บทที่ 22 - เมย์ในร่างเฮอร์เชอร์แห่งสายฟ้า – ไป๋เกอฟันไททัน

“จงหายไปซะ…เศษสวะ!”

เมื่อสายฟ้าสายหนึ่งทำลายร่างของเด็กสาวจนไม่เหลือแม้แต่โมเลกุล ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล ความกลัวเอ่อล้นขึ้นมาในดวงตาของพวกเขาอย่างห้ามไม่อยู่ ขณะที่มองไปยังเมย์

พวกเขาทั้งหมดต่างก็เป็นยอดฝีมือที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของโคโคเลีย แต่ในตอนนี้ต่อหน้าหญิงสาวมัธยมปลายเพียงคนเดียวพวกเขากลับดูต่ำต้อยและไร้พลังดั่งฝุ่นผง

“ในที่สุดเจ้าตัวป่วนก็โดนกำจัดไปแล้ว ต่อไป…ก็ถึงตาพวกแกบ้าง”

สายตาของ ‘เมย์’ กวาดมองผู้คนที่เหลืออยู่ทันทีที่เธอลืมตาขึ้นมา เธอก็เปลี่ยนไป

ความอ่อนแอกลายเป็นความโหดเหี้ยม

ความไร้พลังกลายเป็นความแข็งแกร่ง

ความอ่อนโยนกลายเป็นจิตสังหาร!

ในตอนนี้ เมย์ราวกับเป็นราชินีผู้ยิ่งใหญ่ที่ทรงอำนาจและผู้คนเบื้องหน้าก็ไม่ต่างอะไรกับแมลงตัวเล็ก

ทุกก้าวย่างของเธอ สายฟ้าฟาดกระหน่ำ ฟ้าคำรามสนั่น

“ยิงเข้าไป! เร็วเข้า ยิงเลย!!”

“จับตัวเธอไว้ ไม่สิ ฆ่าเธอเลย!!”

“คุณโคโคเลีย เป้าหมายได้ตื่นขึ้นแล้ว ขอความสนับสนุนด่วนอ๊าก!”

“ไม่ อย่าเข้ามานะ! ไอ้ตัวประหลาดเอ๊ย!”

“บัดซบ แกกล้าเรอะ อั่ก!”

ลูกน้องของโคโคเลียล้วนเป็นมือเก๋า แต่ในตอนนี้พวกเขาไม่ต่างจากมดปลวก ปืนในมือกลายเป็นเศษเหล็ก กระสุนที่ยิงออกไปยังไม่ทันเข้าใกล้เมย์ก็ถูกไฟฟ้าแยกธาตุจนละลายหายไป

ในขณะที่เมย์ผู้ถือครองอำนาจสายฟ้ากำลังสังหารพวกเขาอย่างง่ายดาย ราวกับเป็นแค่การหายใจ

พลังที่ไม่มีใครต่อต้านได้ทำให้หัวใจทุกคนแตกสลายด้วยความหวาดกลัว

“เมื่อกี้ยังมีพวกมากมายรุมกลั่นแกล้งคนขี้ขลาด แต่ตอนนี้กลับเผยธาตุแท้ออกมาแบบนี้…มนุษย์นี่มันน่าสมเพชจริงๆ...หืม?”

“เมย์!”

คนสองคนที่เมย์ถือว่าสำคัญที่สุดในโลกนี้ปรากฏตัวขึ้น

เมื่อเธอเห็นเด็กสาวผมขาวและเด็กหนุ่มผมขาวที่ดูร้อนรน ความรู้สึกอันสดใสก็ฉายวาบในดวงตาอันเย็นชาของราชินีสายฟ้า

แต่...แค่นั้นเท่านั้น

เพราะเธอคือจิตสำนึกที่ถือกำเนิดจากเมย์ แต่ไม่ใช่เมย์โดยตรง

แม้จะมีความทรงจำของเมย์อยู่ในตัว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะมีอารมณ์เดียวกัน

เธอคือเธอราชินีสายฟ้า, เฮอร์เชอร์คนที่สาม!

ในตอนนี้ เมย์ในร่างเฮอร์เชอร์แห่งสายฟ้า มีเพียงสัญชาตญาณของเฮอร์เชอร์เท่านั้น นั่นคือ กำจัดมนุษย์ และ ทำลายอารยธรรม

อย่างไรก็ตาม ด้วยพรจาก “คุณเอลฟ์ชมพู” แห่งอารยธรรมก่อนหน้า เธอยังคงรักษาความเป็นมนุษย์ไว้ได้ โดยไม่ตกเป็นหุ่นเชิดของฮงไกโดยสมบูรณ์

(“บอกฉันสิ ว่าเธอจะเลือกทำยังไง?”)

เฮอร์เชอร์แห่งสายฟ้าจ้องมองไป๋เกอกับเคียน่าด้วยสายตาพิจารณา ถึงแม้จะจำทั้งสองได้จากความทรงจำของเมย์ แต่เธอก็ไม่ได้มีอารมณ์ผูกพันแบบเดียวกัน

เธอไม่โจมตีทั้งสองคนนั้น…เพราะเธอเลือกที่จะ “เฝ้าดู”

(“มาให้ฉันดูสิ ว่าเธอจะเลือกอะไร จะเลือกช่วยโลกแล้วกลายเป็นศัตรูกับฉัน หรือ…จะเลือกช่วยยัยขี้แยคนนั้น?”)

และในวินาทีนั้น ไป๋เกอก็เคลื่อนไหวโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เขาเดินเข้าหาเมย์ในร่างเฮอร์เชอร์ มือคว้าดาบพลังงานฮงไกที่ห้อยอยู่ข้างเอวแล้วชักออกมา

แม้พลังฮงไกของเขาจะต่างจากเฮอร์เชอร์ราวกับหิ่งห้อยเทียบกับพระจันทร์ แต่ว่าถ้าเฮอร์เชอร์แห่งสายฟ้าไม่ป้องกันเลยการฟันเพียงครั้งเดียวนี้ อาจ บาดเจ็บสาหัส หรือแม้แต่ ฆ่าเธอได้ ในสภาพที่ยังไม่ตื่นสมบูรณ์

“…นี่สินะ ทางเลือกของเธอ” แววตาสุดท้ายของราชินีที่เคยอ่อนโยน…จางหายไป

คำตอบปรากฏแล้ว: ไป๋เกอเลือกจะกลายเป็นศัตรูของเธอ เพื่อช่วยโลก

คมดาบที่ฟันเต็มแรง ไม่มีเยื่อใย ไม่มีความลังเลใดๆ ราวกับจะผ่าร่างของเธอออกเป็นสองท่อนด้วยจิตใจเย็นชา

“เพื่อตอบแทนที่เคยช่วยยัยขี้แยนั่นไว้ ฉันจะให้เธอตายแบบไม่เจ็บปวด ลาก่อนนะเจ้าขยะ ไม่สิ…ไป๋เกอหืม…”

แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่ทันรู้ตัวว่าเธอ…ถอนหายใจ

ทว่า ก่อนที่เธอจะลงมือปลิดชีพเขาด้วยสายฟ้าในพริบตา

“เมย์! หลบเร็ว!!”

“หา?”

“ฮร๊าาาาาาาาาา!!!”

ในวินาทีนั้นเอง เฮอร์เชอร์แห่งสายฟ้าก็ตระหนักได้ว่า…

แม้ดวงตาของไป๋เกอจะเต็มไปด้วยความเร่งรีบและสิ้นหวัง แต่ คมดาบของเขาไม่ได้เล็งมาที่เธอ!

ไป๋เกอพุ่งมาด้านหน้าราชินีสายฟ้า ดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขนอย่างไม่ลังเล แล้วชู พัลส์ คาตานะ รุ่นที่ 19 ขึ้นตั้งท่ารับการโจมตี

เคร้ง!

ดวงตาของเฮอร์เชอร์เบิกกว้างหุ่นยนต์ยักษ์โผล่ขึ้นมาเบื้องหลังเธอโดยที่เธอไม่ทันรู้ตัวเลยสักนิด

ถ้าไป๋เกอไม่เข้ามาขวางไว้ เธอคงโดนหมัดเหล็กนั่นเข้าจังๆ จนอาจถึงขั้นบาดเจ็บสาหัส

เฮอร์เชอร์เป็นนักเวทโดยธรรมชาติพลังธาตุแรงกล้า แต่ร่างกายไม่ใช่จุดแข็ง

“ถอย! ไป! ซะ!”

ไป๋เกอรู้สึกเหมือนแขนแทบแหลกเป็นผุยผง แต่เขายังฝืนกัดฟัน ปัดหมัดเหล็กนั่นออกไปได้

ก่อนที่ไททันจะได้โจมตีซ้ำ เขาก็เหยียบแขนหุ่นยนต์ ใช้แรงกระโดดขึ้นสูง แล้วเสียบดาบ พัลส์ คาตานะ 19 ใส่ “ตา” ของไททันด้วยแรงทั้งหมด

ในทันใด หุ่นยนต์ยักษ์เครื่องนั้นหยุดการทำงาน ดวงตาสีฟ้าของมัน…ดับลงสนิท

“เจ้าบัดซบ!!!”

อีกฟากหนึ่งแสนไกล โคโคเลียฟาดมือลงบนแผงควบคุม จ้องหน้าจอเสมือนที่กลายเป็นสัญญาณรบกวนไปหมด

แผนซุ่มโจมตีที่ควรสำเร็จแน่นอน กลับโดนเด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งขัดขวางอย่างคาดไม่ถึง

หลังจากนี้ คงเป็นไปไม่ได้แล้วที่จะจับเฮอร์เชอร์แห่งสายฟ้าที่รู้ตัวแล้ว

(แฮ่ก... แฮ่ก... สำเร็จจนได้ แค่ก... ตอนนี้ฉันแม่งเท่สุดๆเลย ฟันไททันได้กับมือจริงๆด้วย)

ไป๋เกอชักดาบพัลส์ คาตานะ รุ่นที่ 19 กลับเข้าฝัก ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง หายใจหอบหนัก

เขาคาดไว้อยู่แล้วว่าจะมีไททันโผล่มา

เพราะผู้หญิงเจ้าเล่ห์อย่างโคโคเลียในเกมก็เคยใช้ไททัน 3 ตัวซุ่มจับเวนดี้ เฮอร์เชอร์แห่งสายลม

“เคียน่า... ที่เหลือฝากด้วย”

“หา? เฮ้ย! หุ่นพวกนี้โผล่มาจากไหนเนี่ย! กล้ามากนะที่มาดักตีเมย์! ดูฉันสับพวกแกเป็นเศษเหล็กซะก่อน!”

ไททันอีกสองตัวโผล่ขึ้นมา เคียน่ากัดฟันแน่น ใช้ ไอออนไนซ์ เรโซแนนซ์ ซอร์ด ที่เพิ่งได้มา ฟันใส่เจ้าพวกหุ่นเหล็กอย่างดุเดือด

โดยทั่วไป ไททันไม่สามารถแอบเข้ามาใกล้ได้ง่ายๆ แต่ด้วยเทคโนโลยีควอนตัมที่โคโคเลียได้มาจากการสังเวยลูกสาวของตัวเอง เธอจึงทำให้ไททันสามารถล่องหนและเคลื่อนย้ายในพริบตาได้

ความแข็งแกร่งของไททันจริงๆ ไม่ได้อ่อนเลยแม้แต่เคียน่าในตอนนี้ก็ยังลำบาก

แต่ทำไมไป๋เกอถึงจัดการได้?

คำตอบอยู่ที่อุปกรณ์และปัจจัยภายนอก

พัลส์ คาตานะ รุ่นที่ 19 ที่ไรเด็น เรียวมะ สร้างขึ้น เป็นอาวุธพลังงานฮงไกที่ แม้แต่คนธรรมดาก็ใช้ได้

จุดนี้ทำให้ไป๋เกอสามารถโจมตีได้

อีกทั้ง เมื่อเฮอร์เชอร์แห่งสายฟ้าตื่นขึ้น สนามแม่เหล็กที่ปล่อยออกมาทำให้ระบบของไททันที่เพิ่งปรากฏตัวเกิดลัดวงจรชั่วขณะขยับช้าลง

ไป๋เกอจึงฉวยโอกาสนั้นเข้าโจมตี

และปัจจัยสุดท้าย...ก็คือ ความกล้า

ความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับยักษ์เหล็กโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

“ไป๋เกอ! นายไม่เป็นไรใช่ไหม!!”

หลังจากจัดการไททันสองตัวที่เหลือ เคียน่าก็หันมามองอย่างเป็นห่วง

“แค่กๆ... เคียน่า ฉันไม่เป็นไร อะแฮ่ม... เมย์… ช่วยฉันหน่อยได้มั้ย?”

“............”

ความผิดหวังในสายตาของเมย์ในร่างเฮอร์เชอร์จางหายไป แต่ความเยือกเย็นยังคงอยู่

เธอจ้องมองไป๋เกอผู้ช่วยชีวิตเธอ…ด้วยสายตาว่างเปล่า

แววตานั้น…ราวกับจะสลักทุกส่วนของร่างชายหนุ่มคนนี้ไว้ในดวงตาของเธอตลอดกาล