บทที่ 820 ฟื้นคืนชีพหลั่วซุย! (ฟรี)
บทที่ 820 ฟื้นคืนชีพหลั่วซุย! (ฟรี)
จักรพรรดิเทพ!
นี่คือขอบเขตจักรพรรดิเทพนี่นา!
โจวหมิงหยวนและคนอื่นๆ เหล่านี้เองที่บรรลุถึงขอบเขตเทพเจ้าขั้นสูงสุดไปนานแล้ว แต่สำหรับพวกเขาแล้ว อย่าพูดถึงจักรพรรดิเทพเลย แม้แต่กึ่งก้าวจักรพรรดิเทพยังเป็นเรื่องยากลำบาก
เวลาผ่านไปมานานแล้ว พวกเขาถูกขังอยู่ในขอบเขตเทพเจ้าขั้นสูงสุดไม่มีความก้าวหน้าแม้แต่นิด
อิจฉา!
อิจฉาเหลือเกิน!
"พี่ใหญ่ เจ้าทำผิดแล้วนะ"
"เจ้าเอาแต่เลือกที่รักเลือกที่ชังอย่างนี้ทำไม?"
"ข้าก็อยากก้าวสู่จักรพรรดิเทพเหมือนกันนะ"
เฉินฉางอันมองตาหฮวงสักครู่แล้วหัวเราะเบาๆ "งั้นเจ้าจงพยายามเสียให้ดี ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า"
"ไม่ใช่นะพี่ใหญ่ ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น"
"เจ้าต้องช่วยข้าหน่อยนะ"
"ข้าไม่เชื่อเลยว่าถ้าไม่มีการช่วยเหลือจากเจ้า นางทั้งสองจะก้าวหน้าได้เร็วขนาดนี้?"
ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา มู่หยุ่นเหยาและเหมิงเซียวเซียวต่างมองตาหฮวงด้วยสีหน้าไม่ดี
"ตาหฮวง เจ้าหมายความว่ายังไง?"
"เจ้าจะบอกว่าพวกเราไม่ดีพอใช่มั้ย?" มู่หยุ่นเหยาถามด้วยรอยยิ้มเย็นๆ
"เอ่อ เอ่อ พี่สะใภ้ เจ้าฟังข้าอธิบายก่อนสิ ข้าหมายความว่า..."
ปัง!
ตาหฮวงยังพูดไม่ทันจบ มู่หยุ่นเหยาก็เตะส่งมันบินออกไปเสียแล้ว
"ยังรู้สึกเหมือนเดิมเลยแฮะ"
"ดีจริงๆ"
"ตาหฮวงดูเหมือนอ้วนขึ้นนะ"
"พี่หยุ่นเหยา รู้สึกดีใช่มั้ย?"
"อืม ไม่เลว เจ้าจะลองดูไหมล่ะ?"
"นี่มันไม่ค่อยดีนะ?"
แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ตาหฮวงวิ่งกระโดดกลับมาอย่างตื่นเต้นแล้ว เหมิงเซียวเซียวก็เตะส่งตาหฮวงที่หน้างงงวยบินออกไปอีกครั้ง
"รู้สึกดีจริงๆ เลย"
เฉินฉางอันยืนดูอยู่ข้างๆ เพียงส่ายหัวยิ้มๆ แล้วเดินไปหาถาเหยวและอี้ถั่ว
"วิญญาณของหลั่วซุยล่ะ?"
"พวกเจ้าหาเจอได้ราบรื่นขนาดนี้?"
"ไม่ได้เจอปัญหาอะไรใช่มั้ย?" เฉินฉางอันถามด้วยรอยยิ้ม
"พี่ใหญ่ แน่นอนว่ามีปัญหา แต่ถาเหยวนี่แกร่งจริงๆ นะ"
"เจ้าไม่รู้หรอก สถานการณ์ตอนนั้น ข้าเล่าให้ฟัง..."
ปรากฏว่าการอยู่กับตาหฮวงนานๆ ปากของอี้ถั่วก็เริ่มจะพูดวกวนขึ้นมาเหมือนกัน ตามสำนวนที่ว่า ใกล้ชิดคนดีย่อมดี ใกล้ชิดคนชั่วย่อมชั่ว
"ข้ารู้ว่ามันแกร่ง ไม่ต้องพูดซ้ำแล้ว"
"เอาวิญญาณมาให้ข้าก่อนเถอะ"
"ครับ"
อี้ถั่วมอบวิญญาณของหลั่วซุยให้เฉินฉางอัน โจวหมิงหยวนและชูเซียงหยุ่นเริ่มกระวนกระวายขึ้นมา
วิญญาณของหลั่วซุยได้ถูกค้นหาครบแล้ว บัดนี้จะสามารถฟื้นคืนชีพหลั่วซุยได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเฉินฉางอันแล้ว
"ร่างกายของหลั่วซุย พวกเจ้าเก็บไว้ที่ไหน?"
"พาข้าไปดู"
"ครับ ตามข้ามาเถอะ"
โจวหมิงหยวนและชูเซียงหยุ่นทั้งคู่นำเฉินฉางอันไปยังที่เก็บร่างกายของหลั่วซุย
เมื่อมองดูหลั่วซุยที่นอนนิ่งๆ อยู่ในเขตกั้น เฉินฉางอันก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
แม้ว่าหลั่วซุยจะตายไปแล้วไม่มีสติสัมปชัญญะหรือการรับรู้ใดๆ แต่การนอนอยู่ที่นี่เป็นเวลาหลายหมื่นปี คงจะเหงามากทีเดียว
"หลายปีที่ผ่านมา ข้าและหัวหน้าสำนักโจวพยายามหาวิธีการทุกอย่าง เพื่อรักษาร่างกายของหลั่วซุยให้ไม่ได้รับความเสียหาย"
"เพียงแต่ว่า วิญญาณกับร่างกายแยกจากกันนานขนาดนี้ มันจะไม่มีปัญหาจริงๆ หรือ?" ชูเซียงหยุ่นมองเฉินฉางอันด้วยความกังวล
"ลองดูก่อนก็รู้"
"ข้าจะรวมวิญญาณของหลั่วซุยทั้งหมดให้เสียก่อน"
เฉินฉางอันเดินไปข้างๆ หลั่วซุย แล้วปลดการผนึกที่อยู่บนวิญญาณที่ถาเหยวและอี้ถั่วนำกลับมา
วิญญาณส่วนนี้แหละที่เป็นส่วนสำคัญจริงๆ เพราะวิญญาณส่วนนี้เป็นผู้ครอบครองความทรงจำ
เมื่อการผนึกถูกปลดออกในขณะนั้น วิญญาณของหลั่วซุยมองเฉินฉางอันด้วยความตื่นเต้นมาก
"อย่าตื่นเต้นมากเลย วิญญาณของเจ้าอ่อนแอมาก"
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินฉางอัน วิญญาณของหลั่วซุยก็สงบลง
เมื่อรวมวิญญาณของหลั่วซุยเสร็จสมบูรณ์แล้ว เฉินฉางอันสะบัดนิ้ว วิญญาณของหลั่วซุยก็บินเข้าไปในร่างกายทันที
"เอ๊ะ?"
"เป็นไปได้ยังไงเนี่ย?"
เมื่อวิญญาณของหลั่วซุยเข้าสู่ร่างกายแล้ว เฉินฉางอันกลับพบว่า ร่างกายกับวิญญาณเกิดการขับไล่กัน
"จะเป็นเพราะวิญญาณอ่อนแอเกินไปหรือ?" ชูเซียงหยุ่นขมวดคิ้วถาม
"คงไม่ใช่เพียงเพราะเหตุผลนี้เท่านั้น"
"วิญญาณกับร่างกายแยกจากกันนานเกินไป แถมวิญญาณของหลั่วซุยเคยเวียนว่ายมาก่อน ดังนั้นร่างกายกับวิญญาณจึงไม่สามารถผสมกลมกลืนได้เร็วขนาดนี้"
"แต่ควรจะไม่มีปัญหาใหญ่"
"ข้าคิดจะผนึกวิญญาณไว้ในร่างกาย ให้วิญญาณกับร่างกายปรับตัวให้เข้ากันช้าๆ"
เฉินฉางอันลงมือสร้างการผนึกบนร่างกายของหลั่วซุยทันที เพื่อไม่ให้วิญญาณหลุดออกจากร่างกาย
จากนั้น เฉินฉางอันก็ใช้กฎแห่งชีวิต พลังชีวิตอันแข็งแกร่งไหลเข้าสู่ร่างกายของหลั่วซุย
เมื่อพลังชีวิตไหลเข้าไป ร่างกายของหลั่วซุยค่อยๆ ฟื้นฟูสัญญาณชีวิต แต่เพราะไม่สามารถผสมกลมกลืนกับวิญญาณได้ จึงยังคงอยู่ในสภาพไม่รู้สึกตัว
"นี่... ง่ายขนาดนี้ก็สำเร็จแล้วเหรอ?"
โจวหมิงหยวนมองเฉินฉางอันด้วยความประหลาดใจ เขาคิดว่าเรื่องนี้ควรจะยากมาก ไม่คิดว่าจะง่ายขนาดนี้
"ง่ายเหรอ?"
"การที่จะทำได้ถึงจุดนี้ ต้องเข้าใจกฎแห่งชีวิตจนถึงขอบเขตสมบูรณ์แบบ"
"เงื่อนไขข้อนี้เพียงข้อเดียว ก็ยากมากแล้ว"
"เจ้าคิดว่าง่าย นั่นเป็นเพราะข้าแกร่งเกินไป"
"ให้คนอื่นลองทำดูสิ" เฉินฉางอันหัวเราะพูด
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินฉางอัน โจวหมิงหยวนก็พยักหน้าเห็นด้วย ไม่รู้สึกเลยว่าเฉินฉางอันกำลังอวดตัวเอง
ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เฉินฉางอันพูดก็เป็นความจริงทั้งหมด
"แล้วต่อไปพวกเราจะทำอะไรได้อีก?"
"หลั่วซุยจะต้องคงสภาพแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน?" ชูเซียงหยุ่นถามด้วยความกังวล
"นั่นก็ต้องดูว่า ร่างกายกับวิญญาณของนางจะผสมกลมกลืนกันได้เมื่อไหร่"
"ตอนนี้ร่างกายฟื้นคืนชีวิตแล้ว ควรจะช่วยให้การผสมกลมกลืนดีขึ้น"
"ต่อไปจะต้องดูที่ตัวนางเอง"
"พลังภายนอกช่วยได้เพียงแค่ส่งเสริม ไม่มีทางช่วยให้ผสมกลมกลืนได้" เฉินฉางอันขมวดคิ้วพูด
"ช่วยไม่ได้จริงๆ เลยเหรอ?"
"ทำได้เพียงเท่านี้แล้ว"
"ที่เหลือก็รอเท่านั้น"
หากมีวิธีการแล้ว เฉินฉางอันคงลงมือไปนานแล้ว แต่สถานการณ์ปัจจุบันก็ต้องรอให้ผ่านไปอย่างเงียบๆ เท่านั้น
เฉินฉางอันมองหลั่วซุยแล้วหัวเราะ "หลั่วซุย ข้ารู้ว่าเจ้าได้ยินที่เราคุยกันนะ"
"ข้าเชื่อว่าเจ้าจะไม่ทำให้พวกเรารอนานเกินไป"
"ข้ารอเจ้าอยู่"
หลั่วซุยได้ยินคำพูดของเฉินฉางอัน ดูเหมือนจะพยายามตอบสนอง แต่นางยังไม่ได้รับอำนาจควบคุมร่างกาย
"ที่นี่หนาวเหลือเกิน"
"ข้าคิดว่าจะพาหลั่วซุยกลับไปที่บ้านของข้าดีกว่า"
"บางทีแบบนั้นอาจจะช่วยให้นางฟื้นฟูได้ดีขึ้น"
"ครับ"
เรื่องของหลั่วซุยจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว บัดนี้ก็เหลือเพียงจักรพรรดิเทพเปลวแดงแล้ว
"คิดๆ ดูแล้ว จักรพรรดิเทพเปลวแดงพวกนี้ น่าจะอีกไม่กี่ปีจึงจะมาถึง"
"อี้ถั่ว พวกเจ้าตอนกลับมา ไม่ได้เจอร่องรอยของพวกมันเหรอ?" เฉินฉางอันถาม
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ อี้ถั่วก็หัวเราะขึ้นมาทันที
"เจอแล้ว"
"ยังทักทายกันด้วยนะ!"
(จบบท)