเดินกลับมา "เจอตัวคนทำแล้วเหรอ?"

"ดูเหมือนจะไม่ใช่กลุ่มเดียวกับผู้บุกรุกเมื่อกี้นะครับ"

ผู้เชี่ยวชาญทางเทคนิคส่ายหน้าและชี้ไปที่บันทึกบนหน้าจอ "ทันทีที่เราอุดช่องโหว่ เราก็เจอโทรจันตัวนี้ที่กำลังส่งข้อมูลอยู่ มันตัดการเชื่อมต่อกะทันหันและเริ่มโปรแกรมทำลายตัวเอง แต่ผมสกัดไว้ได้ทัน"

"ถ้าของสิ่งนี้เป็นของผู้บุกรุกเมื่อกี้ เขาไม่มีเหตุผลที่จะให้วิธีแก้ช่องโหว่ ซึ่งจะทำให้โทรจันของตัวเองใช้งานไม่ได้หรอกครับ"

ผอ. เหอ พยักหน้า "ส่งโปรแกรมโทรจันให้กลุ่มผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบหาที่มา และตรวจสอบ IP ของทั้งสองฝ่ายด้วย"

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง กลุ่มผู้เชี่ยวชาญก็ให้คำตอบ

"เป็นโทรจันขโมยข้อมูลจากต่างประเทศ ถูกสร้างขึ้นเมื่อห้าปีก่อน และได้ไฟล์ข้อมูลของนักวิจัยในสาขาการแพทย์และเทคโนโลยีระดับชาติไปแล้ว"

หลังจากอ่านคำตอบ ดวงตาของ ผอ. เหอ ก็สั่นระริกด้วยความตกใจ

ห้าปีก่อน อีกฝ่ายได้ฝังโทรจันขโมยข้อมูลไว้ในศูนย์ข้อมูลแห่งชาติแล้วเหรอ?

ผู้เชี่ยวชาญทางเทคนิคส่ายหน้าพร้อมยิ้มขื่น "ถ้าไม่ใช่เพราะผู้บุกรุกในวันนี้ เราคงไม่ค้นพบมัน!"

"แน่ใจนะว่าไม่ใช่กลุ่มเดียวกัน?" ผอ. เหอ ยังคงสงสัย

"ไม่ใช่แน่นอนครับ" ผู้เชี่ยวชาญทางเทคนิคคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วอธิบายง่ายๆ:

"เหมือนหน้าต่างบ้านเรามีรอยแตก ผู้บุกรุกวันนี้มาช่วยซ่อมหน้าต่างให้ ส่วนขโมยที่แอบอยู่ในบ้านรู้ตัวว่าทางหนีทีไล่ถูกปิด เลยพยายามกินยาฆ่าตัวตาย แต่เราจับไว้ได้ทันครับ"

ผอ. เหอ เข้าใจในที่สุด เขาตบโต๊ะดังปังแล้วตะคอก "พวกคุณมีน้ำยากันแค่นี้เหรอ! ขโมยอยู่ในบ้านมาตั้งห้าปี จนคนนอกทนดูไม่ได้ต้องเข้ามาช่วย!"

ช่างเทคนิคในที่เกิดเหตุต่างก้มหน้าเงียบกริบ

ผู้เชี่ยวชาญทางเทคนิคข้างกายพูดขึ้นว่า "ผอ. เหอ ผมเสนอให้ตรวจสอบไฟล์ข้อมูลที่ถูกขโมยไป ผมกล้าพูดเลยว่าพวกเขาต้องเข้าหานักวิจัยเหล่านี้เพื่อพยายามติดสินบนหรือดึงตัวไปแน่ๆ"

ผอ. เหอ พยักหน้าเล็กน้อยและเสริมก่อนเดินจากไป "ตามรอยผู้บุกรุกเมื่อกี้ต่อไปด้วย บางทีเราอาจดึงตัวเขามาร่วมงานได้"

เห็นได้ชัดว่าเขาเชื่อว่าอีกฝ่ายตั้งใจมาช่วย และรู้สึกมีความปรารถนาดีต่ออีกฝ่ายไม่น้อย... หลัวอี้ไม่ได้ยินบทสนทนาหลังจากนั้น

หลังจากเขียนวิธีแก้เสร็จ เขาก็ออกจากศูนย์ข้อมูลและลบร่องรอยทั้งหมด

แม้จะมั่นใจว่าจะไม่ถูกตามรอย แต่เพื่อความปลอดภัย เขายังคงถามระบบสรรพัญญู

"การบุกรุกเมื่อกี้จะมีผลสืบเนื่องและปัญหาอะไรตามมาบ้าง? โปรดอธิบายโดยละเอียด"

【คำถามนี้คาดว่าจะใช้เวลา 12 นาที】

หลัวอี้จ้องมองมันทันที ใช้พลังจิตเพื่อเร่งการนับถอยหลัง

ชั่วพริบตา เวลาสิบสองนาทีก็ผ่านไปทันที

ในขณะนี้ พลังจิตของเขาลดลงจาก 131 เหลือ 119

พลังจิต 1 แต้ม เท่ากับ 1 นาที?

เขาเพิ่งค้นพบกฎการแลกเปลี่ยนนี้

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เขาสามารถลดเวลาได้สูงสุดเพียง 200 นาทีเท่านั้น

โชคดีที่พลังจิตคล้ายกับพละกำลังทางกาย สามารถฟื้นฟูได้ทุกวันผ่านการกินและนอน

【การสืบค้นปัญหาเกี่ยวกับผลสืบเนื่องจากการบุกรุก... เสร็จสมบูรณ์:】

【ผลสืบเนื่องที่ 1: ศูนย์ข้อมูลชิงซานแก้ไขช่องโหว่ตามแผนของคุณและพบโทรจันขโมยข้อมูล จากรายชื่อที่โทรจันขโมยไป พวกเขาตามหาตัวนักวิจัยที่เกี่ยวข้องและจับกุมผู้รับสินบนได้ 109 คนในวันเดียว สร้างสถิติสูงสุดในปฏิบัติการต่อต้านการจารกรรมของมณฑล】

【หนึ่งเดือนต่อมา ศูนย์ข้อมูลชิงซานได้รับรางวัลความชอบจากการหักล้างความผิด ผอ. เหอ ใส่ชื่อ IP ล่าสุดของคุณลงในรายชื่อผู้รับรางวัล และจัดให้ผู้เชี่ยวชาญตามรอย IP คุณต่อไปเพื่อพยายามดึงตัวมาร่วมงาน】*

【ผลสืบเนื่องที่ 2: พันธมิตรโล่ดำตกใจที่รู้ว่าโทรจันถูกค้นพบ นี่คือช่องโหว่ที่ดีที่สุดที่พวกเขาเจอเมื่อห้าปีก่อน ทุกปีพวกเขาจะจัดให้ผู้เชี่ยวชาญแฝงตัวไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยและใช้ช่วงเวลาเช็คคะแนนเพื่อส่งข้อมูล ตอนนี้ช่องโหว่ถูกปิด พวกเขาเสียช่องทางสำคัญในการขโมยข้อมูลไปแล้ว】

【พันธมิตรโล่ดำสั่งให้สายลับถอนตัว แต่เนื่องจากการสอบสวนรวดเร็วมาก สายลับส่วนใหญ่จึงถูกจับก่อนจะหนีออกนอกประเทศ นี่คือทีมติดสินบนเฉพาะกิจที่พวกเขาฟูมฟักมา เพื่อเข้าหานักวิจัยโดยเฉพาะ โดยหวังจะดึงตัวและติดสินบนให้กลายเป็นสายลับภายใน】

【หนึ่งเดือนต่อมา พันธมิตรโล่ดำส่งคนมาสืบว่าใครเป็นคนแก้ช่องโหว่ พวกเขาต้องการหาช่องโหว่อื่นๆ จากบุคลิกและการอบรมเลี้ยงดูของช่างเทคนิค สุดท้ายรู้ว่าเป็นฝีมือของผู้บุกรุก จึงเพิ่มงบสืบสวนหวังจะดึงตัวมาร่วมงาน】

【การกระทำของคุณไม่ก่อให้เกิดปัญหาใดๆ】

ผลสืบเนื่องนี้ค่อนข้างเหนือความคาดหมาย

เขาทำลายรังสายลับโดยไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ?

หลัวอี้อดหัวเราะออกมาดังๆ ไม่ได้

ส่วนเรื่องการพยายามดึงตัวจากทั้งสองฝ่าย แน่นอนว่าเขาไม่ตกลง และจะไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนบุกรุกด้วย

"แต่ทำไมพลังจิตถึงฟื้นฟูช้าจัง?"

หลังจากพักผ่อนสักพัก หลัวอี้พบว่าพลังจิตเพิ่มขึ้นมาแค่แต้มเดียว ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

ของพรรค์นี้ต้องกินอิ่มนอนหลับหลายชั่วโมงถึงจะฟื้นฟูได้เยอะๆ งั้นเหรอ?

คำนวณแบบนี้ วันนึงเขาลดเวลาได้เต็มที่ก็แค่ 200 นาที

ถ้าเจอคำถามที่มีตัวแปรมากเกินไป คำถามเดียวอาจใช้พลังจิตไปเกินครึ่ง

ไม่รู้ว่าความจุของกายเนื้อพิเศษระดับ 2 จะเท่าไหร่?

หลัวอี้รู้สึกสงสัย

ถ้ามีระดับ 1 ก็ต้องมีระดับ 2

แค่กายเนื้อพิเศษระดับ 1 ก็ถึงขีดจำกัดมนุษย์แล้ว ระดับ 2 จะขนาดไหนกันนะ?

ด้วยความคิดนี้ เขาจึงเรียกอินเทอร์เฟซเสียงของระบบสรรพัญญูขึ้นมาถามด้วยความอยากรู้:

"ความจุพลังจิตของกายเนื้อพิเศษระดับ 2 คือเท่าไหร่? และมีประโยชน์อะไรบ้าง?"

【คำถามนี้คาดว่าจะใช้เวลา 9 วินาที】

สำหรับเวลาสั้นๆ แค่นี้ หลัวอี้ไม่ได้ใช้พลังจิตเร่งความเร็ว แค่รอให้นับถอยหลังสิ้นสุดลง

【การสืบค้นปัญหาเกี่ยวกับกายเนื้อพิเศษระดับ 2... เสร็จสมบูรณ์:】

จบบท