บทที่ 17 ระดับการเติบโต: ระดับเอ

บทที่ 17 ระดับการเติบโต: ระดับเอ

สัมผัสที่หกของซูเจ๋อนั้นแม่นยำเสมอมา

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของซูเจ๋อ เจียงชุนก็พยักหน้าและส่งยิ้มให้เขาเล็กน้อยเป็นการทักทาย

ซูเจ๋อประสานมือคารวะและก้มศีรษะตอบรับอย่างสุภาพ

"คุณปู่!" เจียงหวนอวี่ร้องเรียก

นางเดินผ่านซูเจ๋อไปหาเจียงชุน กลิ่นหอมจางๆ ลอยคละคลุ้งทิ้งท้ายไว้เบื้องหลัง

มันเป็นกลิ่นที่หอมรื่นรมย์ยิ่งนัก

นางเป็นคนหยิ่งทระนง ทว่าก็เป็นคนที่ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างองอาจ

เจียงหวนอวี่พยักหน้าให้ แต่ก่อนจะจากไป นางยังมิวายหันกลับมาจ้องมองซูเจ๋อเขม็งเป็นครั้งสุดท้าย

นางต้องจำหน้าเขาไว้ให้ขึ้นใจ

พอกลับถึงบ้าน นางจะให้คนวาดภาพพอร์ตเทรตของเขา แล้วเอาไปแขวนไว้บนหุ่นไล่กาที่นางใช้ฝึกวิชาทุกวัน

ข้าจะซัดเจ้าทุกเช้าเย็นเลยคอยดู!

เหอะ!

...หลังจากเจียงชุนและเจียงหวนอวี่จากไป

นักเรียนคนอื่นๆ ต่างพากันกรูเข้ามาล้อมซูเจ๋อ หัวเราะร่าและเอ่ยปากชมเขาไม่ขาดสาย

ท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กจอแจ ซูเจ๋อหัวเราะเบาๆ พร้อมทำสัญญาณมือให้ทุกคนอยู่ในความสงบ

หลังจากซูเจ๋อขอร้องให้แยกย้าย ฝูงชนจึงค่อยๆ สลายตัวไป

ซูเจ๋อพานำจางฮวนฮวนกลับไปยังพื้นที่ฝึกซ้อมของตนเอง

จางฮวนฮวนทำสีหน้าจริงจังอย่างที่สุด

ลูกพี่เจ๋อของเขานั้นเก่งไปเสียทุกอย่าง ติดอยู่เพียงเรื่องเดียวคือขวานผ่าซากเกินไปหน่อย มิรู้จักการถนอมน้ำใจสาวงามเอาเสียเลย!

เมื่อเห็นรอยยิ้มอัน "ใจดี" ของซูเจ๋อ จางฮวนฮวนก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ เขาแสร้งทำเป็นยิ้มแห้งๆ ทำตัวไร้เดียงสา

จากนั้นเขาก็พยายามจะชิ่งหนีไป

ทว่าซูเจ๋อคว้าคอเสื้อเขาไว้ได้ทัน

ใบหน้าของเจ้าอ้วนพลันเปลี่ยนเป็นความทุกข์ระทมทันที

เพียงไม่นาน

ทั่วทั้งสนามฝึกซ้อมก็ก้องกังวานไปด้วยเสียงร้องโหยหวนราวกับสุกรถูกเชือด

หลังจาก "ปรับจูน" เจ้าอ้วนจนเข้าที่เข้าทางแล้ว ซูเจ๋อจึงยอมปล่อยเขาไปและทั้งคู่ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

เมื่อถึงบ้าน

ครอบครัวของอาสะใภ้รองหลับใหลกันหมดแล้ว

ทว่าไฟในห้องนั่งเล่นยังคงเปิดทิ้งไว้ให้เขา และมีของว่างมื้อดึกวางรออยู่บนโต๊ะ

ทุกครั้งที่ซูเจ๋อออกไปฝึกซ้อมช่วงค่ำ

อาสะใภ้รองจะเตรียมมื้อค่ำไว้ให้เสมอ

พร้อมเขียนโน้ตทิ้งไว้กำชับว่าเขาต้องทานให้หมดทุกคำ

ซูเจ๋อทานอาหารด้วยความซาบซึ้งใจ ล้างจานชามให้เรียบร้อย ก่อนจะอาบน้ำและล้มตัวลงนอน... ทางตอนใต้ของเมืองเฟิ่งหวง ณ หมู่บ้านจัดสรรระดับหรูหรา

คฤหาสน์เจียงหนาน

ที่นี่คือหนึ่งในอสังหาริมทรัพย์ของตระกูลเจียงในเมืองเฟิ่งหวง เพราะท้ายที่สุดแล้ว มิใช่ทุกคนในตระกูลที่จะเดินบนเส้นทางนักรบ

การไม่วางไข่ทั้งหมดไว้ในตะกร้าใบเดียวคือวิสัยทัศน์ของตระกูลใหญ่

ทั้งศิลปะการต่อสู้!

อสังหาริมทรัพย์!

ยานยนต์พลังงานใหม่!

ปัญญาประดิษฐ์!

ระบบสื่อสาร!

และอื่นๆ อีกมากมาย!

ตระกูลเจียงแผ่ขยายอิทธิพลไปในหลายวงการ

ในขณะนี้ ภายในวิลล่าแยกส่วนของคฤหาสน์เจียงหนาน เจียงชุนและเจียงหวนอวี่กำลังนั่งบนโซฟา รับฟังพนักงานในชุดสูทสีเทาอมฟ้าที่กำลังรายงานข้อมูลให้พวกเขาทราบ

เจียงชุนรับฟังอย่างสงบ

การประลองที่เกิดขึ้นนับเป็นเพียงการทดสอบฝีมือเล็กน้อยเท่านั้น

ทว่าชัยชนะของซูเจ๋อนั้นช่างเฉียบคมจนเกินไป

ไม่มีท่วงท่าที่เสียเปล่า—ไม่ว่าจะเป็นการรวมพลัง การมองทะลุจุดอ่อน หรือความเด็ดขาดและดุดันในการจู่โจม ทุกสิ่งล้วนเหนือความคาดหมายไปไกลนัก

พึงรู้ไว้ว่า เจียงหวนอวี่นั้นถูกจัดอยู่ในอันดับอัจฉริยะระดับสูงคนที่สองของตระกูลเจียงในรอบสิบกว่าปีมานี้ ด้วยพรสวรรค์ระดับบี ซึ่งผลการทดสอบภายในระบุว่าเป็นระดับบีบวก อีกเพียงก้าวเดียวก็จะถึงระดับเอ

นางแสดงพรสวรรค์ด้านวรยุทธเหนือกว่าคนรุ่นเดียวกันมาตั้งแต่เยาว์วัย นั่นคือเหตุผลที่เจียงชุนผู้เป็นประมุขตระกูลต้องให้นางติดตามอยู่ข้างกายทุกวัน

ทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรรายวัน ทั้งผลไม้วิญญาณและยาสกัดวิเศษ หากตีเป็นมูลค่าเงินตรานับเป็นจำนวนมหาศาลจนน่าตกใจ

เหล่ายอดครูฝึกต่างมาเป็นคู่ซ้อมให้นาง คณะผู้เชี่ยวชาญช่วยขัดเกลาตรรกะในกระบวนท่า และนางยังได้รับสืบทอดวิชาแยกร่าง ซึ่งเป็นหนึ่งในสามสุดยอดวิชายุทธ์ของตระกูลอีกด้วย

แต่แล้ว... ซูเจ๋อกลับสยบนางได้ในกระบวนท่าเดียว

ความยุติธรรมอยู่ที่ใดกัน?

ทันทีที่กลับถึงวิลล่า เจียงชุนจึงสั่งการให้พนักงานรวบรวมข้อมูลทุกหยาดหยดเกี่ยวกับซูเจ๋อด้วยความเร็วสูงสุด

และในตอนนี้ ผลการประเมินการเติบโตระบุว่าเป็น ระดับเอ—ซึ่งหมายถึงอัจฉริยะในระดับหนึ่งในร้อยล้าน!

เมื่อเห็นเช่นนั้น ดวงตาของเจียงชุนก็วาวโรจน์ขึ้นมาทันที!