ตอนที่ 77 : ก่อร่างกายเต๋าเวียนวัฏ · การเลือกตั้งตัวแทนหัวหน้ากลุ่ม

ภายในถ้ำพำนักชิงเสวียน เงาร่างสองตนนั่งขัดสมาธิเผชิญหน้ากัน รูปลักษณ์เหมือนกันทุกประการ ความแตกต่างเพียงว่า อีกฝ่ายหนึ่งสวมอาภรณ์เต็มยศ ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งไร้สิ้นผืนผ้า

ร่างที่ไร้อาภรณ์นั้น ก็คือ กายเต๋าเวียนวัฏ ที่กู้เซิงเกอก่อร่างขึ้นใหม่ คล้ายกับร่างจริงทุกประการ พลังบ่มเพาะเทียบเท่าระดับหยวนอิงขั้นสูงสุด กลิ่นอายทรงพลังแผ่ซ่านราวจะบดทับสวรรค์พิภพ

เพียงแต่เพราะถูกสร้างขึ้นอย่างเร่งรีบ ภายในมีเพียงหยวนอิงธรรมดาหนึ่งเม็ดเท่านั้น

ทันใดนั้น กู้เซิงเกอยกมือแตะหว่างคิ้ว เลือดวิญญาณหยดหนึ่งผุดขึ้น ภายในหยดเลือดนั้นยังห่อหุ้มด้วยเส้นใยแสงสีขาวเล็กจางยากจะสังเกต

เส้นแสงขาวนั้นหาใช่อื่นใด นอกจาก “ระบบย่อยห้องแชท” ที่แอบซ่อนอยู่ในกายาของกู้เซิงเกอ

ก่อนหน้านี้ ไม่ว่ากู้เซิงเกอจะใช้พลังจิตหรือพลังใจค้นหาเพียงใด ก็ไม่อาจเจอสิ่งนี้ได้ ที่แท้เป็นเพราะระบบย่อยนี้มิได้เข้าสู่กายาเขามาแต่แรก

กระทั่งวันที่เขากดเข้าร่วมห้องแชท มันถึงได้เข้าสู่ร่าง

กู้เซิงเกอเพ่งตามองเส้นแสงที่ลอยอยู่ในหยดเลือดวิญญาณ แววตาเขาพลันวาบแข็งกร้าว มิได้สลายมันทิ้ง แต่สะบัดมือตีมันใส่ลงในกายเต๋าเวียนวัฏแทน

ระมัดระวังดุจกู้เซิงเกอ ย่อมไม่ยินยอมให้สิ่งใดแปลกปลอมซ่อนอยู่ในกายา ต่อให้เป็นเพียงระบบย่อยก็หาได้ไม่

อย่างไรก็ดี มันจำเป็นต้องมี “ร่างรองรับ” ไม่เช่นนั้นหากเจ้าของระบบห้องแชทรู้สึกผิดปกติแล้วหนีไป จะเป็นเรื่องยุ่งยากใหญ่

การใช้กายเต๋าเวียนวัฏเป็นร่างรองรับ ก็เท่ากับมี “กู้เซิงเกออีกคน” แถมยังมีหนึ่งเสี้ยวสำนึกของเขาฝังอยู่ในนั้นเช่นกัน

กระทั่งระบบห้องแชทเองก็ไม่อาจตรวจจับได้เลยว่ามีสิ่งใดผิดแปลก

กู้เซิงเกอเปิดห้องแชทขึ้นอีกครั้ง เขาย่อมไม่อาจนิ่งเงียบไปตลอด หากปล่อยให้อีกฝ่ายระแคะระคายจนเตะตนออกจากกลุ่ม ก็เท่ากับเสียโอกาสครั้งใหญ่ไปโดยเปล่าประโยชน์

เขาจำต้องร่วมวงสนทนา ต้องทำตนให้ดูมีชีวิตชีวา เพื่อจะได้ล่อให้ตัวตนเบื้องหลังเผยโฉมออกมา

แต่ยังไม่ทันที่กู้เซิงเกอจะพิมพ์ข้อความ ก็มีคนเรียกหาเขาขึ้นมาก่อน

【แชทข้ามกาลอวกาศ】

[วีรบุรุษเบสบอลแห่งทางช้างเผือก]: “@ผู้มีนัยน์เนตรคู่พิเศษ  เพื่อนเอ๋ย ทำไมไม่ออกมาพูดสักคำเล่า?”

[ผู้มีนัยน์เนตรคู่พิเศษ ]: “ขอบคุณที่ชวน ตอนนี้ข้าอยู่โลกกว้างใหญ่เพิ่งปราบซากความทรงจำของราชันเซียนลงได้เดี่ยว ๆ”

เมื่อเห็น March 7th (เจ้าแห่งถังขยะ) พาดพิงถึงตน กู้เซิงเกอก็พิมพ์ตอบไปสั้น ๆ

[วีรบุรุษเบสบอลแห่งทางช้างเผือก]: “ซากราชันเซียน? นั่นมันของสิ้นไร้ค่าอะไรหรือ? จะสู้ความเก่งกาจของเจ้าแห่งถังขยะอย่างฉันได้หรือไง?”

[ผู้มีนัยน์เนตรคู่พิเศษ ]: “ถ้าเทียบกับแนวคิดของเจ้าละก็…ในภาษาของจักรวาลเจ้าคือ ‘เทพผู้สิ้นวิถี’ แล้วกระมัง”

คำอธิบายนี้ทำให้ห้องแชทแทบลุกเป็นไฟทันที

[วีรบุรุษเบสบอลแห่งทางช้างเผือก]: “ฆ่าเทพ?! ข้าตาไม่ฝาดใช่ไหม! อาเฮ่อ รีบออกมาดูเรื่องฮา ๆ นี่เร็วเข้า!”

[ของเหลวสีทอง]: “เหลวไหลสิ้นดี! เทพเจ้ามีพลังสูงล้ำปานใด มนุษย์จะต่อกรได้อย่างไร ถึงจะโอ้อวด ก็ไม่จำเป็นต้องเว่อร์เช่นนี้!”

[วีรบุรุษเสือดิน]: “ฆ่าเทพงั้นหรือ! ถึงข้าจะเปลี่ยนร่างเป็นเกราะนักรบได้ แต่เทพเจ้าจะมีจริงหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย!”

[หานเฟยจื่อ]: “พวกเจ้ามองผิดประเด็นแล้วกระมัง สิ่งสำคัญคือเขาพูดว่าอยู่ ‘โลกกว้างใหญ่’ นั่นหมายความว่า…เรามิได้อยู่ในแผ่นดินเดียวกันอย่างนั้นหรือ?”

ตรงข้ามกับการโวยวายของคนอื่น หานเฟยกลับจับใจความสำคัญจากคำพูดของกู้เซิงเกอ

[ผู้มีนัยน์เนตรคู่พิเศษ ]: “@หานเฟยจื่อ ใช่แล้ว พวกเราไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกัน ข้าพินิจดูแล้ว ห้องแชทนี้คือสิ่งที่เชื่อมโยงสรรพโลกทั้งปวงเข้าหากัน”

[วีรบุรุษเบสบอลแห่งทางช้างเผือก]: “เดี๋ยวก่อน! เจ้าว่าห้องนี้คือกลุ่มแชทเชื่อมจักรวาลทั้งหมด? นี่หมายความว่าพวกเจ้าล้วนเป็นมนุษย์จากดาวอื่น ๆ หรือ?”

[ผู้มีนัยน์เนตรคู่พิเศษ ]: “ไม่ใช่เช่นนั้น สิ่งที่ข้าพูดถึงไม่ใช่แค่ดาวในจักรวาลเดียวกัน แต่หมายถึงจักรวาลที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เจ้าจะเข้าใจได้ง่าย ๆ ว่า นี่คือกลุ่มแชทที่เชื่อมจักรวาลนับไม่ถ้วนเข้าไว้ด้วยกัน เราต่างมาจากคนละจักรวาล”

กู้เซิงเกออธิบายชัดถ้อยคำ ทำให้เชียนเหรินเสวี่ย หานเฟย และคนอื่น ๆ อ่านแล้วต่างตื่นตะลึงไปชั่วขณะ ยากนักจะคืนสติได้ในทันที

หลังความเงียบอันตึงเครียด ทุกคนในห้องแชทต่างตกตะลึงกับสิ่งที่กู้เซิงเกอกล่าวออกมา

เมื่อกู้เซิงเกอกำลัง “แสร้งทำตัวไม่เด่น” อยู่ในห้องแชท เจ้าของระบบห้องแชทกลับเจ็บใจนัก

“ดูมันเถิด! เจ้ากู้เซิงเกอนั่นเสแสร้งในห้องแชท ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนถูกฆ่าเสียยิ่งกว่าตายจริง!”

แท้จริงแล้ว ตำแหน่งที่ควรได้ “แสดงอำนาจ” ควรเป็นของเขาเจ้าของระบบเอง แต่หากมิใช่เพื่อรางวัลสูงสุดของระบบ เขาคงไม่คิดจะเชิญปีศาจตนนั้นเข้ามา

ระบบห้องแชทยังอดคร่ำครวญมิได้—

“ข้าขอบใจเจ้าจริง ๆ ที่ทำให้ทุกวันของข้าเต็มไปด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าเจ้าปีศาจจะตามเส้นกาลเวลามากลืนกินข้า!”

เจ้าของระบบกัดฟันกรอด รีบพิมพ์ข้อความลงไปเพื่อเปลี่ยนทิศทางการสนทนา

ขณะเดียวกัน ข้อความระบบใหม่ก็เด้งขึ้นอีก

[ระบบห้องแชท]: “ติ๊ง! ตรวจพบว่าสมาชิกครบห้าคน เริ่มทำการโหวตเลือกตั้งตัวแทนหัวหน้ากลุ่ม ขอให้ทุกคนลงคะแนนเสียงของตน”

“อืม? เลือกตั้งตัวแทนหัวหน้ากลุ่มรึ?”

กู้เซิงเกอขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าระบบจะเริ่มโหวตเร็วถึงเพียงนี้

—ไม่ใช่หัวหน้ากลุ่มแท้ หากแต่เป็น “ตัวแทนหัวหน้ากลุ่ม”

นั่นหมายความว่า เจ้าของระบบตัวจริงหาได้อยู่ในกลุ่มนี้ไม่ หากอยู่จริง ก็ควรเลือกตั้ง “หัวหน้ากลุ่ม” มิใช่หรือ?

เขาหันไปมองสมาชิกอีกสี่คนในกลุ่ม แววตาฉายแววคิดคำนึง แต่ยังเลือกสงบ ไม่คิดเสนอตน

แท้จริงแล้ว เขาไม่ได้สนใจตำแหน่งนี้แม้แต่น้อย

【แชทข้ามกาลอวกาศ】

[วีรบุรุษเบสบอลแห่งทางช้างเผือก]: “โหวตเลือกหัวหน้ากลุ่ม! ใครจะซื้อเสียงบ้าง~ ข้าคือ March 7th เจ้าแห่งการขายบัตร หนึ่งเสียงแค่หนึ่งล้านเครดิต รับประกัน ซื้อแล้วไม่ขาดทุน ไม่ถูกหลอกแน่นอน! Pam-เห็นด้วย.jpg”

[ของเหลวสีทอง]: “แม้มิรู้ว่าหัวหน้ากลุ่มคือสิ่งใด แต่ในเมื่อเป็นการเลือกตั้ง ข้าย่อมโหวตให้ตัวเอง! ข้าขอประกาศในนามจักรวรรดิตี้โต่ว—หากพวกเจ้าลงคะแนนให้ข้า ย่อมมีรางวัลใหญ่ตอบแทน!”

[วีรบุรุษเสือดิน]: “ข้าไม่ไหวหรอกนะ ในทีมเกราะนักรบ ข้ายังมิใช่หัวหน้าหน่วย จะให้มาบริหารอะไรอีกคงไม่ไหว ที่จริงภารกิจกับการเรียนก็แทบจะเอาไม่อยู่แล้วด้วยซ้ำ…ดังนั้น ข้าขอโหวตให้ @ผู้มีนัยน์เนตรคู่พิเศษ  เขาดูเข้าใจระบบนี้มากที่สุด ข้าว่าให้เขาเป็นหัวหน้ากลุ่มคงเหมาะกว่า”

แท้จริงคุนจงยังเป็นนักเรียนมัธยมปลาย ต้องรับทั้งหน้าที่ฮีโร่และการเรียน จึงไม่อยากรับภาระเพิ่มอีก

[หานเฟยจื่อ]: “ที่เขาว่ามาก็สมเหตุสมผลดี หากจะเลือกหัวหน้ากลุ่มจริง ก็ควรเป็นผู้ที่เข้าใจระบบมากที่สุด ‘ผู้มีนัยน์เนตรคู่พิเศษ ’ เป็นคนแรกที่ค้นพบความลับของห้องแชทนี้ ย่อมมีข้อคิดและประสบการณ์มากกว่าพวกเรา ข้าจึงมอบคะแนนให้เขาเช่นกัน”

กู้เซิงเกอเห็นทั้งหานเฟยและคุนจงต่างลงคะแนนให้ตนเอง ก็อดแปลกใจมิได้

ทั้งที่เขาไม่เคยคิดจะเป็น “ตัวแทนหัวหน้ากลุ่ม” เลยแม้แต่น้อย

แต่เพียงยังไม่ทันจะออกปาก คะแนนก็หลั่งไหลมาหาเขาแล้ว

“นี่มันต่างจากนิยายห้องแชทที่ข้าเคยอ่านในชาติก่อนเสียจริง”

ในนิยายนั้น พระเอกต้องอวดอ้างตนเป็นเทพเจ้าสารพัดรู้ คอยหลอกล่อสมาชิกให้ศรัทธา จึงได้ตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มมา

แต่พอถึงตน กลับกลายเป็นว่า—ทุกคนพากัน “ถ่อมตน” แถมยังพร้อมใจกันยกตำแหน่งให้เขาโดยง่ายดาย!