บทที่ 81 เป้าหมายของชีวิต: สร้างนครเหล็กกล้า!

บทที่ 81 เป้าหมายของชีวิต: สร้างนครเหล็กกล้า!

ไม่กี่วินาทีต่อมา วิดีโอเล่นจบ

ขณะนี้ ยักษ์เลือดทุกตัวถูกสังหารหมดแล้ว!

ในช่วงเวลานี้ ทุกคนอ้าปากค้าง สีหน้างุนงง ไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง

เมื่อพวกเขาได้สติ ช่องสนทนาทั้งหมดก็เดือดพล่านทันที!

"เอ่อ... ดูวิดีโอทั้งหมดแล้ว ผมงงไปเลย!"

"นี่มันหอป้องกันระดับเทพอะไรอีก!"

"หนึ่งนาทีกว่าๆ ก็สังหารยักษ์เลือดทั้งหมด? นี่มันไม่ใช่วิทยาศาสตร์แล้ว!"

"วิทยาศาสตร์? นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ!"

"คิดว่าหอป้องกันสองอันแรกเป็นจุดสุดยอดแล้ว ไม่คิดว่าจะมีที่แรงกว่าอีก!"

"ถ้าผมมีหอป้องกันพวกนี้บ้าง ผมนอนในฐานทุกวันก็ได้!"

"ไม่ไหวๆ ดูไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ผมรู้สึกว่าหอป้องกันของผมมันแค่ขยะ!"

"พี่ชาย มั่นใจหน่อย ตัดคำว่า 'รู้สึกว่า' ออก มันคือขยะ!"

"ฮือๆ เศร้าจัง!"

ในพริบตา

ช่องสนทนาเหมือนถังดินระเบิด แตกออกทันที ข้อความนับไม่ถ้วนสไลด์ขึ้นหน้าจอ เร็วจนแทบมองไม่ทัน

"ทั้งไฟ ทั้งสายฟ้า เท่สุดๆ เลย!"

"ไม่ใช่แค่เท่ แต่เจ๋งมาก เจ๋งแบบระเบิดเลย!"

"หอป้องกันที่ปล่อยไฟนั่นเจ๋งจริงๆ เผาสัตว์ร้ายเป็นถ่านเลย!"

"หอที่ปล่อยไฟฟ้าต่างหากที่เจ๋ง ช็อตจนขยับไม่ได้ ได้แต่รอความตายเฉยๆ!"

"เทียบกับนครเหล็กกล้านี้ ผมรู้สึกว่าฐานและหอป้องกันของผมเหมือนเผ่าบุพกาลเลย!"

"ผมตัดสินใจแล้ว เป้าหมายชีวิตของผมคือสร้างฐานให้เป็นนครเหล็กกล้าแบบนี้!"

ทุกคนระบายอารมณ์ผ่านช่องสนทนา ขณะนี้ หลายคนใจเย็นลงบ้างแล้ว จึงตั้งคำถาม

"ผมสงสัยอยู่อย่าง เจ้าของนครเหล็กกล้านี้คือใคร?"

"ผมก็อยากถามเหมือนกัน นี่เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างหรือเปล่า?"

"ใช่ จูยู่ล่ะ? ฐานเขาอยู่แถวนั้นไม่ใช่หรือ เห็นมีมนุษย์ออกมาจากข้างในบ้างไหม?"

"ผมว่าเป็นไปไม่ได้ พวกคุณเคยเห็นฐานที่ลงมาจากฟ้าไหมล่ะ?"

"จริงด้วย ฐานของเราก็เคลื่อนที่ไม่ได้นี่"

"จูยู่ ระวังตัวด้วยนะ ถ้าไม่ใช่มนุษย์ พอป้องกันคลื่นหายนะเสร็จอาจจะมาจัดการคุณด้วยก็ได้!"

จูยู่เห็นความคิดเห็นของทุกคน ขมวดคิ้ว

คนพวกนี้พูดมีเหตุผลอยู่บ้าง

แต่เขาจะทำอย่างไรได้ ไม่มีทางที่จะละทิ้งฐานหนีไป

ข้างนอกมีสัตว์ร้ายหายนะโจมตีได้ตลอดเวลา ละทิ้งฐานก็เท่ากับฆ่าตัวตาย!

ในฐานอย่างน้อยยังมีหอป้องกันโจมตีศัตรูได้ ปลอดภัยกว่าวิ่งเตร่ข้างนอกมาก

และแม้ว่าคนอื่นจะมาหาเรื่อง เขาก็ยอมรับ

เพราะหากไม่มีนครเหล็กกล้านี้ดึงดูดการโจมตี เขาก็ตายไปแล้ว!

คิดถึงตรงนี้ เขาก็เข้าใจแล้ว

ส่วนในช่องสนทนา พูดคุยไปพูดคุยมา หัวข้อนี้ก็ไม่มีคนพูดถึงแล้ว

"มีใครรู้ไหมว่าหอป้องกันในวิดีโอคืออะไร?"

"เช่นกัน..."

"ใช่ หอป้องกันที่แรงขนาดนี้เหมือนเป็นอาวุธสังหารสัตว์ร้าย ผมก็อยากสร้าง!"

ขณะที่ทุกคนสงสัย มีข้อความหนึ่งส่งออกมา

หมิงเสวียเออร์: "อันที่ปล่อยเปลวไฟน่าจะเป็นหอคอยเพลิง อันที่ปล่อยสายฟ้าน่าจะเป็นหอคอยสายฟ้า ส่วนอีกชนิดหนึ่ง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน!"

พอเธอส่งข้อความออกมา หลายคนก็จำสถานะของเธอได้

"เฮ้ย นี่คือพี่ใหญ่อันดับสามนี่!"

"พี่ใหญ่ก็สนใจเรื่องนี้เหมือนกันหรือ!"

"พี่ใหญ่ยังออกมาแสดงความเห็นเลย หรือว่าจะจริง?"

ทันใดนั้น มีคนออกมาโต้แย้ง!

"จริงหรือเท็จกันแน่ ผมก็สร้างหอคอยเพลิง ทำไมไม่แรงขนาดนี้!"

"จริงด้วย หอคอยเพลิงที่ผมสร้างยังรับมือสัตว์ร้ายระดับ 3 ไม่ได้เลย! จะสังหารสัตวร้ายชั้นยอดระดับ 5 ได้ยังไง!"

"นั่นแหละ แม้คุณจะเป็นพี่ใหญ่อันดับสาม แต่ก็ไม่ควรพูดส่งๆ นะ!"

"ใช่ คุณมีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์?"

เห็นทุกคนโต้แย้ง หมิงเสวียโกรธเล็กน้อย กระทืบเท้า

ก่อนหน้านี้ได้รับหีบสมบัติเงิน เธอได้แบบแปลนและอัปเกรดหอคอยเพลิง คล้ายกับหอป้องกันในวิดีโอมาก!

จากนั้น เธอส่งรูปสองรูปออกไปทันที

ทุกคนที่กำลังถกเถียงเห็นเช่นนั้น ก็เปิดรูปและเริ่มตรวจสอบ

รูปนั้นเป็นคุณสมบัติของหอป้องกันสองแห่ง

รูปหนึ่งเป็นคุณสมบัติของหอคอยเพลิงระดับ 2

อีกรูปเป็นคุณสมบัติของหอคอยสายฟ้าระดับ 1

ในรูปเห็นลักษณะเด่นและรูปแบบการโจมตีของหอป้องกันทั้งสองชนิดอย่างชัดเจน

ไม่นาน ทุกคนดูเสร็จและเริ่มส่งข้อความรัวๆ!

"ดูแบบนี้ก็คล้ายนะ!"

"เปลวไฟที่ระเบิดบนพื้นในวิดีโอดูคล้ายพายุเปลวเพลิงจริงๆ! แค่พื้นที่และความเสียหายใหญ่กว่าหอคอยเพลิงของผมมาก!"

"แล้วฝนเพลิงที่ตกจากฟ้าจะอธิบายยังไง หรือว่าเป็นหอป้องกันชนิดอื่นปล่อยออกมา!"

"ผมกล้ายืนยันว่าหอที่ปล่อยสายฟ้าคือหอคอยสายฟ้า เพราะผมก็สร้างเหมือนกัน รูปแบบการโจมตีเหมือนกันเปี๊ยบ!"

"เห็นด้วย ลูกฟ้ากลุ่มนั้นคือลูกฟ้าวงกลมของหอคอยสายฟ้า!"

คนมากขึ้นเรื่อยๆ เข้าร่วมวงสนทนา รวมถึงคนที่สร้างหอป้องกันพิเศษแล้ว

แม้จำนวนจะไม่มาก แต่ก็ค่อยๆ วิเคราะห์รูปแบบการโจมตีที่เหมือนเอฟเฟกต์พิเศษในวิดีโอออกมาได้

สุดท้าย พวกเขาก็มีความคิดเห็นตรงกัน!

"พี่น้อง หอในวิดีโอน่าจะเป็นหอคอยเพลิง แค่ระดับสูงมาก มีรูปแบบการโจมตีเพิ่มเติม!"

"จริง และจากภาพที่เห็นแวบเดียวตอนกล้องส่าย บนกำแพงมีหอป้องกันสีแดงเพลิง รูปร่างคล้ายหอคอยเพลิงมาก!"

"ถูกต้อง และอีกหอหนึ่งก็คงเป็นหอคอยสายฟ้าแน่ๆ!"

"ชัดเจนแล้ว ชัดเจนแล้ว!"

"เมื่อดูแบบนี้ นครเหล็กกล้านั่นก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่! คิดว่ามันลึกลับแค่ไหน!"

"ฮ่าๆ ไม่ได้เป็นอะไร? เขาเอาของแค่ชิ้นเดียวออกมาก็บดขยี้ฐานคุณแล้วนะ!"

"ใช่ ไอ้คนแบบนี้แม่งอิจฉาชัดๆ ฐานตัวเองมีแต่ลมพัดก็พังแล้ว ยังมีหน้าดูถูกคนอื่น!"

"แต่พูดตรงๆ นะ ถ้าฐานและหอป้องกันของเราอัปเกรดไปเรื่อยๆ จะถึงระดับนี้ได้ไหม?"

"ผมคาดว่า กำแพงดินของเราอัปเกรดเป็นกำแพงหิน ต่อไปอาจจะค่อยๆ อัปเกรดเป็นกำแพงเหล็กกล้าได้!"

"ฮ่าๆ น่าจะเป็นไปได้สูงมาก นครเหล็กกล้านี่น่าจะอัปเกรดมาจากฐานเล็กๆ ของพวกเราแน่ๆ!"

"พูดแบบนี้ ผมมีกำลังใจแล้วนะ!"

"พวกคุณพูดเหมือนเทพนิยาย ผมยังไม่มีหอคอยเพลิงเลย ร้องไห้แล้ว!"

"สู้ๆ พี่ชาย!"

หลังการวิเคราะห์ของพวกเขา นครเหล็กกล้าที่แข็งแกร่งจนเรียกได้ว่าไร้คู่ต่อสู้ก็เผยม่านลึกลับออกมา

พวกเขาพบว่า เมืองนี้น่าจะอัปเกรดมาจากฐานเล็กๆ

ทันใดนั้น คนส่วนใหญ่ก็เห็นความหวังในการมีชีวิตรอด

นครเหล็กกล้าอันทรงพลังนั้นเหมือนประภาคารในความมืด ทำให้ทุกคนกำหนดเป้าหมายได้

พวกเขาต้องการพัฒนาฐานให้แข็งแกร่ง กลายเป็นนครเหล็กกล้าที่พังทลายไม่ได้

พวกเขาตื่นเต้น กระวนกระวายในช่องสนทนาจนวุ่นวาย...

.........

หลายคนลืมไปว่าขณะนี้กำลังเผชิญกับคลื่นหายนะขนาดมหึมา

พวกโชคร้ายที่เผลอเพลิน กำแพงฐานถูกสัตว์ร้ายหายนะพังทลาย

คนเหล่านี้กว่าจะรู้ตัวก็ก่อนตาย เพิ่งตระหนักว่าตนเป็นเพียงเรือใบลำน้อยในมหาสมุทร คลื่นลูกเล็กๆ ก็ซัดจนตายได้

จูยู่อ่านความคิดเห็นของทุกคนจบแล้วปิดช่องสนทนา

เขาจับจ้องมองนครเหล็กกล้าในระยะไกล

เขากำหมัดแน่น หน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

หากมีชีวิตรอด เขาก็ต้องสร้างฐานของตนให้เป็นนครเหล็กกล้าเช่นกัน

เนื่องจากการดึงดูดของนครเหล็กกล้า คลื่นหายนะขนาดมหึมาครั้งนี้กลับไม่อันตรายเท่าครั้งก่อนๆ

สัตว์ร้ายหายนะที่มาโจมตีฐานของเขามีเพียงหนึ่งหรือสองร้อยตัวกระจัดกระจาย ไม่น่ากังวลเลย

เวลาผ่านไป สัตว์ร้ายหายนะที่มาโจมตีฐานเขายิ่งน้อยลง

ขณะนี้ นอกฐานมีสัตว์ร้ายหายนะเพียงสิบกว่าตัวโจมตีมาอย่างเชื่องช้า แต่ไม่นานก็ถูกหอป้องกันสังหาร

แต่ฉากที่ไกลออกไปแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

สัตว์ร้ายหายนะหนาแน่นเหมือนคลื่นบ้าคลั่ง พุ่งเข้าโจมตีนครเหล็กกล้า

บริเวณนั้น ซากศพกองเป็นภูเขาเล็กๆ แล้ว

ของหลากสีส่องแสงระยิบระยับ สะดุดตา

หลังจากยักษ์เลือดชุดนั้นถูกสังหารหมด ภาพฉายประตูหายนะทั้งห้าก็เหมือนดับไฟ

ไม่มีสัตว์ร้ายหายนะปรากฏออกมาอีก

บนกำแพงเหล็กกล้า

ซูหมิงมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

การวางฐานตรงกลางภาพฉายประตูหายนะทั้งห้า ทำให้เขาสังหารสัตว์ร้ายหายนะหลายพันหลายหมื่นตัว

ได้รับมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมารวมกัน

แต่เขาก็รู้สึกกดดันบ้าง ไม่กล้าผ่อนคลายมากเกินไป

เขาต้องสังเกตว่ามีสัตว์ร้ายชั้นยอดออกมาจากประตูหายนะหรือไม่ เพื่อควบคุมหอป้องกันพิเศษทันที

มิฉะนั้น หอคอยลูกธนูกระดูกขาวและหอคอยหินยักษ์จะรับมือสัตว์ร้ายชั้นยอดที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ไม่ได้

เวลาผ่านไปทีละวินาที

ไม่มีสัตว์ร้ายชั้นยอดปรากฏ สัตว์ร้ายหายนะถูกสังหารมากขึ้นเรื่อยๆ

จำนวนของพวกมันก็ค่อยๆ ลดน้อยลง

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง สัตว์ร้ายหายนะตัวสุดท้ายถูกหอคอยหินยักษ์บดเป็นโคลนเนื้อ

สัตว์ร้ายหายนะทั้งหมดนอกฐานถูกสังหารหมด!

สายลมพัดผ่าน นำกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นมา

นอกฐาน ซากศพเป็นกอง สูงถึงสิบเมตรแล้ว

ยากที่จะจินตนาการว่าครั้งนี้มีสัตว์ร้ายหายนะมากเท่าไหร่

ซูหมิงจับจ้องมองภาพฉายประตูหายนะทั้งห้า พบว่าพวกมันยังไม่มีทีท่าจะสลาย

เขาเข้าใจ คลื่นหายนะขนาดมหึมาครั้งนี้ยังไม่จบ!

ขณะนี้ สายตาเขาเหลือบมองที่ใต้ฐาน

ที่นั่น มีของตกมากมายหนาแน่น หลากสีสัน สว่างจ้า

ดูเหมือนการย้ายฐานมาที่นี่เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องอย่างยิ่ง!

หากอยู่ที่เดิม ของที่ตกจากสัตว์ร้ายคงไม่ถึงหนึ่งในสิบของที่นี่

ซูหมิงดีใจมาก

คิดสักพัก เขาตัดสินใจไปเก็บของที่ตกเหล่านี้ก่อนที่คลื่นหายนะระลอกต่อไปจะมาถึง!

"เลีย เยี่ยนซิน ออกไปเก็บของกัน!"

ซูหมิงพูดกับสองคนนั้น

จากนั้น เขาก็เดินลงจากกำแพงอย่างรวดเร็ว เปิดประตูฐาน

ตูม!

ในฐาน ร่างมหึมาพุ่งออกจากฐาน เร็วมาก เหมือนสายลมพัดผ่าน!

เขาไม่ทันสังเกตเห็น

ไม่ไกลนัก บนฐานแห่งหนึ่ง มีเงาร่างหนึ่งกำลังมองดูทุกอย่างเงียบๆ!