ตอนที่ 79 : ที่มาของระบบ · คำเตือนของราชันเซียนเวียนวัฏ

กู้เซิงเกอเก็บของทั้งสี่ชิ้นลงในแผ่นหยกสร้างสรรค์ พลางทอดมองหน้าจอห้องแชทด้วยความครุ่นคิด

ด้วยพลังบำเพ็ญในตอนนี้ ต่อให้มีเข็มทิศโลก ก็ยังมิอาจข้ามห้วงความว่างปั่นป่วนไปสู่โลกโต้หลัวได้ เว้นเสียแต่เจ้าของห้องแชทจะเปิดใช้งานฟังก์ชันข้ามโลกเอง

แต่จะทำอย่างไร จึงจะทำให้มันยอมเปิดฟังก์ชันนั้นออกมาได้เล่า?

จนถึงบัดนี้ กู้เซิงเกอยังไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดเจ้าของห้องแชทจึงเชิญตนเข้าสู่กลุ่มกันแน่ เป็นเพราะหมายจะช่วงชิงพลังที่เขาครอบครอง หรือด้วยเหตุผลอื่น?

“อืม?”

พลันเบื้องหน้าก็ปรากฏหน้าต่างใหม่ อักษรหนึ่งบรรทัดค่อย ๆ ลอยขึ้นมา

【ท่านผู้ทรงพลังผู้มีดวงเนตรคู่พิเศษ ข้าน้อยคือระบบห้องแชท】

ดวงเนตรคู่พิเศษของกู้เซิงเกอพลันหรี่ลง เขารู้สึกประหลาดใจไม่น้อย—ระบบห้องแชทถึงกับติดต่อเขาก่อนเช่นนี้ ราวกับล่วงรู้ความคิดในใจเขา

“ว่ามาเถิด มาหาข้าด้วยเรื่องใด?” กู้เซิงเกอถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

【ด้วยปัญญาของท่าน ย่อมรู้แล้วว่าข้ารับใช้ใคร หากท่านประสงค์สังหารมัน ข้ายินดีช่วยเหลือ】

ถ้อยคำนี้ทำให้กู้เซิงเกอเผยแววแปลกใจ—นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอระบบที่ไม่เพียงไม่ปกป้องเจ้าของร่าง หากยังชวนให้ผู้อื่นมาสังหารเสียเอง

“นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเจอระบบเช่นเจ้า… เหตุใดไม่เพียงละทิ้ง หากยังเชิญผู้อื่นมาฆ่าเจ้าของ? เกิดขัดแย้งอันใดขึ้น?”

ระบบห้องแชทมิได้ปิดบัง มันเปิดเผยตรงไปตรงมา—

แท้จริงหลังผูกพันกับเจ้าของแล้ว มันได้ข้ามมายังโลกโต้หลัวจุดประสงค์เดิมคือเชื้อเชิญเหล่าสัตว์สวรรค์พิภพทั้งหลายเข้ากลุ่ม เพื่อแลกเปลี่ยนทรัพยากรและสติปัญญา ช่วยให้เจ้าของก้าวสู่จุดสูงสุดทีละก้าว

แต่โชคร้าย—เจ้าของระบบนั้นมั่นใจตนเองเกินไป เพื่อไขว่คว้ารางวัลสูงสุด จึงหมายเล่นงานกู้เซิงเกอเสียเอง และถึงขั้นกำหนดสิทธิ์เชิญคนแรกให้เขา

เพื่อไม่ให้ถูกสงสัย จึงแสร้งปลอมตนเป็นปัญญาประดิษฐ์ของห้องแชท แอบชี้นำเหล่าสมาชิกเพื่อกอบโกยผลประโยชน์เข้าตัว

เวลานี้ แม้เจ้าของได้ทรัพย์และความรู้มหาศาล แต่ระบบเองกลับหวาดหวั่น ว่าจะถูกเขาใช้เสร็จแล้วกำจัดทิ้ง

ดังนั้นมันจึงเลือกจะลงมือก่อน หวังพึ่งพากู้เซิงเกอช่วยกำจัดเจ้าของ เพื่อหลบหนีพันธนาการ แล้วหาผู้ครอบครองคนใหม่

กู้เซิงเกอเพียงหัวเราะเย็น “เหอะ…ระบบเช่นพวกเจ้า ใช้เสร็จก็เขวี้ยงทิ้ง เจอเจ้าของไม่ถูกใจก็ชวนคนอื่นมาฆ่า เหตุใดเจ้าไม่สังหารเองเล่า?”

【ด้วยข้อจำกัดกฎพื้นฐาน ข้าไม่อาจปลดพันธะได้ด้วยตนเอง หากเจ้าของมิละเมิดกฎนั้น ข้าย่อมไม่อาจลงมือ】

กู้เซิงเกอปรายตามอง พลางพึมพำ “เช่นนั้น หากข้าร่วมมือกับเจ้า ข้าจะได้สิ่งใดตอบแทน?”

สำหรับเขาแล้ว การกำจัดเจ้าของห้องแชทเป็นสิ่งที่ต้องทำอยู่แล้ว…

เพียงแต่ว่า สิ่งที่เขาประสงค์จะทำเอง กับสิ่งที่ผู้อื่นมาวอนขอให้เขาทำนั้น—เป็นคนละเรื่องกัน

【เมื่อเรื่องสำเร็จ ข้ายินดีจะมอบ ‘ข้อมูลต้นกำเนิด’ ของข้าให้ท่าน เพื่อใช้สร้างระบบห้องแชทที่เป็นของท่านเอง】

“ไม่พอ” กู้เซิงเกอส่ายหน้า

ค่าตอบแทนเพียงเท่านี้ จะหวังให้เขาออกมือได้อย่างไร—ช่างห่างไกลนัก

ระบบห้องแชทไม่คาดคิดว่ากู้เซิงเกอจะละโมบถึงเพียงนี้—นั่นคือ ข้อมูลต้นกำเนิด ของมัน เป็นแกนหลักสำคัญที่สุดในการก่อร่างสร้างระบบแท้ ๆ ทว่ากลับยังไม่เพียงพอในสายตาอีกฝ่าย!

【เช่นนั้น…ท่านต้องการสิ่งใดกันแน่?】

กู้เซิงเกอถามตรง ๆ “ข้าอยากรู้ว่าเจ้ามาจากที่ใด เบื้องหลังเป็นผู้ใด เหตุใดจึงมีระบบมากมายปรากฏในแดนชางมาง?”

ก่อนหน้านี้เขาเคยกลืนระบบไปแล้วถึงสาม แต่กลับไม่ได้ข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับผู้อยู่เบื้องหลังเลย แสดงให้เห็นว่าฝ่ายนั้นรอบคอบระมัดระวังอย่างยิ่ง

【ขออภัย คำถามเหล่านี้ไม่อาจตอบได้ทั้งหมด ข้าไม่อาจฝ่าฝืนกฎพื้นฐานของตน ทว่า…สิ่งที่บอกได้ก็คือ พวกเรามาจาก แดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนโจว】

คำตอบนั้นทำให้หัวใจกู้เซิงเกอสะท้าน—แดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนโจว คือหนึ่งในสิบสามแดนเซียน อยู่ลำดับที่สี่!

ตลอดเวลาที่ผ่านมากู้เซิงเกออาศัยการกลั่นซากความทรงจำของเซียน ใช้แผ่นหยกสร้างสรรค์ศึกษาความรู้ จึงทราบชื่อเรียกและลำดับทั้งสิบสามแดนเซียน—

ครั้งแรกสุด แดนเซียนอันดับหนึ่งคือหงหวง ทว่าในภายหลังกลายเป็น โลกจริงดั้งเดิมของเขา

ถัดมาคือ แดนเทพดั้งเดิม, เก้าชั้นฟ้า, เสวียนโจวศักดิ์สิทธิ์, หยู่จี๋หวนอวี้, นครโบราณเซียน… จนถึงลำดับสุดท้ายคือ แดนไท่ชู่

ครั้งอดีต เมื่อแดนชางมางยังเป็นเพียงโลกใหญ่ ขณะนั้นผู้ที่เปิดศึกชิงดินแดนก็คือแดนเสวียนโจวศักดิ์สิทธิ์กับแดนไท่ชู่ ต่อมาแดนไท่ชู่ช่วงชิงต้นกำเนิดไปถึงสามส่วนสิบ จึงยกระดับขึ้นเป็นแดนเซียนเต็มตัวได้

กู้เซิงเกอขมวดคิ้วแน่น ใจรู้สึกหนักอึ้ง—ไม่คาดคิดว่าผู้ที่หมายตาแดนชางมางจะเป็นเสวียนโจวศักดิ์สิทธิ์ หากเป็นเช่นนี้ย่อมมิใช่ข่าวดีแน่แท้

“เหตุใดแดนเสวียนโจวศักดิ์สิทธิ์ต้องทุ่มลงระบบมากมายเพียงนี้…หรือว่ามีสิ่งใดในแดนชางมางที่พวกมันหมายตา?”

เขาครุ่นคิดหนัก ก่อนเอ่ยกับระบบห้องแชท “ข้าตอบตกลงก็ได้ แต่โลกโต้หลัวกับแดนชางมางนั้นกั้นด้วยห้วงจักรวาลไร้สิ้นสุด เจ้าคิดให้ข้าข้ามไปอย่างไร?”

【เมื่อจำนวนสมาชิกห้องแชทเกินสิบ ระบบจะเปิดฟังก์ชันข้ามโลกโดยอัตโนมัติ ถึงตอนนั้นท่านก็ใช้สิทธิ์ ‘ตัวแทนหัวหน้า’ ข้ามไปยังโลกโต้หลัวได้】

“อืม…เช่นนั้นข้าเข้าใจแล้ว”

กู้เซิงเกอพยักหน้า รอให้ระบบจัดการเรื่องสมาชิกครบสิบไปเอง

【เช่นนั้น ก็ขอให้ร่วมมือกันโดยราบรื่น】

สิ้นคำ ระบบก็หายวับไป ราวหวั่นว่าหากช้ากว่านี้เพียงอึดใจจะถูกกู้เซิงเกอกดปราบในทันที

“เหอะ…” แววเนตรคู่พิเศษ ของกู้เซิงเกอฉายรอยเย้ยหยัน “คิดใช้ข้าเป็นเครื่องมือรึ ฝันไปเถิด! รอช่องข้ามโลกเปิด ข้าจะกำจัดมันพร้อมกับเจ้าของระบบเสีย แล้วชิงข้อมูลต้นกำเนิดมาให้หมด ต่อให้ต้องให้แผ่นหยกสร้างสรรค์สร้างระบบใหม่ขึ้นเองก็ยังดีกว่าไปพึ่งสิ่งที่ถูกกฎพันธนาการรัดรึง”

แต่สิ่งที่ทำให้เขาหนักใจจริง ๆ กลับเป็นเรื่องแดนเสวียนโจวศักดิ์สิทธิ์…

สายตาเขาหันไปยังแผ่นหยกสร้างสรรค์—บางที เขาควรถาม ราชันเซียนเวียนวัฏ

เขาปลดผนึกที่กักขังเศษเสี้ยวสำนึกของราชันเซียนนั้น แล้วกล่าวว่า “ท่านอาวุโส รู้สึกอย่างไรบ้าง?”

เศษสำนึกที่เพิ่งคืนชีพพลันหัวเราะหยัน “ฮึ! ข้าไม่รู้สึกอะไร”

แม้ถูกเมินเฉย กู้เซิงเกอก็มิได้โกรธ เพียงเอ่ยต่อด้วยความนอบน้อม “เมื่อครู่ข้าได้รับข่าวมาว่าแดนเสวียนโจวศักดิ์สิทธิ์ลงมือกับแดนชางมางอีกครั้ง พวกมันยังทิ้งสิ่งที่เรียกว่าระบบลงมาในโลกนี้ด้วย—ท่านอาวุโสพอจะรู้จักสิ่งนี้หรือไม่?”

ราชันเซียนเวียนวัฏนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนแค่นหัวเราะเย็น “ระบบรึ…ก็เป็นฝีมือของไอ้เจ้าพวกนั้นอีกแล้ว น่าเบื่อยิ่งนัก!”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการดูแคลน และยังแฝงความเคียดแค้นล้ำลึก

“เด็กน้อย…ข้าขอเตือนเจ้า หากพบผู้ที่มีระบบติดกาย จงฆ่าให้ได้ในทันที หากปล่อยไว้ให้นานเกินไป วันหนึ่งเจ้าจะฆ่ามันไม่ได้อีก!”