ตอนที่ 270 หอคอยเทียนคงหยวนกลืนเจ้านาย

ความรู้สึกนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนจิตใจของเทียนอวี๋ซ่งเริ่มสับสน วุ่นวายไม่อาจยอมรับความแตกต่างอันมหาศาลที่อยู่ตรงหน้าได้

เขาตะโกนอย่างเดือดดาล “ไม่! กู้เซิงเกอจะมีพลังถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน เขายังหนุ่มนัก เป็นไปได้อย่างไรที่จะมีโชควาสนาขนาดนี้! เป็นไปไม่ได้!”

เขาคำรามด้วยความโกรธสุดขีด แต่ไม่มีเสียงตอบกลับใด ๆ หลังจากที่หอคอยเทียนคงหยวนพ่ายแพ้ต่อหยกสร้างสรรค์หลายครั้งติดต่อกัน ตัวหอคอยก็เริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง ภายในนั้นวิญญาณศาสตรากล่าวสื่อจิตถึงเทียนอวี๋ซ่ง

“นายท่าน ทนไม่ไหวแล้ว! รีบหาวิธีเถอะ!”

เทียนอวี๋ซ่งเพิ่งได้สติ แต่จะให้เขาคิดหาวิธีได้อย่างไร เขาที่ไม่อาจทะลวงขอบเขตมาหลายปี จึงเลือกสร้างหอคอยเทียนคงหยวนขึ้นมา หลังบ่มเพาะอุ่นหล่อมานับพันปี พลังของหอคอยเทียนคงหยวนกลับเหนือกว่าเจ้านายอย่างเขาเสียอีก

ตอนนี้หอคอยเทียนคงหยวนทนแรงกดไม่ไหว เขาเองก็ยิ่งไม่อาจทนได้

หอคอยเทียนคงหยวนเห็นว่าเขายังมัวเหม่อลอย จึงกล่าวเสียงหนัก “นายท่าน แท้จริงแล้วยังมีอีกวิธีหนึ่ง”

เทียนอวี๋ซ่งขมวดคิ้ว “สิ่งมีชีวิตทั้งแดนคงหยวนถูกบูชายัญไปหมดแล้ว ยังจะมีวิธีใดอีก พวกเราสิ้นหวังแล้ว!”

เขาคิดพลางฉุกใจได้ทันใด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้น “หอคอยเทียนคงหยวน เจ้าคิดจะกลืนกินนายรึ?”

หอคอยเทียนคงหยวนรีบตอบ “นายท่าน หากท่านยอมสังเวยเลือดเสียตอนนี้ บางทีเรายังอาจฝ่าทะลวงออกไปได้ หากยังลังเลอยู่ เช่นนั้นพวกเราคงต้องตายที่นี่ทั้งหมด!”

ดวงตาเทียนอวี๋ซ่งเยียบเย็น “หุบปาก! พูดมามากนัก เจ้าก็ยังคิดจะกลืนข้าใช่หรือไม่! ข้าสั่งเจ้า เดี๋ยวนี้จงระเบิดตนเอง เปิดทางให้ข้าออกไปเดี๋ยวนี้!”

ทว่าหอคอยเทียนคงหยวนกลับไม่ขยับ มีเพียงต้านพลังแห่งมหามรรคาอันบริสุทธิ์ของหยกสร้างสรรค์อยู่ไม่หยุด

เทียนอวี๋ซ่งเห็นเช่นนั้นจึงตะโกนลั่น “ข้าสั่งให้เจ้าระเบิดตนเอง ใช้พลังแห่งโลกส่งข้าออกไป เจ้าไม่ได้ยินหรือ!”

เสียงวิญญาณศาสตราดังขึ้นอีกครั้งจากภายในหอคอย “ได้ยินแล้ว!”

ทันใดนั้น หอคอยเทียนคงหยวนหดกลับเหลือสูงราวสิบกว่าเมตร สายโซ่แห่งมหามรรคาหลายสิบเส้นพุ่งออกมาพันร่างเทียนอวี๋ซ่งไว้แน่น เทียนอวี๋ซ่งเข้าใจผิด คิดว่าหอคอยจะช่วยตนหนีจึงไม่ขัดขืน ทว่าเมื่อถูกดึงร่วงเข้าหาหอคอยเรื่อย ๆ เขาก็รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติขึ้นมาทันที

“หอคอยเทียนคงหยวน เจ้าคิดจะกลืนข้าจริงรึ! เจ้ารู้หรือไม่ บนตัวเจ้ามีตราวิญญาณของข้าอยู่ ขอเพียงข้าคิดเพียงนิด เจ้าก็สิ้นชีพได้ทันที!”

หอคอยเทียนคงหยวนหัวเราะเยาะ “นายท่านลืมไปหรือว่าพลังของข้านั้นเหนือกว่าท่านมานานแล้ว เมื่อท่านไม่คู่ควรจะควบคุมข้าอีกต่อไป เหตุใดข้าต้องเก็บตรานั่นไว้ด้วยเล่า หลายปีที่ผ่านมาข้ายอมทนเพียงเพื่อให้ท่านช่วยข้ารวบรวมโลหิตและพลังศรัทธาของสรรพชีวิตในแดนคงหยวนเท่านั้น!”

เสียงดังสนั่น เทียนอวี๋ซ่งถูกมัดไว้กับผนังของหอคอยเทียนคงหยวน ใบมีดแปดเล่มที่สร้างจากปีกของเขาเร่งกลับเข้ามา หมายจะฟันโซ่มหามรรคาให้ขาด

“เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!”

ใบมีดทั้งแปดฟันกระหน่ำลงบนโซ่มหามรรคา แต่ไม่อาจสร้างรอยแม้แต่น้อย ลวดลายอักขระบนโซ่เปล่งแสงขึ้น ดูดซับพลังทั้งหมดไว้

บนร่างหอคอยเทียนคงหยวนแสงสีขาวส่องจ้า เพียงครู่ร่างเทียนอวี๋ซ่งก็เริ่มพองตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่ลมหายใจร่างของเขาก็บวมใหญ่ถึงขั้นน่าหวาดหวั่น ทั้งร่างกลมราวลูกบอล

“ปัง!”

ร่างของเทียนอวี๋ซ่งระเบิดแตกกระจาย เนื้อหนังและวิญญาณถูกบดขยี้เป็นผงละเอียด เลือดสีน้ำเงินสาดกระเซ็นเปรอะทั่วตัวหอคอยสีขาว ทิ้งรอยเปื้อนไว้เป็นปื้นใหญ่

หลังดูดซับโลหิตและพลังบ่มเพาะของนายตนแล้ว สีของหอคอยเทียนคงหยวนพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน อักขระแห่งมหามรรคาแสงวาบอยู่ทั่ว ตัวหอคอยเปล่งอานุภาพรุนแรงขึ้นสิบเท่า!

เสียงวิญญาณศาสตราจากภายในหอคอยดังขึ้นอย่างหยิ่งยะโส “ศาสตราโบราณที่บกพร่องเพียงชิ้นหนึ่งกลับบีบให้ข้าถึงเพียงนี้ นับว่าร้ายกาจนัก แต่ทุกอย่างจบเพียงเท่านี้ วันนี้ข้าจะกลืนกินเจ้าซะ!”

หอคอยเทียนคงหยวนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ปล่อยพลังทั้งหมดออกมา รวมเป็นวังวนขนาดมหึมากลางอากาศ มันตั้งใจจะกลืนหยกสร้างสรรค์เข้าไป

การกระทำนี้ทำให้กู้เซิงเกอถึงกับอึ้งไป เขาไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้กล้าคิดจะกลืนหยกสร้างสรรค์ เขาอยากถามนักว่าตกลงเป็นตัวเขาที่บ้า หรือว่าหอคอยเทียนคงหยวนนี่ต่างหากที่บ้าไปแล้ว ถึงคิดจะกลืนหยกสร้างสรรค์!

ตอนนี้เมื่อไม่มีเทียนอวี๋ซ่งคอยคุกคาม กู้เซิงเกอก็ปลดพันธนาการทั้งหมด เก็บศาสตราเต๋าทั้งสามชิ้นกลับ แล้วใช้หยกสร้างสรรค์กดทับลงไป พลังทั้งหมดในกายเทออกไปใส่จานหยกนั้น

หยกสร้างสรรค์ดูดซับพลังของกู้เซิงเกอ แล้วแปรเปลี่ยนเป็นพลังของตนเอง กระตุ้นมหามรรคาอันดั้งเดิม ทะลวงลงไปข้างหน้าอย่างดุดัน

“วึ้ง!”

มหามรรคาสั่นสะเทือน หยกสร้างสรรค์ยังคงกดลงไปอย่างต่อเนื่อง พลังที่แผ่ออกมานับวันยิ่งน่าสะพรึงกลัว

วังวนกลืนกินที่หอคอยเทียนคงหยวนสร้างขึ้นหมุนเกลียวอย่างบ้าคลั่ง พลังดูดรุนแรงแผ่ไปทั่วทิศ ปั่นอากาศและดึงทุกสรรพสิ่งในสายตาให้ไหลเข้าสู่ภายใน

มันค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้ หมายจะกลืนหยกสร้างสรรค์ แต่จานกลับมั่นคงดั่งภูผา ลอยอยู่เบื้องบนไม่ไหวติง

หอคอยเทียนคงหยวนสบถลั่น “กู้เซิงเกอ ไม่ว่ามีเล่ห์กลใดก็ไร้ประโยชน์! หากดูดไม่ได้ ข้าจะเป็นฝ่ายพุ่งเข้าไปเอง!”

มันพูดจบก็พุ่งเข้าใกล้หยกสร้างสรรค์ แสงสีน้ำเงินในวังวนสีดำส่องจ้าจับตา ทันใดนั้นหยกสร้างสรรค์ระเบิดคลื่นมหามรรคาเดิมออกมา เป็นแรงกระแทกราวคลื่นเสียงสะท้านฟ้า

“ปัง!”

ขอบของวังวนพลังที่หอคอยเทียนคงหยวนรวมสร้างไว้แตกร้าว หมอกดำแตกกระจายหายไปในอากาศ

หอคอยเทียนคงหยวนกรีดร้องอย่างเจ็บปวด การปะทะครั้งแรกนี้ทำให้วังวนดูดกลืนของมันแตกไปถึงหนึ่งในสี่ จะให้ยอมได้อย่างไร!

หลังอึ้งไปชั่วขณะ มันกลับหัวเราะเหี้ยม “ดี! เจ้ากล้าแข็งเท่าไร ข้ายิ่งจะได้พลังมากเท่านั้นเมื่อกลืนเจ้าได้!”

มันเร่งเข้าประชิดอีกครั้ง ในระยะใกล้ขนาดนี้ กู้เซิงเกอถึงกับรู้สึกถึงแรงดูดอันมหาศาล หากไม่มีหยกสร้างสรรค์ขวางอยู่ เขาคงถูกดูดเข้าไปแล้วแน่

“วึ้ง!”

หยกสร้างสรรค์สั่นอีกครั้ง คราวนี้พลังที่ปล่อยออกมายังทำลายวังวนกลืนกินของหอคอยไปอีกหนึ่งในสาม

แต่หอคอยเทียนคงหยวนยังไม่ถอยกลับ แววตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งดุจพร้อมพลีชีพ

หยกสร้างสรรค์ภายใต้การกระตุ้นอย่างต่อเนื่องของกู้เซิงเกอก็ไม่ลังเล ปล่อยลำแสงพลังสองสายพุ่งออกซัดเข้าใส่โดยตรง ทำลายวังวนกลืนกินรอบนอกจนแหลกลาญ

หอคอยเทียนคงหยวนชะงักงันด้วยความตื่นตะลึง ก่อนจะรีบถอยห่างออกไป บัดนี้วังวนกลืนกินรอบตัวมันพังทลายหมดสิ้น เหลือเพียงเส้นดำบางรอบเดียวที่แทบไร้พลังดูดแล้ว

“เป็นไปได้อย่างไร…ทำไมถึงเป็นเช่นนี้…”

ดวงตาของกู้เซิงเกอวาบประกายสังหาร เขาแค่นหัวเราะเย็น “ยังคิดจะกลืนหยกสร้างสรรค์ของข้าอยู่อีกหรือ?”

แสงพลังบนร่างหอคอยเทียนคงหยวนสั่นไหวริบหรี่ มันมองตอบอย่างเยือกเย็น “เจ้าคิดว่าชนะแล้วรึ ผู้ที่อยู่รอดต่างหาก…คือผู้ชนะตัวจริง!”

(จบตอน)