56 - ข้ามทะเล

56 - ข้ามทะเล

ตอนนี้พายุอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึง 10 เมตร ด้านหน้ารถพวกเขามีรถพ่วงบรรทุกเหล็กเส้นพลิกคว่ำอยู่ เหล็กเส้นทั้งคันถูกพายุหอบขึ้นมา

เหล็กเส้นนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ขบวนรถของเซี่ยงเฉียนด้วยความเร็วลม 213 เมตรต่อวินาที

ปัง ปัง ปัง!!!

ทอร์นาโดกลืนกินขบวนรถทั้งขบวน ตอนที่ปะทะกับพายุ รถบ้านซูเปอร์หนักเป็นร้อยตันที่ยึดสมอไว้แล้วยังสั่นสะเทือนรุนแรงเหมือนจะถูกถอนรากถอนโคน แต่ไม่นานทุกอย่างก็สงบลง เพราะพวกเขาเข้ามาอยู่ในตาพายุแล้ว ที่นี่ลมสงบนิ่ง ความดันอากาศต่ำมาก

เซี่ยงเฉียนมองเห็นรถคอนเทนเนอร์คันนอกสุดที่รับหน้าเสื่อ สภาพยับเยิน ด้านข้างปักเต็มไปด้วยเหล็กเส้น ต่อให้เป็นซูเปอร์อัลลอยก็ต้านเหล็กเส้นที่มากับความเร็วลมระดับนี้ไม่อยู่ ถอดฝาข้างออกมาคงเอาไปทำฝักบัวอาบน้ำได้เลย

เกิดแรงสั่นสะเทือนรุนแรงอีกครั้ง แม้แต่ในรถเก็บเสียงก็ยังได้ยินเสียง เปรี๊ยะๆ ดังเข้ามา

"เฮ้อ... ซิงคง ตรวจสอบความเสียหาย" เซี่ยงเฉียนถอนหายใจยาว

ทอร์นาโดผ่านไปแล้ว บนทางด่วนไม่เหลือรถคันอื่นแล้ว มีแต่ซากรถและเศษเหล็กที่ปักคาอยู่บนพื้น ถนนข้างหน้าพวกเขาตอนนี้เต็มไปด้วยเหล็กเส้นปักอยู่เต็มไปหมด

15 นาทีต่อมา ซูเปอร์ทอร์นาโดค่อยๆ สลายตัวห่างจากขบวนรถไป 7 กิโลเมตร เมฆบนฟ้ายังคงปั่นป่วน แต่ลมสงบแล้ว เมฆฝนกำลังจะจางหายไป

"ซิงคง ยกเลิกสัญญาณเตือนภัย เก็บสมอยึดพื้น"

"รับคำสั่ง... สมอยึดรถคอนเทนเนอร์เบอร์ 1, 3, 4 และรถบ้านเบอร์ 2, 3 งอค่ะ เก็บไม่ได้" หน้าจอแสดงภาพสมอที่งอจนเกือบเป็นตัว L พื้นดินที่ยึดสมอแตกเป็นรอยร้าว

"เปิดประตู ผมจะลงไปซ่อม เก็บตัวที่เก็บได้ไปก่อน" เซี่ยงเฉียนรู้ว่าต้องถึงมือเขาแล้ว

"เฮ้ย รอด้วย ฉันจะลงไปเดินเล่นหน่อย" จ้าวหมิงวิ่งออกมาบอก

"จะตะโกนทำไม ก็ไม่ได้ห้าม ลงมาสิ" เซี่ยงเฉียนพูดจบก็ลงจากรถ

ฮู้ว...

แค่ครึ่งชั่วโมง อากาศอ้าวๆ ก็หายไป แทนที่ด้วยกลิ่นดินหอมๆ เหมือนฟ้าหลังฝน ถ้าไม่นับร่องรอยความเสียหายที่ทอร์นาโดทิ้งไว้ บรรยากาศก็ถือว่าดีทีเดียว

เซี่ยงเฉียนเดินดูรอบๆ แล้วไปซ่อมสมอ

จางเล่ยกับพวกพากันมุงดูร่องรอยทอร์นาโดพลางส่งเสียงฮือฮา ปกติเมืองจีนไม่ค่อยมีทอร์นาโด หรือมีก็แถวชายฝั่ง มาเร็วเคลมเร็ว ไม่ค่อยมีใครได้เห็นของจริงจังๆ แบบนี้

15 นาทีต่อมา เซี่ยงเฉียนซ่อมสมอเสร็จทุกตัว และซ่อมตู้คอนเทนเนอร์เบอร์ 1 ที่พรุนเป็นรังผึ้งไปด้วย โชคดีที่ทิศทางลมไม่โดนหัวรถ คนขับเลยปลอดภัย แค่เสบียงเสียหายไปนิดหน่อย

เสร็จเรื่องแล้ว เซี่ยงเฉียนก็เรียกทุกคนขึ้นรถ รีบออกจากที่นี่ทันที

เขาไม่ได้สั่งให้ช่วยคน เพราะไม่มีใครให้ช่วย รถที่ถูกพัดตกถนนไป คนขับคงปลิวหายไปนานแล้ว หรือไม่ก็โดนเศษหินดินทรายอัดตายคาเข็มขัดนิรภัย บนทางด่วนช่วงนี้ไม่มีใครรอดชีวิตนอกจากกลุ่มพวกเขา

การเดินทางต่อจากนี้ราบรื่นดี ไม่เจอรถติดหรือทอร์นาโด จนกระทั่งถึงอำเภอไห่อัน

เมื่อถึงไห่อัน เซี่ยงเฉียนสั่งพักผ่อน ตอนนี้เที่ยงคืน 26 นาทีแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยงเฉียนกินข้าวเช้าไปดูหน้าจอไป

"ซิงคง สแกนหาสัตว์วิวัฒนาการที่เป็นภัยคุกคามหน่อย" เรดาร์สแกนพื้นที่ทะเลระหว่างไห่อันถึงไหโข่ว แสดงภาพสัตว์กลายพันธุ์ในทะเลชัดเจน

"พบสัตว์วิวัฒนาการที่เป็นภัย 172 ตัว ในเส้นทางของเรามี 52 ตัวค่ะ" ซิงคงรายงานพร้อมขึ้นภาพเป้าหมาย 52 ตัวบนจอ

"ล็อกเป้า 52 ตัวนี้ ยิงขีปนาวุธ" เซี่ยงเฉียนเห็นสัตว์ประหลาดขนาดยาวสิบถึงหลายสิบเมตรแล้วสั่งยิงทันที

สัตว์พวกนี้ส่วนใหญ่อยู่ระดับ 1 ขั้นปลาย มีสองตัวระดับ 1 ขั้นสูงสุด ขืนปล่อยให้มาโจมตีตอนข้ามทะเลมีหวังตายแน่ ต้องจัดการ หรือขู่ให้พวกมันหนีกระเจิงไปก่อนถึงจะข้ามได้อย่างปลอดภัย

"รับคำสั่ง ล็อกเป้าหมาย เปิดคลังอาวุธรถบ้าน 1, 2, 3 ยิงค่ะ"

แผ่นโลหะด้านข้างรถบ้านสามคันเปิดออก เผยให้เห็นแท่นยิงขีปนาวุธเรียงราย ก่อนจะถูกยิงออกไปอย่างรวดเร็ว

ขีปนาวุธ 52 ลูกพุ่งเข้าหาเป้าหมายทั้ง 52 ตัว

สิบกว่าวินาทีต่อมา ผิวน้ำเบื้องหน้าเกิดระเบิดตูมตามเป็นระลอก คลื่นยักษ์ซัดสาดไปทั่ว

"สังหาร 11 บาดเจ็บ 23 พลาดเป้า 18 ค่ะ" ซิงคงรายงานผล

เซี่ยงเฉียนพยักหน้า ไม่แปลกใจเลย ถ้ายิงชุดเดียวตายหมดยกแก๊งสิแปลก ทะเลคงไม่ถูกเรียกว่าเขตหวงห้ามของมนุษย์หรอก

เขาไม่ได้กะจะฆ่าให้หมด แค่ขู่ให้พวกมันหนีไปก็พอแล้ว

"ซิงคง สแกนอีกรอบ ในเส้นทางเรายังมีตัวอันตรายเหลือไหม"

"เริ่มสแกน... สแกนเสร็จสิ้น ไม่พบสัตว์วิวัฒนาการที่เป็นภัยค่ะ"

"เข้าควบคุมรถทุกคัน เปิดระบบสะเทินน้ำสะเทินบก ลงน้ำเดี๋ยวนี้ มุ่งหน้าไปไหโข่วด้วยความเร็วสูงสุด"

สิ้นคำสั่ง รถทุกคันเรียงหน้ากระดานพุ่งลงทะเล พอน้ำท่วมถึง 2 ใน 3 ของตัวรถ ถุงลมใต้ท้องรถก็พองออก เปลี่ยนรถให้กลายเป็นเรือโฮเวอร์คราฟต์อย่างรวดเร็ว

พร้อมกันนั้น ท้ายรถแต่ละคันก็เปิดช่องไอพ่น 6 ช่อง จุดระเบิดพ่นเปลวเพลิงสีฟ้าออกมา

ด้วยแรงขับดันจากไอพ่น รถสิบกว่าคันพุ่งทะยานไปข้างหน้า เร็วยิ่งกว่าเจ็ตสกี

"ซิงคง มีตัวอะไรพุ่งเข้ามาไหม ด้วยความเร็วนี้อีกกี่นาทีถึงฝั่ง" เซี่ยงเฉียนไม่วางใจ อันตรายในทะเลน่ากลัวกว่าทอร์นาโดที่มองเห็นได้เยอะ

"ไม่พบค่ะ คาดว่าจะถึงฝั่งใน 3 นาที 11 วินาที"

ผ่านไปหนึ่งนาที ขบวนรถเดินทางมาได้ 1 ใน 3 ของระยะทาง ทุกอย่างปกติ สองนาทีผ่านไป เห็นท่าเรือฝั่งตรงข้ามชัดเจน 2 นาที 40 วินาที จู่ๆ จุดแดงก็กะพริบบนหน้าจอ

"ซิงคง ยิงขีปนาวุธสกัดเดี๋ยวนี้ วินาทีละ 10 ลูก ยิงต่อเนื่อง 5 วินาที" เซี่ยงเฉียนเห็นภาพสัตว์ประหลาดบนจอก็หน้าเครียดทันที

มันคือปลากระโทงดาบ (Swordfish) ตัวยาว 21 เมตร แต่ปากแหลมๆ ของมันยาวปาเข้าไป 7 เมตรกว่า ปกติปลานี้ก็เร็วอยู่แล้ว พอวิวัฒนาการยิ่งเร็วบรรลัย

ความเร็วของมันพุ่งไปที่ 211 เมตรต่อวินาที ระยะตรวจจับ 20 กิโลเมตร แปลว่าไม่ถึง 90 วินาทีมันจะถึงตัวขบวนรถ

ทันใดนั้นเจ้าปลาดาบก็กระโดดขึ้นเหนือน้ำ พอไม่มีแรงต้านน้ำ ความเร็วของมันก็เพิ่มขึ้นอีก แม้จะไม่ทะลุกำแพงเสียง แต่ก็เกือบแล้ว

ซิงคงรัวขีปนาวุธตามคำสั่ง รถบ้านทั้ง 5 คันเปิดฉากยิงถล่ม

ลูกแรกพลาดเป้า แต่แรงระเบิดใกล้ๆ ก็กระแทกมันกระเด็น ทำให้มันไม่กระโดดขึ้นมาอีก แต่มุดลงน้ำแทน ในน้ำขีปนาวุธตามความเร็วปลาไม่ทัน ลูกอื่นๆ เลยพลาดเป้าหมด

แต่พอมันลงน้ำ ความเร็วก็ตกลง ด้วยความเร็วของขบวนรถตอนนี้ มันคงไล่ตามไม่ทันก่อนขึ้นฝั่งแน่

เซี่ยงเฉียนสั่งไม่ให้ลดความเร็ว พุ่งขึ้นฝั่งทันที ตอนนั้นเจ้าปลาดาบอยู่ห่างไป 800 กว่าเมตร ถ้าช้ากว่านี้อีกนิดเดียว คงต้องทิ้งรถไว้ให้มันแทงเล่นสักคันแน่ๆ

………